sábado, abril 28, 2012

O CAZADOR E A LEBRE [+14 anos]


O cazador, ben equipado cunha espingarda de dous canóns, acazapouse tras unha rocha e dispúxose a disparar á lebre que, tranquilamente, mordisqueaba unhas herbas a 50 metros del.

Aos poucos foi apertando o gatillo, até que, de súpeto, notou aquel "clic" previo ao disparo.

Mais non houbo disparo.

Non.

Disparo non, houbo outra cousa. Unha cousa difícil de definir, pero imos tentalo. O que ocorreu realmente é que o cazador, ao ir apertar o gatillo, non chegou a disparar, senón que, de súpeto, viu os seus papeis trocados coa lebre.

El mordisqueaba unhas herbas —como podían comer aquela porqueira as lebres, puagh, que noxo—, mentres que a lebre apuntábao a el coa espingarda de dous canóns. O cazador estaba seguro de que aquel animal íalle a disparar, seguro que se vingaría por todos os exemplares da súa especie que el cazara ao longo dos anos.

Mais aí equivocouse. A lebre, por medio de acenos, obrigouno a avanzar ameazándoo coa espingarda até o corazón da fraga, alí onde nunca chegaba ser humano ningún (ao menos polo de agora, aínda que alguén xa se construirá por alí un chaleciño). O home chegou a unha calvela do bosque onde había unha asemblea de animais. De repente, como por encantamento, o home entendeu a linguaxe dos animais.

Unha tartaruga grande como un autobús saíu de entre a multitude e díxolle ao cazador:

— Xa vexo que a lebre te fichou para correr contra min, eh? Di que son unha tramposa, mais é que ela ten mal perder. Imos ver como te portas, humano... Veña, íspete e quita o calzado.

E ao seu ao redor, o cazador oíu o estrondo dos animais a berraren as súas apostas.




© Frantz Ferentz, 2012

Sem comentários: