O reino dos contos

MOTIVOS PARA ACREDITAR (OU NON) NO MONSTRO DOS PEÚGOS [+10]

2012-01-26T22:19:00.000+01:00

– É un monstro dos peúgos, estou convencido diso!

Quen iso afirmaba era David Scrumble, de dez anos, propenso a acreditar en toda caste de criaturas máxicas, talvez por motivos familiares, porque na súa familia crían mesmo na existencia dos dragóns, aínda que nos tempos actuais xa adaptados á vida na internet, onde podían pasar desapercibidos afeito.

A señora Mathilde McPhaldras, de sesenta e seis anos, puxo cara de non acreditar nada co vasoiro na man e sen deixar de fitar para aquel rapaz espelido e magro que aínda estaba en pixama. A señora McPhraldas era a avoa do Daniel Goldfield, amigo e compañeiro do David Scrumble, o rapaz que convidara o David a pasar unha semana de ferias na vivenda dos seus avós en Escocia, lonxe de Londres.

– Nunca nesta terra houbo monstro dos peúgos –respondeu a señora moi orgullosa– e non penso que os trouxeses ti, mociño.

– Pois eu dígolle que aquí hai monstros dos peúgos, que na miña familia existe unha tradición de caza de monstros dos peúgos centenaria, que até o meu bisavó foi campión de Cornualles na caza dos monstros dos peúgos doméstico.

– E tes algunha foto diso? –preguntou a avoa do Daniel.

– Non –respondeu todo serio o David–, porque disque os monstros dos peúgos non saen nas fotos. Tórnanse invisibles.

– Xa...

O Daniel acudiu á discusión. Que interesante. Non sabía a quen acreditar, se ao seu amigo e camarada David ou á súa avoa. Na realidade, a avoa non é que non acreditase en criaturas máxicas. Certamente acreditaba no monstro do Lago Ness, mais dicía que non saía por temor aos humanos, cousa ben lóxica.

– E por que estás tan seguro de que se trata do monstro dos peúgos? –preguntou o Daniel ao David da que comía un anaco de pan con manteiga.

– Verás, eu trouxen cinco pares de peúgos para unha semana, pensando que un par deles se poderían lavar aquí...

– Pois claro que se pode, que temos lavadora –interrompeu a avoa moi digna.

– Ben, hoxe quitei da maleta o meu quinto par. Eu pensaba que o resto foran parar ao cesto da roupa sucia, mais na verdade non están alí.

– Correcto, non están alí –confirmou a avoa.

– Daquela, a única opción é que os levase o monstro dos peúgos.

– E non pode ser –preguntou a avoa– que ti sexas un amante do desorde e botes os peúgos por aí cando os quitas de noite?

O David soubo manter as boas maneiras.

– Non, eu sempre deixo os peúgos ao pé da cama e, cando me ergo, xa non están. Pensaba que nalgún momento entraba vostede e levábaos para o cesto.

– Que señorito! exclamou a avoa.

Que interesante misterio. Mais o Daniel pensou que pagaba a pena dedicarlle o día á pescuda do misterio. Por iso, despois da parva, convenceu o seu amigo para pescudaren pola internet sobre o fenómeno dos monstros dos peúgos, mais toda a información que atoparon foi literaria, de contos e cousas así. Ademais, todas as imaxes eran distintas, non había dous autores que imaxinasen os monstros dos peúgos coa mesma forma. Que decepción, madriña. O Daniel xa tiña unha mente moi científica, por iso quixo, antes de decidir se acreditaba nos monstros dos peúgos, atopar probas.

O seguinte paso consistiu en procurar os peúgos. Infelizmente non tiñan un detector de peúgos porcos e tampouco non ían ter tempo de construír un. A única opción era usar o seu can Hannibal. Hannibal era un can de las cun óptimo olfacto. Iríalles ben para seguir o rastro dos peúgos do David. Mais, de onde ían quitar un peúgo do David para facer as pescudas?

– Dáme os teus calzóns –pediu o David ao Daniel.

– Para que os queres?

– Para darllos a ulir ao can. Se non hai peúgos, ten que uliscar algo teu... moi íntimo, e non che me vén á cabeza outra cousa que non sexan os teus calzóns. Pensa que o facemos pola ciencia.

O David, rosmando, deulle ao seu amigos os calzóns. O Daniel deullos a ulir ao can, o cal, inmediatamente, correu cara ao cuarto do David. Os dous rapaces seguiron o can, sorprendidos pola velocidade con que tiña reaccionado o animal.

O Hannibal meteu a metade do seu corpo baixo a cama do David e axiña saíu cun peúgo sucio na boca, todo cheo de boliñas de po e até algo esfiachado.

Xusto daquela entrou a avoa, alarmada pola barulleira.

– Que pasa aquí?

Daniel explicoulle que o can atopara aquel peúgo sucio embaixo da cama do David.

A avoa, sen dicir unha palabra, meteu o vasoiro embaixo da cama e comezou a sacar o resto dos peúgos. Aí estaban, sen faltar ningún.

– Con que monstro dos peúgos, eh? –comentou con retranca a avoa–. O que pasa é que cando quitas os peúgos de noite, despois méteos embaixo da cama. En Escocia non hai monstros dos peúgos!!

O David ía protestar, ía dicir que el non facía iso, mais quedou sen palabras. Simplemente calou. Recolleu os peúgos do chan e levounos ao cesto da roupa sucia.

Entrementres, o Daniel acariñaba o seu can por ser tan hábil. E entón decatouse de que entre os dentes do can penduraba un fío azul... Soubo daquela de que o fío pertencía a un dos peúgos do David. Claro, o can era quen levaba os peúgos embaixo da cama. Que brincallón!! Ben, pois daquela, o misterio estaba resolvido.

Asemade, a escasos dous metros do can e do Daniel, unha pequena criatura, de non máis de vinte centímetros, contemplaba a escena desde as trebas baixo a cama e agardaba que a súa estrataxema de ter posto un fío dos peúgos entre os dentes do can lle servise para despistar. Con todo, xurábase a si mesmo que non sería tan glotón e que non volvería a comer máis dun peúgo por semana, e menos aínda que os almacenaría todos embaixo da cama... Mais, cumpría entender que os peúgos daquel rapaz de Londres eran tan deliciosos, que non puido evitar a tentación de levalos todos para o seu buraco.

Miña nai é un dragón [+6 anos].- Frantz Ferentz

2011-12-10T13:24:00.001+01:00

O espertardor soa forte pola mañá
BIP, BIP, BIP, BIP...
A mamá érguese...
Que soño...!
Pobre mamá.
Vai para o baño.
Mírase no espello.
E de súpeto...
Atschiiiiiiiiiisssssssss!!!
Espirra.
Mais non é un espirro normal.
Non.
É un espirro de lume.
É un auténtico espirro de fogo!
Queimou o espello...
Uff...
Que horror.

Mais... Coidado!
Vai a espirrar outra vez!
Atschiiiiiiiiissssssssss!!!!!!
Esta vez o champú tórnase gas.
Centos de burbullas flotan polo baño.
Parece que é Nadal, mais no baño...
Mais alguén é testemuña de todo...
É o seu fillo... Emilio.
Viuno todo.
Cre que non é normal que a xente bote lume polo nariz.
Mais súa mamá acaba de facelo.
Emilio pregunta á mamá:
— Mamá, por que botas lume polo nariz ao espirrar?
A mamá non sabía que Emilio estaba á beira da porta.
— Que fas aí? —pregunta ela asustada.
— Quería facer pis, mais vinte. Chamamos polos bombeiros?
En verdade o baño está un pouco chamuscado.
A mamá comprende que chegou o momento de contar ao seu fillo o seu gran segredo.
Lévase a Emilio á cociña.
Prepáralle unha cunca de chocolate quente e dille:
— Son un dragón.

Un dragón?
E logo?
Que significa iso?
A mamá cóntalle todo:
— Hai moito, moito tempo, humanos e dragóns convivían, mais sempre estaban a guerrear.
» Logo dalgúns séculos, xa só quedaban uns poucos dragóns e, entón, decidiron confundirse cos humanos.
» E convertéronse en persoas... grazas á axuda dunha poderosa bruxa.
» Desde ese momento, os dragóns viviron entre as persoas, sen que estas sospeiten nada.
Emilio sorriu:
— Pensas que eu tamén son un dragón?
Mais a mamá non tiña nin idea.
— Papá era totalmente humano...
A mamá queda a fitar para Emilio seriamente:
— Mais, meu amor, este é un gran segredo. Ninguén pode saber que son un dragón, de acordo?
— De acordo, mamá.
— Pois dáme un abrazo —dille a mamá.
Mais Emilio non se move.
— Por que non me dás un abrazo?
Emilio non di nada, mais a mamá sabe ler os seus ollos.
— Tes medo, verdade? —pregunta a nai.
Emilio asente coa cabeza.
— Non te preocupes. Eu nunca te magoarei.
Emilio entón corre cara á súa nai e abrázaa moi forte.

Emilio pensa que unha nai dragón é algo moi especial.
Non todos os nenos teñen unha mamá dragón.
Pero é unha mágoa, porque non pode dicir a ninguén que ten unha nai dragón.
É unha pena...
De todos os xeitos, isto non é nada de especial.
A vida coa miña mamá é bastante normal.
Traballa.
Conduce o auto.
Leva Emilio ao colexio.
Vai ás mercas...
Fai unha vida completamente normal.
Un día Emilio pregunta á súa mamá:
— Mamá, podes quentar o leite co teu alento?
A mamá explícalle:
— Fillo, non podo actuar como un dragón.
» En primeiro lugar, porque é moi perigoso;
» E logo, alguén podería saber da nosa existencia.
» Entendes iso?"
— Si, mamá.
Mais canto lle gustaría a Emilio contar a todos que súa nai é un dragón!
Imaxina unha chea de xente á súa ao redor.
Sente que é unha persoa importante.
Oe até como un xornalista lle pregunta:
— É fácil vivir cun dragón?
— Vaia —responde—, non moito... Mais eu sonlle moi valente.
E logo escóitanse os aplausos da xente.
Emilio quere ser famoso.
Por que non pode dicir que súa nai é un dragón?
Por que?

Mais o segredo é demasiado grande para Emilio, non pode calar.
Un bo día, de súpeto, di na aula:
— A miña mamá é un dragón...
Todos os compañeiros reaccionan rindo.
Soa divertido, sobre todo porque a mestra preguntara a Emilio cantos son vinte mais sete.
Axiña Emilio dáse conta do que pasou.
— Laméntoo... —descúlpase.
Mais xa é demasiado tarde.
Un compañeiro do colexio conta na súa casa o que dixo Emilio na aula.
O pai dese compañeiro resulta ser un cazadragóns.
Chámase Arturo García, mais o seu nome de guerra é Doutor Tobogán.
Colecciona cabezas de dragón.
É un home perigoso e malandro.
Realmente leva unha dobre vida.
Normalmente vive coa súa familia.
Nas fins de semana sae de excursión coa súa muller e os fillos ao campo.
Mais ás veces sae de casa de noite cun cazabolboretas xigantesco.
Úsao para cazar dragóns.
Axiña atopa o enderezo do compañeiro de colexio do seu fillo.
Aí vive o dragón.
O Dr. Tobogán ten un plan...

O Dr Tobogán ten un plan para capturar a mamá dragón.
Cre que poderá demostrar por fin que os dragóns existen.
Por iso secuestra a Emilio e manda un SMS á súa mama, onde lle di:
«Se quere ver o seu fillo vivo, veña soa á Montaña Negra»
A Montaña Negra é un sitio horrible, onde a xente non quere ir porque lles dá medo.
A mamá está moi preocupada por Emilio.
Seguro que ese home é moi perigoso.
Non o pensa dúas veces.
Colle o auto e diríxese á Montaña Negra.
Cando chega, xa é de noite.
— Emilio, estás por aí? —chámao.
Mais só hai silencio.
Ningunha voz...
A mamá de Emilio quere chorar, mais ten que ser valente.
De súpeto nota que unha rede lle cae por riba da cabeza.
Axiña unha voz moi fea de home bérralle:
— Por fin es miña!
É o Dr. tobogán.
Por fin capturouna.

Emilio ve todo desde o auto onde o teñen encerrado.
É testemuña de como o malvado Dr Tobogán lle amarra as mans á súa nai.
Mais non entende por que a súa nai non lle lanza unha chamarada.
Por que?
Ela podería asalo doadamente.
Mais non reacciona.
Emilio está moi, pero que moi enfadado.
Non se dá conta, mais estase poñendo todo vermello.
E de súpeto berra con todas as súas forzas:
— Mamáááá!
Funde o cristal do auto.
Mais non só iso, senón que ademais lanza unha chamarada que alcanza o Dr. Tobogán.
Flush!
O malvado cazador de dragóns queda feito unha especie de polo fritido.
Non entende nada.
Non viu nada, por iso non sabe que Emilio o aburou.
Incrible.
Emilio sae correndo do auto e marcha de alí con súa nai.
Son libres.
O Dr. Tobogán vai á policía, mais alí non lle cren.
Conta que un dragón o atacou.
É imposible de acreditar.

E que acontece con Emilio e súa nai?
Por fin poden vivir en paz.
Emilio descubriu que el tamén é un dragón.
E é moi importante que ninguén se decate.
É un gran segredo.
Con todo, el e a súa mamá adoitan saír ao campo a facer grelladas.
Ser dragón tamén ten vantaxes.
Mais hai que ter moito coidado cando veñen ganas de espirrar.
É tan perigoso...

O ataque do monstro dos peúgos [+10 anos].- Frantz Ferentz

2011-12-06T19:35:00.001+01:00

Durante moitas semanas na casa dos Martíns Martínsviña sucedendo algo extraordinario, algo que non tiña unha explicación lóxica,algo para o que sería preciso procurar axuda de fóra, talvez da internet oumesmo de máis aló.

O que viña sucedendo na casa dos Martíns Martíns é quea cada pouco, desaparecía un peúgo de lá.

Exactamente era así.

Un peúgo de lá por semana.

E non é que desaparecesen en parellas, non, iso no,senón que desaparecía sempre un, estritamente unha unidade do par a cadasemana.

Podía darse o caso, iso era innegábel, que nunhasemana desaparecese un peúgo do par e na seguinte semana desaparecese o outro.

Mais ou máis incrible de todo e que só desaparecíancalcetos de lá, non desaparecían, porén, calcetos de calquera outro tecido.

Os que máis desaparecían eran xustamente os escarpínsque tecía a avoa.

E que a avoa, como non tiña nada que facer, pasaba osinvernos — e tamén o resto do ano — a tecer peúgos e peúgos de lá, montañas depeúgos que despois puña toda a familia Martíns Martíns, mais non só eles, daba paraagasallar aos do 5ºB, aos do 2ºC, á porteira e mais a súa familia e até ao cando señor Emilio, que apañaba todas as mormeiras polas patiñas, o coitado.

d d d

Por iso, o daquel inverno estaba a ser algo incomprensible.

Quen levaba os peúgos de lá das gabetas?

Quen?

A avoa, cando soubo o que acontecía, dixo que aquilosó podía ser cousa do monstro comepeúgos.

— Non digas parvadas,mamá — respondeulle o seu fillo, o señorMartíns —, iso son contos.

— De contos nada — porfiaba a avoa —. Lembra que nósdescendemos dunha familia da Renania Saxonia onde acreditaban nestes seresmitolóxicos. Aínda miña nai, durante a miña infancia na Renania, falábame do sockenmonster.

— Do que? —preguntaron os dousnetos asemade.

— Do sockenmonster,que é como lle chaman en Alemaña ao monstro dos peúgos.

d d d

Aos netos aquilo parecíalles unha historia beninteresante.

A avoa nunca lles falara de tal criatura, nin coñecíanda súa existencia, por iso pedíronlle que lles explicase de que se trataba.

Sen que ninguén o sospeitase, a avoa era unhaverdadeira experta no tema.

Coñecía todo o que había que coñecer sobre talcriatura porque desde xeracións atrás lle viñan contando todo o relativo a estacriatura.

Segundo dicía a tradición, os monstros dos peúgosvivían nos lares e, como indica o seu nome, alimentábanse dos peúgos de lá, nondos outros, máis modernos, porque os monstros preferían os produtos naturais.

— E como é un monstro dos peúgos?— preguntou Martiño Martíns, o neto.

— Ninguén non o sabe exactamente— respondeu a avoa —. Hai tantas teorías como persoas, porque normalmente estesmonstros domésticos non se deixan ver. Ten que ser pequeno e probablemente hasaber camuflarse moi ben.

— Daquela son invisibles? — preguntouMartiña Martíns, a neta.

— O máis probable é que si, quese tornen invisibles á vontade — asentiu a avoa.

Era excitante ter un monstro dospeúgos na casa.

De feito, segundo a tradición,case todas as casas tiñan un.

Mais como a desaparición dospeúgos estaba a chegar a un límite insoportable, o señor Martíns decidiu tomarcartas no asunto.

O señor Martíns, como persoaadulta seria, non podía dar creto ás fantasías da súa nai, mais doutra bandalembraba o que a el lle contaban cando cativo.

Daquela acreditaba todo.

E se por acaso...?

d d d

O señor Martíns decidiu montar a garda pola noite, queera cando aparentemente desaparecían os peúgos.

Ficou sentado no salón, ás escuras, armado cun coadorpara capturar a criatura que pasase por alí de camiño para os cuartos naprocura dos peúgos.

Porén, foi acordado pola señora Martíns de mañá moicedo.

— Adormeciches? — preguntoulle ela cunha cunca decafé nas mans.

— Só agora, hai un bocadiño — mentiu el ferido noseu orgullo.

— Pois parece, porque esta noite volveu adesaparecer un peúgo...

— Non é posible.

— É...

O señor Martíns, ferido no seu orgullo, montougarda tres noites máis, pero as tres noites caeu adormecido irremediablementedespois dun cuarto de hora de ollar para a escuridade.

E entrementres os peúgos seguían a desaparecer.

— É cousa do sockenmonster — teimaba a avoa —,évos un becho moi listo, capaz de saber cando o espían.

— Daquela, só queda unha solución — dixo o señorMartíns, que estaba disposto a recoñecer indirectamente a existencia daquelser.

— A cal? — inquiriu a señora Martíns.

— Teremos que nos desfacer de todos os peúgos quehai na casa. Así, cando non haxa peúgos, o ladrón de peúgos marchará, porquenon terá de que se alimentar.

— A idea podería funcionar — comentoutranquilamente a señora Martíns.

— Claro... — quixo insistir o señor Martíns.

— A idea podería funcionar — retomou a señoraMartíns — se estivésemos no verán e non precisásemos peúgos, mais agora estamosen xaneiro e vai unha friaxe insoportábel, non podemos desfacernos dos peúgosde lá agora, enténdelo?

Era certamente un argumento poderoso.

Non, o desfacerse dos peúgos de lá, non era unhaboa solución.

Probaron outras opcións.

Puxéronos no alto do armario.

Fecháronos nun caixón con chave.

Cubríronos de pementa coa intención de causarespirros ao monstro dos peúgos.

Mais todo, absolutamente todo, foi inútil.

Cada semana, un novo peúgo de lá desaparecíamisteriosamente.

Foi entón cando os fillos Martíns decidiron facerunha pescuda pola internet.

Os pais non quixeron saber máis nada do asunto edeixaron a avoa e os netos organizaren a caza daquel ser esvaradío.

d d d

Tiñan a certeza de que atoparían algún modo decapturar un monstro dos peúgos, porque na internet atópase todo, desde comotransformar unha agulla nunha miniantena parabólica até como domear unminidragón.

Efectivamente alí atoparon a solución.

Nunha páxina dedicada aos monstros domésticos dicíaque os monstros dos peúgos, os sockenmonster da avoa, vivían enrecunchos escondidos no lar de imposible acceso para os humanos; eles sabíanmoi ben cando o camiño estaba libre e saían, xeralmente abeirados naescuridade, para capturar os peúgos de lá que houber no lar onde moraban emesmo noutros veciños.

Engadía a páxina que é practicamente imposiblecapturar un monstro dos peúgos, mais que se pode atopar o seu abeiro cunhatécnica moi sinxela: abonda facer unha gran bóla cunha ducia de peúgos de lá.

O monstro dos peúgos, normalmente cauteloso, nonpoderá resistir tal tentación e lanzarase a comer na bóla de peúgos como se nontivese comido en dous meses, porque, ademais, non se decatará de que se tratadunha ducia de peúgos, senón de un só peúgo xigante.

E que monstro dos peúgos se pode resistir a iso?

Iso fará que o seu bandullo medre até extremosinimaxinables e non poida entrar no buraco que use de acubillo.

Terá que irse desfacendo do comido e arredorquedará todo cheo de lá.

E xusto aí será onde o monstro dos peúgos terá asúa morada.

d d d

Martiño e Martiña contáronlles aos pais e á avoa oque descubriran pola internet.

A máis entusiasta co plano foi a avoa, mais eladecidiu que, no canto de facer unha bóla de calcetos, ía facer un calcetoxigante, que era algo aínda máis tentador para calquera monstro dos peúgos.

A avoa non demorou nin dous días en tecer o peúgomáis grande nunca visto na cidade.

Naquel peúgo cabía un pé do número 135, polo menos.

Ademais, era fofiño, apetecible para calqueramonstro dos peúgos, mesmo cun lixeiro perfume de suavizante que lle daba uncheiro delicioso...

Unha tentación de peúgo, claro.

E nunha noite de febreiro deixaron o peúgo noarmario, para non dar a sensación ao monstro dos peúgos de que lle estaban atender unha trampa...

d d d

Naquela fría e escura noite de febreiro, mentresfóra nevaba e o silencio imperaba sobre todas as cousas, algo miúdo moveusepola casa.

Non era silencioso de todo, mais o rumor que facíaao se mover quedaba absorbido pola moqueta.

Cando chegou ao armario non dubidou nin un segundoen ir até a gabeta onde aquel peúgo inmenso estaba gardado.

Entrou como sempre adoitaba facer, pola traseira doarmario, escoándose por baixo e logo penetrando por un buraquiño na parede,para despois gabear moi axilmente até a gabeta onde se gardaba aquel enorme eapetitoso peúgo de lá virxe.

Ah...

Foi un movemento rapidísimo, probablemente teríapasado desapercibido para o ollo humano, mais dun segundo para outro, o peúgodesaparecía da gabeta e baixaba pola traseira do armario empurrado por un sermiúdo que fuxía a unha velocidade de vertixe.

d d d

Á outra mañá, Martiño, Martiña e mais a avoa forondirectos ao salón para comezar as pescudas.

Non botaron moito en descubrir restos de lá enforma de fíos.

De feito había un rastro moi claro que comezaba nocuarto e seguía polo corredor para desembocar no salón.

Parecía que era xustamente alí, no salón, onde omonstro dos peúgos tiña o seu cubil, mais non, na realidade o rastro seguíapara o baño.

Que estraño.

En ningures dicía que os monstros dos peúgosescollesen os baños para vivir, nin tampouco nas historias sobre sockenmonsterque coñecía a avoa se falaba de tal cousa.

Mais o rastro ía para o baño, diso non habíadúbida; por tanto, para alá foron os tres.

Ao pé do lavabo atoparon unha morea de lá desfeitaque, sen dúbida, pertencera ao peúgo xigante.

E un fío longuísimo subiu até o moble onde o paigardaba os seus arteluxos de barbear, xusto tras o armario do espello.

A avoa dispúñase a abrilo, cando, de repente, unhavoz alporizada berrou ás súas costas:

— Que demos pasa aquí?

A avoa e mais os dous netos viráronse.

O pai ollábaos acabado de se erguer en pixama desdea porta do baño.

— Acabamos de descubrir cal é o abeiro domonstro... — explicou Martiña.

— Ah si? — o pai mostrábase incrédulo.

A avoa non esperou máis e abriu a porta do armariodo espello.

E o que alí atoparon non o esperaba ninguén.

Era algo absolutamente inimaxinable...

d d d

Alí estaba a máquina de barbear do pai, un aparelloultra-super-moderno, unha barbeadora electrónica intelixente.

Até alí, nada de especial.

O especial era que a barbeadora estaba toda rodeadade lá.

E xusto da que abriron a porta, a barbeadora fixoun ruidiño estraño.

Realmente soou como un arroto.

Si, un arroto como os que larga a xente despois deter comido moito.

Non era posible.

Era a barbeadora ultra-super-moderna a responsablede que os peúgos de lá desaparecesen?

A nai contemplaba a escena desde detrás do pai.

Ao final coñecera toda a historia da que seachegaba ao baño.

Sen dicir unha palabra, colleu un peúgo que levabano bolso da bata e deixouno no chan.

Daquela, a barbeadora conectouse automaticamente esaltou cara ao peúgo como un can saltaría para unha salchicha.

Despois, comezou a “barbealo”, mais acaboudesfacéndoo, como se o comese.

Non quedou máis ca unha especie de po no ar aaboiar durante uns segundos.

Iso era todo o que ficaba do peúgo.

— Misterio resolvido — sentenciou a nai.

— Queres dicir que todo era causado pola miñabarbeadora? — preguntou o pai incrédulo.

— Certamente — comezou a explicar a nai, que xatiña a súa teoría desenvolvida —. É tan sofisticada que se activa con calqueracousa que ela interprete que é barba. Confundía os peúgos de lá coa túa pel epor iso activábase soa. Non importaba que os peúgos estivesen no cuarto, elasoa ía para alá e cumpría a súa tarefa. Demasiado perfecta esta túabarbeadora...

— Pois non soñes con tocala, eh? — dixo o paiapertando a barbeadora contra o peito.

O resto da familia saíu do baño co misterioresolvido.

O pai, pola súa banda, prendeuna e comezou a sebarbear.

Que marabilla de máquina, pensaba el, era tanintelixente...

E mentres o pai se barbeaba, uns ollos miúdoscontemplaban toda a escena desde un recuncho do baño, nunha esquina no teito.

Eran os ollos dun ser que levara unha boa farturade lá e que conseguira desviar a atención para unha máquina de barbear.

Faltara moi pouco para que o descubrisen.

Para a próxima, tería que ser máis coidadoso.

Coidadoso si, mais sen renunciar a seguir comendopeúgos de lá...

VINTE

2011-11-28T12:06:00.001+01:00

Aquel ano, os humanos arrancaran practicamente todos os cugumelos do reino. Os coitados ananos quedaron sen lar onde se abeiraren da chuvia. Por iso, os ananos en asemblea decidiron que aquel ano eles ían facer o mesmo aos humanos: todas as vivendas do reino amañeceron un día sen tellado. Talvez así os humanos comprenderían algo...

___________________________________________________________________________________

Naquel anho, ls houmanos arrincórun quaije todos ls miçcaros, rocos, setas i Marie Fuzas de l reino. Ls anones, coitados, quedórun sin un sítio adonde s’ arrimáren de la chuba i de l friu. Por esso, ls anones, an assemblé, resolbírun naquel anho fazer-le la misma cousa a els: todas las casicas de ls houmanos, naquel reino, spertarian, un die a la purmanhana, sin ua teilha ne ls telhados. I assi fui… Talbeç assi, ls houmanos, eirien a daprander algua cousa…

(versión mirandesa de Noémia Antão)

DEZANOVE

2011-11-27T20:56:00.001+01:00

Naquel momento a lúa detívose no ceo. Era agoiro dalgunha catástrofe? Caería o ceo sobre a terra. O pánico ía comezar no reino, cando, de repente, un ancián reloxeiro accedeu até a lúa cunhas escadas inmensas e unha chave tamén inmensa. Despois deulle corda con calma e descendeu á terra. Inmediatamente, a lúa volveu a moverse polo ceo.

DEZAOITO

2011-11-27T20:38:00.001+01:00

Arcadia era unha bruxa da vella escola. Prohibíranlle voar co vasoiro e obrigárana a viaxar co auto. Mais ela non se daba avezado a aquilo e puña o auto a voar con ela sentada no teito.

DEZASETE

2011-11-27T13:33:00.001+01:00

O exército invasor estaba composto de soldados que non temían a nada, ou ao menos iso parecía. Por sorte, descubriuse que os soldados invasores temían os espirros. Por iso, o rei mandou a toda a poboación lanzar para o ar pos de pementa e así todo o país comezou a espirrar até rexeitaren a invasión estranxeira. Achís... Saúde.

DEZASEIS

2011-11-27T11:54:00.001+01:00

O bruxo Rudesindo descubriu un sistema infalible para hipnotizar todo o país. Só tiña que pór un anel brillante no rabo dun can e facer que o animal pasease por todo o país a remexer no rabo. Dese xeito, fitando para aquel anel brillante, un tras outro, todos os habitantes do reino caeron hipnotizados.

QUINCE

2011-11-26T15:02:00.001+01:00

O feiticeiro máis poderoso da Terra Extrema ao Fondo para a Esquerda decidiu renderse cando comprobou que era imposíbel convencer os labregos de que o de seu era maxia poderosa e non bo ilusionismo, como o que facían os feirantes. Mais por acaso, mercou un circo, que non era cuestión de morrer de fame.

CATORCE

2011-11-26T14:57:00.001+01:00

Á vista de que non conseguía espantar ninguén nin lles meter medo, o lobo feroz procurou outro oficio. Agora é un magnífico monologuista e a xente, os porquiños e até os chiviños escachan de riso cos seus chistes.

TRECE

2011-11-26T12:24:00.001+01:00

A princesa negouse a casar co cabaleiro arrogante e aborrecido porque a ela lle gustaban os tipos duros. Por iso, escapou cun bruxo moteiro que coñecera pola internet que se dedicaba a enfurecer dragóns.

DOCE

2011-11-26T12:02:00.001+01:00

O cabaleiro matadragóns Bernaldo Davirulé quedou de pedra cando descubriu que so aquel alcume de «Bailarino Torpe», con quen tantas e tantas horas se pasaba a chatear e interaxir nas redes sociais, escondíase na realidade o seu peor inimigo, o dragón devoracabaleiros Alento Infernal García.

ONCE

2011-11-26T11:53:00.001+01:00

No confín dos tres reinos, os tres exércitos ían baterse en feroz batalla. De repente, caeu unha néboa mesta durante tres días que envolveu os tres exércitos. Todos agardaron que pasase aquela néboa cegadora. Tres días despois, a néboa levantou. Entón, os tres xenerais quixeron retomar a batalla. Os soldados dos tres exércitos negáronse, mais os tres xenerais querían ser vencedores de algo. Porén, só puideron decidir quen era o gañador botando unha carreira de chapas.

DEZ

2011-11-25T01:54:00.001+01:00

Após a morte do vello rei, consultaron ao oráculo quen habería ser o seguinte rei. O oráculo dixo: «Ha ser un tipo grande, moi grande, sen palabras, que oia ben, cunha man moi longa e que mire a todos desde arriba». O único que atoparon parecido foi un elefante dun circo próximo. Sen hesitar, fixéronlle rei.

NOVE

2011-11-25T01:08:00.001+01:00

Ninguén no reino sospeitaba que o cabaleiro matadragóns e o dragón matacabaleiros, despois de loitaren durante o día, ían de noite xuntos a tomar unhas cervexas como bos amigos.

OITO

2011-11-25T00:48:00.001+01:00

As maldicións da bruxa non espantaron nin un chisquiño os aldeáns, porque a bruxa maldicía en arameo antigo e alí todos falaban búlgaro. De feito pensaban que era unha vendedora de vasoiros escandalosa.

SETE

2011-11-25T00:33:00.001+01:00

O temíbel dragón Kilokombo acabou indo ao psiquiatra após perder a autoestima. Cada vez que o dragón atacaba o seu peor inimigo, o cabaleiro Levedoso, este usaba o seu lume tremendo para se preparar uns ovos estrelados e zancos de polo á grella.

SEIS

2011-11-25T00:16:00.001+01:00

Naquel reino, todos estaban algo murchos e a suspirar todo o día. E é que o dragón tremebundo estaba namorado da princesa fata; a princesa fata estaba namorada do criador de morcegos; o criador de morcegos estaba namorado da bruxa míope; a bruxa míope estaba namorada dun vendedor de pendentes; o vendedor de pendentes estaba namorado dunha estatua de sal; a estatua de sal estaba namorada do dragón tremebundo. E o cabaleiro andante, que? Ese só podía xogar ás cartas cos ananos do bosque, mais eles sempre lle facían trampas.

CINCO

2011-11-24T23:02:00.001+01:00

O príncipe herdeiro era tan, tan bruto, que só para lle aprender a asinar documentos coa pluma houberon contratar cinco magos, tres fadas e un trol e case non chegaba a maxia. E para que soubese contar até cincuenta, tiveron que botarlle un feitizo para que tivese vinte e cinco dedos en cada man.

CATRO

2011-11-24T22:18:00.001+01:00

Fada madriña ofrécese para servizos máxicos. Experiencia con princesas parvas, durmichonas e con acné. Especializada no uso da variña E-45 e en facer croquetas máxicas de xamón. Correo electrónico: info@fadasporhoras.com.

TRES

2011-11-24T22:06:00.001+01:00

- E que desexades hoxe, princesa?

- Desexo un príncipe azul, de ollos acastañados, amábel, curriño, con bo humor, romántico...

- Princesa, que son a vosa cociñeira, non a vosa fada madriña...

DOUS

2011-11-24T21:29:00.001+01:00

O dragón máis sanguinario e cruel do reino, ao serán, puña unha capa con carapucha e, pasando desapercibido, entraba no mercado para mercar lambetadas.

UN

2011-11-24T21:14:00.001+01:00

- Maxestade, quedamos sen cabaleiros antidragóns...

- Arre demo, toma dous dobróns e vai até a máquina expendedora da esquina comprar un par deles.

2011-11-24T21:10:00.001+01:00

Frantz Ferentz

CONTOS QUE DURAN UN BOCEXO... OU AÍNDA MENOS

O misterio dos cornos do touro descornado [+14 anos].- Frantz Ferentz

2011-09-14T16:48:00.003+02:00

O vello Arximiro contemplaba o seu vello touro con pena. Foran compañeiros desde había moitos anos, mais xa daquela el era un vello cunha pucha e algo corcovado, mentres que o touro, robusto e fero na súa mocidade, era daquela unha caricatura do que fora, pois até perdera os cornos. As moscas invadíano sen piedade, mais o peor non era iso, o peor era que os mozos da aldea, cientes do que fora o touro e do que era daquela, arremedábano con moi má fe.

O seu amo, o Arximiro, movía a cabeza á dereita e á esquerda cada vez que algún dos mozos da aldea pasaba por diante do valado e facía burlas ao touro, que simplemente ficaba a ollar para o humano covarde que anos atrás non se tería atrevido a achegarse a el nin desde detrás do valado.

Si, dáballe moita pena ao Arximiro o seu vello touro.

Moitos na aldea dixéranlle que o mellor era xa sacrifica-lo animal, que era vello de máis, que só ocupaba espazo nas cortes e que non pagaba a pena nin gastar un euro máis en herba. Porén, o vello Arximiro era un home de palabra, un gandeiro que era sempre fiel aos seus animais e quería que o touro marchase cando lle chegase a hora.

Así e todo, recoñecía que daba moita pena velo alí, en pé, só a bater a cola, porque o resto do animal xa nin respondía, albo das brincadeiras.

E foi daquela que chegou o Entroido. Na aldea todos preparáronse para celebra-la festa por todo o alto, como merecía. Arximiro mantíñase alleo a aquelas festas, era cousa dos mozos, a el xa non lle ía tanta leria, prefería ir cedo para a cama.

Porén, na primeira noite, xusto despois do solpor, cando Arximiro xa durmía, varios mozos bébedos pasaban ao carón da casa do vello. Loxicamente ían disfrazados, e cheiraban a alcol a quilómetros, até o punto de que tería sido perigoso prender un misto ao seu lado.

Un deles, vestido de viquingo, sentiu unha imperiosa necesidade de ouriñar. Procurou un recanto escuro onde ninguén o vise. Sen se decatar —dificilmente podía saber onde ía—, entrou na corte do Arximiro e alí deixou o casco nalgures, porque con tanto peso na cabeza non se podía concentrar na micción. Despois, entre que a memoria lle fallaba e que non se vía nada, o mozo saíu de alí sen o casco.

✂ ✂ ✂

Á outra mañá, cando Arximiro abriu a porta da corte para deixar ceibe o seu boi, descubriu que aquel seu caro compañeiro recuperara os cornos. Parecía un milagro, mais a vista do animal, xa con aqueles cornos, devolvíalle unha dignidade perdida había moitos anos. Até as moscas se lle achegaban con moito máis respecto.

Entre a xente da aldea axiña correu a voz de que ao touro do Arximiro lle volveran a medra-los cornos, como era posible? Ao certo, aquel casco viquingo que un mozo bébado pousara por descoido na cabeza do touro nunha noite de bebedeira causou un efecto inesperado. Fose como for, o casco encaixou perfectamente na cabeza do touro e cumpría achegarse moitísmo para comprobar que non era un casco e que non se trataba duns cornos naturais.

O mozo, pola súa banda, só tiña lembranzas vidrosas daquela noite de Entroido, por tanto non podía lembrar ter deixado un casco viquingo na cabeza dun vello touro.

Para o Arximiro aquel foi un grande agasallo. Os mozos da aldea pararon as súas brincadeiras e arremedos por acaso. En calquera caso, ninguén ía achegarse dabondo ao touro para comprobar se aqueles cornos eran verdadeiros ou postizos, por acaso...

A fronteira [+12 anos].- Frantz Ferentz

2011-09-10T15:30:00.000+02:00

Imaxinade que unha perdiz vai camiñando polo monte cos seus poliños, protexida polas herbas altas do verán, xa amarelas.

Imaxinade que camiñan de présa, que por veces a mamá perdiz evita algunha pasaxe porque sospeita que posa haber calquera fera á espreita.

Imaxinade que, despois de moitas horas, a perdiz e os seus poliños chegan até unha estrutura que forma unha rede, mais que está feita de metal e non permite pasar.

Imaxinade a frustración da nai. Ela, se cadra, podería pasar por riba desa rede de metal voando, mas o que ía facer cos fillos? Eles aínda non saben voar. Imaxinade que tristeza...

Imaxinade o que imaxina a nai: aquilo é cousa dos homes. E ten razón: o que hai alí perante os seus ollos é iso que os humanos chaman unha fronteira.

✂ ✂ ✂

A nai perdiz tiña pasado por alí, na dirección contraria, só tres días antes, tamén cos seus poliños. Daquela, alí non había aquela rede metálica, había cobras, raposos e lagartos que espreitaban para capturar calquera fillo dela, mais iso sempre había alí, eran habitantes do monte, coma ela.

Mais redes metálicas... Iso era novo.

Os seus pensamentos víronse interrompidos por uns pasos velocísimos. A nai perdiz estricou o pescozo na dirección da que procedían. Tratábase dunha lebre que fuxía a toda a velocidade que lle permitían as súas patas.

A perdiz foi testemuña de como a lebre se batía contra a rede de metal e saía rebotada. Axiña sentiu tamén os ladridos dos cans de caza que ían tras ela. Temeu polos seus fillos. Chamou por eles e obrigounos a correr a toda a velocidade que lles permitían as súas curtas patiñas na dirección contraria, mais sempre paralelos á rede metálica.

Os cans pasaron preto, mais estaban concentrados na persecución da lebre. Máis tarde, as voces dos humanos tamén se deixaron sentir. Aqueles tipos non respectaban nin sequera a época de veda da caza.

Humanos que non respectaban leis humanas. Que pouco orixinais.

✂ ✂ ✂

Se pensades que a rede metálica que case dun día para outro foi alzada alí no medio do monte incomodou non só a perdiz coa súa familia, senón tamén ao resto de animais que por alí pululaban, non vos enganades, pois, na verdade, ducias e ducias de animais atoparon aquela barreira que lles impedía o paso.

Foi así que unha raposa que, xa pola noite, ía seguindo o rastro dalgún coello, deuse de fociños coa rede. Quedou un anaco a ve-las estrelas, porque levara un bo golpe. Non lembraba ter visto aquela rede metálica alí.

Ouveou. A poucos metros outra raposa respondeulle. Mais a outra raposa estaba do outro lado da rede. Cando os fociños das dúas raposas estiveron xa a se uliscaren, a segunda raposa mostrouse tan sorprendida coma a primeira por mor daquel obstáculo inesperado.

Ambos os animais ficaron un bo anaco a se uliscaren, sen entenderen que pintaba alí aquela rede que os mantiña separados.

A primeira raposa, enfurecida, liscou de alí a toda a velocidade dos seus pés.

✂ ✂ ✂

No entanto, non só os humanos ficaron sorprendidos coa rede. Un par de cazadores chegaron até a barreira da que ían na procura de calquera becho que camiñase, reptase ou voase para disparar nel. Ían acompañados, certamente, de dous cans que por mor da súa vida ao carón daqueles cazadores pensaban dalgún xeito coma eles, séndolles totalmente fieis.

En chegando á rede, o primeiro cazador agarrou a rede e comezou a buligar nela con todas as súas forzas, mentres largaba palabróns.

– Ti enténdelo –díxolle ao seu colega–, daquela parte do monte están as mellores pezas.

O outro só asentía encollendo os ombros.

De repente, un disparo xurdido dun rifle a moita distancia caía no chan a poucos centímetros dos pés do segundo cazador.

Era un aviso dun vixiante da fronteira.

Os cazadores, largando palabróns ambos deles, liscaron de alí ás carreiras, seguidos polos seus cans que ladraban para expresar o seu nerviosismo.

✂ ✂ ✂

Poucas horas despois, e tamén pola mesma zona, un vello ía cargado cun cesto de vime. Só tentaba recoller cogomelos seguindo unha antiga verea que coñecía desde a súa infancia. E foi así que se deu de fociños tamén el coa rede.

O ancián remexeu nela, sen entende-lo que facía alí aquela estrutura metálica que lle impedía pasar para aquela parte do monte onde sempre se movera en liberdade. Xustamente naquel momento un soldado facía garda do outro lado da fronteira. Non tomou o vello coma unha ameaza, mais non baixou a garda por acaso, por iso mantiña a arma preparada.

– Por que puxeron esta rede aquí? –preguntou o vello no seu dialecto, que era perfectamente comprensíbel para o soldado, natural tamén da zona.

– Porque o meu goberno quere que vostedes non entren no noso país sen permiso.

– Porén, nós sempre entramos, nunca houbo aquí un valado. Se até ti poderías ser un meu sobriño–neto.

O soldado encolleu os ombros. El só sabía unha resposta, non se dedicaba a dar explicacións, só a garda-la fronteira.

O soldado seguiu a súa rolda, ollando aínda de esguello para o vello que seguía alí de pé a se facer tantas e tantas preguntas.

✂ ✂ ✂

Os animais do monte non foron os únicos incapaces de se habituar á rede que lles impedía o paso para o outro lado.

Evidentemente non ían entender que os humanos se querían pór barreiras que lles complicasen ou impedisen o paso, cousas tan absurdas eles non facían.

Só as aves e as toupas podían pasar dun lado para o outro.

Porén, alguén pensou que talvez aquela situación podía te-lo seu lado bo, porque unha parte dos conflitos entre animais e humanos podían ser resolvidos (bo, de feito os animais non tiñan conflitos cos humanos, eran os humanos os que procuraban conflitos cos animais cando ían cazalos).

E aquela noite de lúa chea, ao lado da rede, aconteceu algo que ben poucas veces acontece na natureza, algo do que nunca ningún humano ten nunca sido testemuña: unha asemblea de animais.

✂ ✂ ✂

As asembleas de animais suceden en moi contadas ocasións e, xeralmente, son convocadas perante unha ameaza humana. Daquela, fora unha curuxa a que convocou a asemblea, un animal respectado por todo e tido por sabio.

Perante unha masa de animais de toda caste, con pelo, con plumas, con picos, con fociños, con dentes, sen eles, con poutas, con unllas, carnívoros, herbívoros, que adiaron as súas diferenzas ante a ameaza común, a curuxa dixo:

– Os humanos, como sempre, están a pór barreiras entre eles. Por iso, como os daquel lado da barreira non queren que os deste ocupen aquel espazo deles, pensei que podemos aproveitar esta situación para, polo menos, liberarnos dos cazadores deste lado da rede que nos fan tan difícil a vida.

– E que propós? –preguntou unha lebre á que lle faltaba un anaco de orella debido a unha persecución de cans de caza.

– Propoño abrir un buraco no arame e facer con que os humanos cazadores deste lado pasen para o outro…

E continuou a explica-lo seu plano, que foi escoitado con moita atención pola asemblea de animais.

✂ ✂ ✂

Así as cousas, todos os animais concordaron un plano que permitiría desfacerse dos cazadores.

Na primeira fase, as dúas lebres máis rápidas foron enviadas até os mesmos cazadores co gallo de atraelos até os arames. Entrementres, varias toupas comezarían a escavar un burato inmenso, xigante, por baixo da rede metálica que permitiría o paso dos humanos por baixo dela, só arrastrándose como réptiles.

Se por acaso aquilo non abondase, tamén todos os roedores se concentrarían en facer un burato no arame á forza de roídas.

Na segunda fase, varias raposas deberían causar un estrondo terríbel que atraese a atención dos gardas da fronteira e os conducise até onde estaban os cazadores.

E se todo correse ben, os gardas da fronteira deterían os cazadores, porque, coñecendo a lóxica humana, a invasión do territorio alleo íase pagar coa cadea.

Así, talvez os cazadores entendesen o que é estar nunha gaiola, como facían eles con algunhas aves e mamíferos, que os deixaban alí choídos até morreren, normalmente cheos de mágoa.

✂ ✂ ✂

Os animais, coñecedores dos momentos en que os cazadores aproveitaban para saíren todos xuntos á caza, puxeron a súa operación en movemento.

Era noite de lúa chea, cando o campo fica iluminado. Foi entón cando as dúas lebres se deixaron sentir preto da aldea humana. Os cans ladraron, os humanos apañaron as espingardas e comezou a carreira polo monte en dirección ao burato no valado de arames.

Os ladridos dos cans indicaban a posición de toda a tropa de cazadores, armados até os dentes. E tal como previra o curuxa na asemblea, os cazadores cruzaron a rede de arames e pasaron do outro lado.

As raposas recibiron o sinal das noitébregas de que xa debían chama-la atención dos gardas da fronteira. Abondoulles con envorcar uns caldeiros na cabana onde estaban e facelos saír.

Non fixo falta máis nada, porque xa os cazadores disparaban como loucos. Os gardas despacháronse para ir detelos e acusalos de invasión armada do seu país.

✂ ✂ ✂

Porén, aquel acto non ía quedar aí.

As autoridades do país dos cazadores pediron inmediatamente a súa liberación, mais foi en van, porque os cazadores foron acusados de invasores.

Aquilo provocou unha guerra entre humanos. Soldados dos dous países comezaron a dispararse, a rede metálica caeu en moitos puntos, mais a vida dos animais foi aínda peor, porque non había xeito de poder vivir entre disparos. Nin as aves estaban a salvo.

No medio dunha pausa durante a noite, volveu celebrarse unha asemblea de animais. Se xa unha asemblea era algo excepcional, unha segunda, despois de tan pouco tempo, era algo do que non se tiña noticia.

Con moito medo e rodeados de cheiro a pólvora, os animais volveron a xuntarse convocados novamente pola curuxa.

✂ ✂ ✂

Normalmente os animais non interfiren nas brutalidades dos humanos, mais si naquela ocasión. A proposta da curuxa foi inutiliza-las armas de todos os soldados, para o cal todos os animais, durante a seguinte noite, terían que facelo, cada un ao seu xeito. Só poderían estragar as espingardas e as pistolas, mais con iso abondaría.

Á outra noite, amparados no escuro e sen faceren o menor ruído, todos os animais espallaron por entre os soldados dos dous exércitos. Participaron todos, absolutamente todos, desde as avespas que picaban as mans dos soldados para que estes non puidesen disparar até os ratos que roían os gatillos das armas, a seguir polas aves que cubriron de caca os depósitos de armas para estes ficaren inservíbeis, aínda que os corvos preferiron simplemente roubar todas as armas que puideron.

✂ ✂ ✂

Ao día seguinte, non houbo combates. Ou os soldados non podían disparar, ou non tiñan con que facelo.

De feito desertaron todos, os dun lado e os do outro, porque aquela guerra non ía con eles. Era absurda, de fronte ás veces tiñan os seus curmáns, cos que tantas veces foran de festa.

O monte ficou baleiro. Os animais triunfaran. Por iso, a rede metálica acabou caendo. Os humanos dun lado e do outro volveron a cruzar aquela fronteira como fixeran sempre, a pé e asubiando.

E así, un ano despois, a perdiz cos seus novos poliños, puido percorrer a chaira sen interrupcións, fuxindo só da raposa ou da cobra que espreitaban os seus pequenos.

Porén, pensades que acaba aquí esta historia?

Infelizmente non.

Ficaron os cazadores.

Eses seguen aí, sempre, á espreita. Talvez houbera algunha outra asemblea de animais, mais iso é algo que xa non se conta e talvez sexa parte doutra historia.

Alba e Kino [+6 anos].- Frantz Ferentz

2011-09-03T10:35:00.001+02:00

Alba, apertada ao seu oso de peluche, Kino, observaba aquela señora que era tres o catro veces más alta ca ela.

A señora vestía uniforme, un uniforme de saia e chaqueta azul con camisa branca, que lle facía sentirse importante.

Hai xente que, cando veste uniforme, se cre moi importante, mais da que quitan o uniforme xa non.

Xente estraña.

Alba observaba como na fila de embarque ao avión, cada vez faltaba menos para chegar até aquela señora. Apertaba máis e máis o Kino.

Ao chegaren á altura da señora de uniforme, esta díxolle á mamá de Alba:

– Só un vulto de equipaxe por persoa.

Alba, ademais do seu osiño, levaba unha pequena maleta.

Alba non pensaba que o seu Kino fose “un vulto da equipaxe”, mais a señora do uniforme si o pensaba, que rara era.

A nai de Alba debeu pensar que era inútil discutir con aquela señora, que seguramente tiña cairos de vampiro, aínda que os escondese moi ben.

A mamá de Alba díxolle a Alba:

– Cariño, imos a mete-lo osiño na maleta, farémoslle un cuarto, como nun hotel.

A Alba non lle facía nin un chisco de graza, mais viu como a señora en uniforme, dese alí arriba, case a rañar no ceo, ollaba para ela con cara de ben poucos amigos, como se pensase que unha nena así para o almorzo, con patacas fritidas e mollo de tomate, estaría boísima.

Alba deulle o oso á mamá, mais esta non tiña mans, así que llo deu á señora en uniforme para ela llo suxeitar, mentres facía un oco na maleta de Alba.

A señora en uniforme non se esperaba aquilo.

Puxo uns ollos como pratos.

Alba pensou que a señora ía queima-lo osiño cos ollos, porque os abría tanto que parecía que ían prender.

Que momento.

A mamá a facer un oco na maleta de Alba e a señora antipática en uniforme a suxeita-lo osiño de Alba como se lle dese un noxo inmenso.

Cando a mamá deu feito un oco na maleta, recolleu o oso das mans da señora de uniforme e colocouno na maleta de súa filla.

Fixéralle unha camiña.

E marcharon Alba e súa mamá polo corredor avante, cara ao avión.

A señora en uniforme mirouse entón as mans e a blusa, que presentaba unha nódoa considerable.

As mans las tíñaas molladas e desprendían un cheiro moi forte.

Non o podía acreditar.

Só murmurou moi baixiño:

– Será posible o noxento do osiño, fixo pis enriba de mí…

A bruxa cegata [+6 anos].- Frantz Ferentz

2011-08-28T12:47:00.003+02:00

Ataulfo Xosé atopou por acaso os lentes da avola no chao da mesa.

Eran redondíos e os vidros parecían bancos de nebra.

Non foi quen de evita-la tentación de poelos...

Que horror, non se vía nada.

Ou si, parecía que enhalaba entre patas de dragón por uha autoestrada para elos.

Tremendo.

Ataulfo Xosé decatouse del que realmente acontecía.

Os lentes da avola estaban dexobados, muito dexobados.

El certo é que non foran limpados desde había séculos.

Como ía poder ver cualquer cousa así a avolía?

Así, un xeranio podería parecer un monstro de cinco cabezas…

Cuitada...

Ataulfo Xosé foi procurar cualquer líquido al baño.

Atopou alí un que usaba el pai para limpa-la memoria.

Talvez aquel fose bon.

Empezou a esfregar nos lentes con aquel líquido limpa-memoria.

Óptimo!

Un cachín despois, os lentes xa estaban limpíos de todo.

Condo a avola se ergueu, foi procura-los sous lentes axina.

Ela, na realidade, nin se decatou de que el sou neto llos limpara.

A avola retirou os sous cabelos del rostro.

Era uha chea de cabelos tan grande que podían cubrir un par de osos de inverno á falta de peliza.

Atou os cabelos cuha corda por detrás.

Condo el sou rostro quedou á vista, poxo os lentes.

Bárbaro.

Con todo, a avola nin notou a diferenza.

Era ben distraída.

A avola poxo tamén el mandil de fe-las pociois máxicas.

Entrou na cocía e procurou entre os ingredientes.

Normal, todo normal.

El día anterior fixera uha poción para fer medrar verrugas.

As verrugas, condo xa madurecían, caían e podían usarse como ervellos para botar no arroz.

Hoi tocaba fer uha poción que transformase un pardal nun rinoceronte… polo menos.

E así el fexo.

Agarrou dun pote por aquí, doutro por aló…

Meteu escamas de lagarta momificada.

Botou uñas de colobra namorada.

E remexeu todo con lágrimas de hipotenusa.

Que boa color estaba a ter aquilo!

Daquela entrou a filla na cocía.

A filla, como a mai –xa vos decatastes, non?– tamén era bruxa.

– Mamá, xa está feita a poción?

– Está. Lévala á xunta de bruxas e xa me dices el que pasa.

A filla, que era a mai de Ataulfo Xosé e se chamaba Eva, colleu a poción nun frasquín, montou no vasoiro e saliu pola ventá enhalando.

Na xunta de bruxas todos estaban á espera da nova poción.

Tían alí un voluntario que quería catar aquela beberaxe…

Solo de pensalo a un pónselle pel de pita…

As bruxas ruías e os bruxos ruíos déronllo al voluntario, un xogador de rugbi pequenallo que quería medrar muito.

Precisaba tornarse tres veces máis grande del que xa era.

El xogador de rugbi bebeu.

Veulle el impo.

Uha, dúas, tres, cuatro veces…

Lougo fexo «xoooooooooooof»

Apareceu uha nubre unde estaba.

Despois nada.

Ou mellor dito, si, daqué.

No sou sito non había un xogador de rugbi pequenallo.

No sou sitio había uha ra vestida de xogador de rugbi.

Eva quedou espantada.

Tamén el resto dos bruxos e bruxas da xunta

Como era posible?

Agarrou na súa vasoira, montou nela e saliu a toda a velocidade pola ventá.

Por sorte polos aires non había guardas dispostos a poeren multas de tránsito aéreo.

Tía que averigua-lo que acontecera coa poción da mai.

Condo Eva chega á casa, atopa outro desastre.

Sou fillo está transformado en leituga.

– Mamá –explica el neno–, eu namais lle pedín á avola que me dese algo para a parva e ela deume non sei que…

– Deille caspa de profesor de astroloxía con bocexos de alumno galbanoso, como sempre –explicou a avola…

A avola nunca na vida fallara coas súas pociois.

Peró daquela, daqué fallara.

Mais el que?

Daquela, Eva quedou a fitar para os ollos da súa mai.

Víanse muito grandes, peró víanse perfectamente.

Normalmente, tras os lentes, os ollos da avola non se vían gota.

Había un mar de nubres tras elos.

Con todo, daquela non era así.

E de sotaque comprendeu todo:

– Ataulfo Xosé –perguntoulle al sou fillo leituga–, fixiche tu daqué cos lentes da avola?

E Ataulfo Xosé explicou el que fixera coa mellor das intenciois…

– Xa entendo –dixo Eva–, el que pasa é que a avola fai as cousas ben condo non ve ben.

Soaba ben estraño aquilo.

Mais era así.

Eva colleu a súa vasoira, quitou os lentes á mai e emporcoullos até deixalos feitos uha porqueira.

A avola poxo os lentes outra vez.

– Arre demo, pois é verdade, agora vexo muito ben –exclamou a avola, aínda que na realidade, a avola deixara de ver ben.

E desde aquela, volveu a preparar as súas pociois fantásticas, porque nunca acertaba cos verdadeiros ingredientes.

E é que para ela, era uha sorte ser tan cegata.

Unha fada en Praga, conto con rima [+8 anos].- Frantz Ferentz

2011-08-03T10:51:00.002+02:00

A Mar Martín,

fadista de fadas

===========================(GL)========================

Nunha ponte de Praga

vivía triste unha fada,

farta de ser invisible

pequena coma un imperdible.

— Mamá, mira unha fada

—dixo unha nena emocionada—,

aí, no alto da ponte

coa variña fai unha fonte.

— U-la? Non a vexo —quixo a mai saber,

mais ela só vía máis ca un cempés.

A fadiña ouviu as palabras

e contenta buligou ben as asas.

— ¿Vesme? —preguntoulle á meniña

e a meniña asentiu coa cabeciña.

— É que os maiores pensan

que son publicidade na prensa.

— Non esteas triste. Eu en ti acredito

e por iso nunca te evito.

— Lévame contigo—pediu a fadiña.

— Está ben, serás a miña bonequiña.

E entón meteu a fada no bolso

deixando na ponte un vello oso

de peluxe abondo cheo de cotra

que xa non tiña nin ollos nin boca.

Levou a meniña a fada no avión

até a súa mesma casa en Xixón.

Pensaron na casa que a meniña

nalgures atopara unha bonequiña,

mais era unha fada imperdible

que dun golpe de vara imposible

convertía as fabas en turrón

e axudaba coas tarefas do tirón.

Xa nunca estivo triste a fada,

casou co irmán dunha xana.

Y colorín colorado

este conto está acabado.

===========================(AS)========================

Nuna ponte de Praga

vivía tristuca una fada,

murnia de ser invisible

pequeñuca como un imperdible.

— Mamá, mira una fada

—dixo una rapacina emocionada—,

ehí, nel alto la ponte

cola varina fae ondes.

— ¿Úla, nun la veo —entrugó la madre,

pero ella nun vía más qu’un elefante.

La fadina oyó les palabres

y gayaspera esbulligó les ales.

— ¿Vesme? —preguntó a la rapacina

y la neña asintió cola cabecina.

— Ye que los mayores piensen

que soi un suvenir que merquen.

— Nun teas triste. Yo en ti creo

y ye asina que te veo.

— Llévame contigo—pidió la fadina.

— Val, sedrás la mio muñequina.

Y llevó la fada consigo en bolsu

dexando na ponte un vieyu osu

de peluche abondo enllén de cotra

que yá nun tenía nin güeyos nin boca.

Llevó la neña a la fada n’avión

hasta la so casa en Xixón.

Pensaron en casa que la neña

alcontrara una muñeca pequeña,

pero yera una fada imperdible

que d’un güelpe de vara imposible

tornaba les fabes en turrón

y aidaba colos deberes d’un tirón.

Más nunca tuvo triste la fada

que casó col hermanu d’una xana.

Y colorín coloráu

esti cuentu ta acabáu.

A superxoaniña [+8 anos].- Frantz Ferentz

2011-07-31T21:29:00.001+02:00

A Janina Vahl,

inventora das superxoaniñas

por ela ser unha xoaniña

A coitada da Mariña contemplaba como o enorme Filiberto non a deixaba pasar. Ela era pequerrecha, mais el era alto e forte como unha trabe.

— Déixame pasar —pediu ela ollando para arriba, mais el non remexeu nin unha pestana.

Mariña aínda agardou uns segundos, mais á vista de que o rapaz quería enfastiala, decidiu ameazar:

— Está ben, se non me deixas pasar, terei que recorrer á miña superheroina. Xa verás cando a vexas vestida co seu traxe vermello con pintas mouras. Vas morrer de medo!

O Filiberto non puido evitar unha gargallada. Aquilo púñase divertido. Ficou á espera.

Entrementres, a Mariña entrou na casa, que lle quedaba ás costas e fechou á porta. E non correran nin cinco segundos cando unha boliña minúscula chegou voando, de non se sabe onde, e bateu no Filiberto na vidalla.

Este largo un "ai". A seguir, viu que aboiaba perante os seus ollos unha xoaniña. Era iso, unha xoaniña que parecía furiosa, cos seus élitros vermellos a bater a toda velocidade.

De repente, a xoaniña moveuse cara a orella do rapaz e entroulle nela. O Filiberto berraba coma un poseso. A xoaniña, cabo duns segundos, saíulle polo nariz e sen pausa, metéuselle por baixo da camisa. O Filiberto tentaba esmagala, mais o único que facía era baterse a si mesmo, causándose renegróns por todo o corpo. A xoaniña pousou finalmente na testa. Aí o Filiberto pensou que xa era súa. Agachouse moi amodiño, recolleu unha pedra plana do chan e… pum! bateuse con ela na testa.

Fallou.

A xoaniña escapara. Porén, o Filiberto caeu ao chan esvaecido. Demorou uns minutos para recuperar o sentido. Cando abriu os ollos, viu a Mariña perante el, en pé, vestida cunha capa vermella con puntos mouros.

— Son a superxoaniña, a superheroina…

O Filiberto non quixo saber máis nada daquela meniña, se por acaso o da xoaniña fora pura casualidade ou, se ben, aquela cativa tiña superpoderes. Aínda medio mareado, saíu de alí ás carreiras, cunha fobia ás xoaniñas que lle ía durar toda a vida. Para el, sempre sería menos arriscado xogar futbol coas avespas do que tratar coas xoaniñas.

O bechiño máis estraño [+ 6 anos].- Frantz Ferentz

2011-07-31T13:30:00.007+02:00

O bechiño avanzaba pola pantalla do computador do Xavier moi amodiño, tentando non ser descuberto polo rapaz que, daquela, batía o papo cos amigos.

O bechiño camiñaba sobre a punta dos seus pés. Tiña ao seu favor que o cuarto estaba abondo escuro, agás pola luz que emitía a pantalla, e que o rapaz estaba totalmente concentrado no que había na pantalla.

Porén, todas as súas previsións fallaron. O rapaz detectou o bechiño a se deslocar lentamente polo bordo superior da súa pantalla.

Cheo de curiosidade, o rapaz achegou o rostro o máximo posíbel até o bechiño e quedou a fitar para el.

— Mamá, existen unhas arañas con trompa e orellas de elefante? —preguntou Xavier aos berros.

— Non digas parvadas, meu —ecoou a voz da nai desde o outro extremo da casa—. Pasas demasiadas horas diante do computador e xa tes visións.

— Será iso...

O rapaz pechou os ollos, fregou neles e volveu abrilos. E xa daquela o bechiño desaparecera.

Na verdade si estaba. O bechiño escondérase na traseira do monitor e respiraba aliviado. Case o tiñan descuberto. O que sería del —pensou— se os humanos descubrisen a existencia das arañas elefantes?

Para a próxima, o bechiño habería ir con máis coidado...

Por que papá nunca come froita [+8 anos].- Frantz Ferentz

2011-07-31T13:01:00.002+02:00

— Eu nunca comín froita porque cando cativo tiven unha experiencia impactante —dixo o pai para xustificar que nunca cataba a froita.

Alan, o fillo de nove anos, ficou a fitar para el. Estaba sentado na mesa xunto coa nai, quen só ollaba.

— E que historia é esa? —quixo saber o Alan.

O pai limpouse co pano da mesa e comezou a narrar

— Cando eu tiña a túa idade, máis ou menos, convidáronme a unha festa na casa dun amigo. Debía ser o seu día de anos. Ben, a cousa é que nos dixeron que esperásemos porque a merenda non estaba preparada.

» Leváronnos a todos a un salón e dixéronnos que agardásemos alí, porque a merenda non estaba aínda preparada.

» Os demais rapaces aborrecían porque todos estabamos á espera que a festa estivese preparada á nosa chegada, mais non o estaba.

» Eu estaba farto de esperar, así que escoeei por unha porta aberta e entrei nunha sala. E alí, naquela sala, había pezas de froita dun tamaño enorme, como unha persoa; eran unhas froitas que nunca vira na miña vida. Como estaba morto de fame, comecei a comer nelas. Adorei, estaban moi gustosas.

» De repente entrou a nai do meu amigo e descubriume alí, enchéndome de froita. Largo un chío que aínda me resoa na cabeza. Despois veu xente, moita xente, e todos comezaron a berrar.

» Eu non entendía nada, mais o meu amigo, o do aniversario, achegóuseme. Estaba todo pálido. Coa voz a tremer, preguntoume:

» — Comiches toda esa froita?

» — Comín… pasa algo? —quixen eu saber.

» — Pois si —explicoume el—, que esa froita son parentes de miña nai que estaban aquí de visita…

» Non podía acreditalo, mais era así. A nai do meu amigo tiña unha familia que eran froitas. Nunca volvín ver unha cousa así, mais desde aquela non volvín catar a froita...

Alan ollou abraiado para o seu pai. A nai só mexía a cabeza á dereita e á esquerda sen dicir unha palabra. Apenas pensaba nas desculpas incríbeis que inventaba o home dela para non comer froita. Talvez para a próxima vez contaríalle ao fillo que non comía cugumelos porque unha vez se convertera nun gnomo e houbo sobrevivir embaixo de un durante un tempiño.

En fin.

Sexa como for, o Alan quedou moi preocupado polo pai. El sabía que a froita era moi boa, así que tería que conseguir que superase aquel trauma.

O Alan era moi xeitosiño na cociña. A pesar da súa curta idade, era moi bo no de argallar e preparar pratos. Veulle a idea de que todo o que había facer era darlle froita ao pai sen el se decatar. Na verdade, o rapaz non acreditara nin unha palabra da historia do pai. Era pequeno, mais non parvo.

Por iso, aquela mesma noite dedicouse a preparar pola súa conta un prato á base de froitas que levaba plátano, pexego e canela. Despois preparou unha especie de pasta de masa follado, triturou todo, compactouno, meteuno no forno eléctrico e cociñou un pastel cuxo cheiro invadiu a casa toda.

Precisamente aquel recendo fixo acordar os pais. Cando apareceron na cociña, o pai quixo axiña catar aquel pastel.

— Fixéchelo ti, Alan? —preguntou a nai.

— Fixen. É unha receita moi especial. Ingredientes segredos.

Comeuno case todo o pai, que se encheu ben. E en dúas trabadas.

E cando aínda estaba a se relamber, seu fillo díxolle:

— Ah, pai, penso que isto che axudou a superar o teu trauma coa froita. O pastel que acabas de comer estaba todo feito con tres froitas, mais ti nin te decataches.

O pai ruborizouse todo. Pillárano.

— Bo, non penses —interveu a nai—. Hai xa anos que o fago comer froita disimulada entre moitos pratos que lle dou, o que pasa é que teu pai nin o nota.

O pai viuse atrapado. Só lle quedaba unha saída.

Nese momento quitou a bata, quitou a blusa do pixama e comezou a retirar a pel ante a ollada asombrada da muller e do fillo.

Ambos puideron comprobar que a pel do pai era como a dun plátano, da que se podía tirar para abaixo. Embaixo ficaba á vista unha carne que realmente parecía tamén de plátano, dun ton amarelado.

— O que dicides agora?

Nin a nai nin o fillo gurgutaron.

O pai volveu a subir a pel e cubriu a súa carne plataneira. Despois aínda engadiu:

— Cando eu vos dicía que non quero comer froita, teño as miñas razóns, daquela respectádeo, está ben?

E sen máis dicir, virouse e saíu da cociña desprendendo un estraño cheiro a pexegos.

A boca máis horríbel [+8 anos].- Frantz Ferentz

2011-07-27T21:10:00.002+02:00

Érase daquela un rei moi bo, mais cunha boca horríbel, cuxos dentes, ao falar, abalaban e espantaban todos os seus súbditos.
Por iso, ninguén quería frecuentar as audiencias do rei, porque lles metía medo aquela boca.
E a seguir, tiñan uns pesadelos terríbeis, como que eran anaquiños de pastel ou de guinda na boca do rei, percorrendo aquela boca sen pausa.
O rei tamén notaba aquel rexeitamento dos seus súbditos, mais non podía nin remotamente imaxinar por que non querían ficar ao seu lado.
E como era o rei, ninguén ousaba dicirllo, non fose que, apesar de ser tan bo, se anoxase todo e mandase cortar algunha cabeza.
Daquela, a filla do rei, a princesa herdeira, tivo unha idea brillante para axudar o pai, porque ela tamén coñecía o problema.
Reuniu o primeiro ministro e os demais membros da corte e púxolles as súas revistas de moda na mesa.
Despois dixo:
— Señores, a solución para axudar o meu pai é a moda.
— A moda? —preguntaron todos ao tempo, agás o ministro da guerra que, daquela, andaba a pensar no modo de matar unha mosca dun canonazo.
E a princesa, con ares misteriosos, explicoulles o seu plano.
Así, tres días máis tarde, apareceu pola corte unha estraña personaxe. Vestía roupaxes largos, levaba postos lentes de sol con forma de ollos de mosca e na cabeza tiña unha perruca roxa que cheiraba a arandos.
— Maxestade —díxolle ao rei, aínda que non lle vía ben a boca por causa dos lentes de sol—, sonlle Bernard Metraillette e veño a traer a moda ao voso reino.
Antes de o rei ser quen de dicir unha palabra, a princesa comezar a chiar coma unha louca chea de entusiasmo mentres o primeiro ministro aplaudía coma un tolo.
O rei, perante aquelas mostras de interese, creu que o da moda había ser algo bo para o reino, porque naquela xeira aínda non inventaran aínda a internet e aquelas terras caían a contramán de todo.
— Está ben, señor Metraillette, e que moda nos trae?
O rei pensaba que as modas se vendían coma os zapatos ou o queixo, que alguén se achegaba ao palacio e se lle pagaba por iso. Mais non era así.
— Traio a última moda de París: o mostacho-cortina.
— O mostacho-cortina? —preguntou o rei abraiado.
O mostacho-cortina non era máis ca un invento da princesa para salvar o seu pai. Tratábase dun mostacho postizo que cubría a boca. Dese xeito, a boca ficaba cuberta, mais, á hora de xantar, tirábase dun cordonciño e a cortina do mostacho corría cara aos lados, liberando así a boca e permitindo comer.
Aquel plano da princesa, onde o modista non era máis ca un actor contratado, salvou o reino de ter pesadelos cos dentes do rei.
Foi así que o rei volveu a ter moito público en todas as audiencias, mais aquilo tamén causou unha desvantaxe.
Ao rei prestoulle tanto aquel invento que obrigou todos os maiores de dezaoito anos do seu reino a levaren mostachos-cortina, tanto os homes coma as mulleres.
E así foi até viren cunha idea mellor...

A unlla máxica [+10 anos].- Frantz Ferentz

2011-06-23T12:05:00.008+02:00

O Antíoco recibiu a noticia da boca da mai:
— Tes que ir pasar unha semana de vacacións cos avós.
É que non tiña modo mellor de lle amargar a vida? Como podían obrigar un rapaz de doce anos ir pasar unha semana a unha aldea remota, onde non había máis ninguén da súa idade, só vacas, cabras e, se cadra, algún lobo que pasaba por alí de cando en vez.
— Compréndeo, filliño —quixo ser condescendente a mai—, mais o teu pai e mais eu precisamos uns días para nós e só podes ficar onda os avós. Ademais, eles andan loucos por te teren uns días con eles, xa vai tempo de máis que non te ven.
— Pois non —protestou Antioco—, dádeme douscentos euros, a chave da casa e o frigo que queden ben cheo de comida. E resisto un mes aquí eu só. Teño todo o que preciso: computador, tele, telemóbil... todo.
A mai sorriu, mais ela sabía que era de todo imposíbel. Por iso, dúas horas máis tarde, o Antíoco ía montado no auto dos pais rumo á aldea remota dos avós, cara un espazo e un tempo fóra da realidade actual. Era imposíbel imaxinar como se podía vivir nun lugar así, sen comodidade ningunha, sen contacto coa civilización.

0 0 0

Os avós saíron os dous a recibir Antíoco e os pais. O rapaz observou os seus avós, porque, na realidade, xa case nin os recordaba. A avoa saltaba áxil coma unha cabra do monte, mentres que o avó tiña dificultades para camiñar, apoiábase nun caxato.
Parecía que o pé esquerdo do avó lle causaba problemas. Porén, para o Antíoco aquilo era normal, tendo en conta que nin o asfalto chegaba á aldea e que os últimos quilómetros o auto tivo que pasar por unha pista de terra batida, o cal, talvez, podería ser considerado unha autoestrada para cabras, mais non era, precisamente, o solo para rodar autos ao que el estaba acostumado.
A avoa largou unha forte aperta ao neto. Este notou aquel seu olor penetrante a allo. A avoa era máis ou menos da súa estatura, mais parecía cinco veces máis forte ca el. O avó limitouse a sorrir e apoiouse axiña nunha parede de pedra porque se notaba que lle custaba camiñar.
Os pais nin ficaron a comer. Despedíronse alí mesmo e partiron a toda a velocidade.
E tras o silencio deixado polo auto, Antíoco só sentiu o zoar das moscas, os pirlos das andoriñas e mais o cri-cri dos grilos... ou serían as carricantas?

0 0 0

O Antíoco descubriu con horror que a avoa preparaba toda a comida con moita verdura. Había mesmo verduras que para el eran totalmente descoñecidas. Porén, non ousaba dicir que non comería aquilo, non tiña a coraxe de afastar o prato, como facía na casa. Alí non estaba no seu territorio.
O avó, polo contrario, andaba todo o tempo cunha expresión tristeira, fusca, como se tivese algún problema. O seu silencio contrastaba coa parola da avoa, que non facía máis do que contar cousas da aldea —non podía o rapaz nin imaxinar que a vida na aldea dese tanto de si— e preguntar ao rapaz pola súa vida ordinaria, mais a avoa só puña cara de fata cada vez que ouvía falar de videoxogos, redes sociais e xogos en liña.
Así e todo, o Antíoco sentiuse curioso polo avó. Despois da xanta, o vello foi sentar no seu asento preferido, que tiña até a forma do seu corpo por ter el sentado alí durante máis de corenta anos.
O Antíoco sentou nunha butaca ao lado, mais non se atreveu a crebar o silencio do seu avó; con todo, foi o ancián quen lle preguntou:
— Queres coñecer o máis grande segredo da familia?

0 0 0

Aquilo soou inesperado. O Antíoco fitou para o avó como se lle tivese dito que el coñecía o segredo das viaxes interespaciais. O avó continuou a explicar:
— Como xa tes doce anos, cómpre que saibas o que se transmite cada dúas xeracións na nosa familia. Túa nai non ten coñecemento do segredo porque ela non pasou por el, mais ti valo ter.
Aínda que ía bo tempo, o avó tiña posto un cobertor por riba das pernas. Nese momento retirouno e Antíoco puido ver que a pantufla dereita tiña un enorme burato á altura da deda gorda.
Antíoco non dixo nada, esperaba ver algo máis. Por iso, cabo xa de varios segundos de ollar para o simpático burato na pantufla do avó, preguntou:
— E?
O avó fitou para aquel burato e comprendeu que o seu neto non percibía a realidade do que lle quería contar. Por iso, quitou a outra pantufla, quitou o peúgo e deixou á vista o seu pé esquerdo.
Daquela ficou á vista unha unlla, a da deda gorda, que parecía de ouro macizo.

0 0 0

— Heiche contar esta maldición, porque no fondo é unha maldición —dixo o avó nun ton un chisco misterioso.
— Conta, logo —comentou o neto, porque, na realidade, aquela fantasía do avó parecía que sería o único interesante que atoparía naquela semana.
O avó contoulle unha estrañísima historia, segundo a cal, cada dúas xeracións na familia, un membro da mesma nacía cunha unlla de ouro. Era un ouro de escasa calidade, que ademais posuía unha dureza extraordinaria. Só cando a unlla xa medraba máis de medio centímetro, podía ser cortada, mais cunha lima, nin mesmo cunhas tesoiras. Mais ademais daquela estrañeza, acontecía algo máis, que era a segunda parte do misterio. Aínda que a unlla de ouro estaba na deda gorda do pé esquerdo, sempre rompía a punta dos zapatos ou pantuflas do pé dereito, como se a unlla estivese precisamente na deda gorda do pé dereito.
O Antíoco puido comprobar que o que lle comentaba o seu avó era verdade. Todo o calzado que tiña o ancián levaba un burato á altura da deda gorda do pé dereito, sen excepción, porque a unlla, en aparencia normal, furaba o calzado.
O rapaz aínda quixo facer un experimento:
— Avó, proba estes meus tenis, fai o favor.
O avó, por satisfacer o neto, puxo os tenis. Despois camiñou uns pasos, aínda que fose axudado do caxato. E cabo duns minutos, a punta da unlla da deda dereita comezou a forar o material da zapatilla.
O Antíoco puido comprobar que, efectivamente, alí había un misterio. Se cadra, as vacacións non ían ser tan ruíns.

0 0 0

O Antíoco comezou a recoller información. De entrada, soubo que ao seu avó non lle acontecía aquilo desde sempre, máis ben aquela unlla dourada aparecéralle uns dez anos atrás. E polo visto aquel era o patrón de comportamento daquela unlla dourada en todos os familiares dos que tiña constancia. Na familia falárase sempre daquela afección.
O rapaz quixo saber, ademais, que calidade tiña o ouro que se limaba na unlla. Segundo lle explicou o avó, era un ouro de baixa calidade porque estaba moi mesturado con chumbo. Unha vez levárao a un xoieiro para ser analizado, mais nin sequera o vendeu. De feito, o ouro que limaba ía para unha caixiña de veludo, onde se ía almacenando. Talvez alí, cabo dos anos, houbese ouro de máis para quitar unha pequena fortuna, mais o avó non estaba seguro diso, porque por mor da baixa calidade do metal, talvez non dese máis que para unhas boas vacacións.

0 0 0

Unha volta recollida a información, tocaba entender o misterio de por que se a unlla da deda gorda esquerda era a que en teoría podía tradear o calzado, na realidade sempre furaba a unlla dereita.
Iso si que era un verdadeiro misterio. O Antíoco quixo ter un equipo de investigador. Se ao menos tivese alí o seu computador... Faría buscas pola rede, algo habería. Mais, un momento, o telemóbil. O seu telemóbil podía ligarse á internet. Era verdade que os seus pais llo tiña prohibido, mais daquela era un caso de interese familiar, científico e até económico.
Mais había un problema: o campo do telemóbil. Na aldea aparentemente non había campo.
A avoa explicoulle:
— Cando veñen por aquí os fillos dos veciños de vacacións e queren falar polo telemóbil, soben no alto do campanario. Disque alí chega o sinal, aínda que algo feble...

0 0 0

Aínda que a aldea fose tan minúscula, tiña unha antiga igrexa cun campanario altísimo. Os sinos ninguén sabía con certeza se aínda soaban, mais chegar até o alto era verdadeiramente un suplicio, porque había unha altura de corenta metros desde a base até os sinos, aos que se accedía por unha angosta escada de caracol de pedra —aínda ben que non era de madeira, porque outramente, se cadra, xa nin existiría.
Antíoco dedicou as mañás a subir até o campanario, ligarse á internet co telemóbil, tomar notas e despois volver para a hora da xanta. De tarde, despois da sesta, dedicábase a tomar mostras da estraña unlla do avó e facía experimentos, como facerlle probar distintos calzados, pór distintos peúgos, camiñar de diversas maneiras, etc.
Na verdade, o avó estaba a gozar con todo aquilo, porque crebaba a súa rutina. Quen non estaría moi contenta sería a nai do Antíoco, porque aos poucos non lle quedaría nin calzado nin peúgos en condicións, porque o rapaz usaba o seu propio calzado para o avó o experimentar.

0 0 0

O tempo voaba. O Antíoco descubriu que a unlla do avó funcionaba dunha maneira moi peculiar. Para demostrar a teoría tería precisado ter un aparello de raios X, mais á vista dos resultados dos experimentos, tiña a certeza de que o que a súa teoría era correcta.
A unlla do avó era retráctil. Isto quere dicir que cando o calzado premía a punta da unlla de ouro, todo os ósos do avó retraían, de maneira que creaban unha especie de impulso cuxa natureza non podía explicar —o rapaz só tiña doce anos, non daba máis de si!— que facía que os ósos do outro pé e da outra deda estirasen, polo que a unlla da deda gorda dereita salientaba mentres a unlla da deda esquerda dereita estaba retraída. E a unlla dereita, aparentemente normal, tiña unha composición aparentemente de aceiro, polo cal furaba doadamente o calzado.
Aquela descuberta era sensacional, porque demostraba que o avó non tiña só unha unlla máxica, senón dúas. A segunda podía ser cortada con tesoiras cando xa sobresaía apenas un par de milímetros, polo que o avó nin se decatara da súa verdadeira natureza; apenas notaba que era moi pesada e que tiña unha cor cincenta que o avó atribuía aos fungos.

0 0 0

Cando Antíoco mal comezara a tomar notas da súa descuberta científica, que subiría ao seu blogue sen demora, chegaron os pais.
Con todo aquel frenesí, o rapaz nin se decatou de que a semana pasara voando. O Antíoco explicou aos pais como funcionaba aquel estraño fenómeno das unllas do avó, que, ademais, era hereditario. Os pais, contentos dos días de folganza, atribuíron aquela fantasiosa historia ao tedio do rapaz na aldea.
— Mamá, papá, preciso ficar máis tempo aquí na aldea. Hei facer novas probas ao avó...
— Meu rei —comentou a nai—, temos xa que volver para a casa, mais xa virás para o ano.
Os pais tiñan que turrar do rapaz para o auto, porque non quería marchar. Atrás ficaban varios pares de zapatos, zapatillas e peúgos do rapaz furados na altura da deda gorda dereita.
— Non podo, non podo! —protestaba el.
— Olla que che veñen manías nesta aldea, eh? —comentou o pai mentres o empurraba para o interior do auto.
Entrementres, os avós saudaban coa man, despedíndose do neto.
E, de repente, a avoa estirou o brazo dereito como se fose de goma e introduciuno pola xanela do auto. Aquel brazo estirara até alcanzar, polo menos, un metro e medio. Os pais do Antíoco non viron nada. A avoa fíxolle festas na cabeza, como se quixese consolalo. Foi moi rápido, despois retirou a man.
Antíoco ficou de pedra. Cando xa o auto arrancou, mal conseguiu dicir aos pais:
— E que saibades que eu, para o ano, pasarei aquí todo o verán. E tamén quero vir nas vacacións do Nadal, e nas da Semana Santa...
Os pais miráronse con expresión burlona. Ambos deles pensaron o mesmo: os mozos de arestora non saben o que queren.
No entanto, o Antíoco miraba para as súas unllas das dedas. Talvez comezaría axiña a ter el tamén esa metamorfose ungular.

O misterio dos saltiños ciclotímicos da lúa [+8 anos].- XFC

2011-04-18T19:33:00.005+02:00

E de repente, a Lúa comezou a ter un comportamento estrañísimo, observábel a ollo nu.

Daba puliños no cosmos.

Saltaba.

E non estaba precisamente a xogar á corda.

Como era posíbel?

Os cientistas tomaron aquilo como unha cuestión de estudo fundamental.

Enviaron sondas e naves tripuladas a tomar mostras a toda velocidade para os cientistas faceren pescudas sobre o que ao satélite da Terra acontecía.

E a partir de aí, comezaron as hipóteses, tantas como marcas de bolachas hai nun supermercado.

– É unha especie de indixestión por un meteorito que lle entrou por unha físgoa e que agora non pode botar fóra –opinou o doutor Felix Smirnoff, da Universidade de San Petersburgo.

– É unha reacción á exposición solar despois de tantos séculos. Probabelmente algunha treboada solar afectou o seu sistema de rotación e o satélite reaxe perante iso –dixo a doutora Ilke Repinke, da Universidade de Berlín.

Porén, a explicación mellor acollida foi que a lúa tiña unha especie de ataque causado por non se sabe que, tal como dixera o doutor Lepidopterus Smith da Universidade de Iowa, que foi a explicación mellor acollida, definida como doenza ciclotímica da Lúa.

As explicacións eran todas realmente estúpidas, ninguén facía idea do que realmente acontecía coa Lúa.

Ben, ninguén, ninguén, non.

A avoa Lucía si o sabía.

Aínda que ela moraba nunha pequena aldea case perdida á beira do Atlántico, entendeu perfectamente o que lle acontecía á Lúa.

Sabíao porque era exactamente o que lle acontecía á súa neta.

Era, simplemente, que tiña impo.

Impo de lúa.

Escribiu á maioría da xente que mandaba no planeta.

Como era unha avoa moderna, abondou con mandarlles un emilio para seren informados.

Mais a xente que manda no planeta non a escoitou.

A avoa Lucía non se desencoraxou.

Pediu axuda á súa neta Natalia, que era moi boa para as cousas dos computadores, e creou un sitio web chamado: www.quitemoslleoimpoalua.com , tamén con versión en inglés, faltaría.

O que a avoa Lucía dicía alí era simplemente que coa axuda de toda a xente que quixer participar, habería usar a mellor terapia para quitar o impo: dar un susto.

Por iso, convocou a xente para na madrugada do luns para o martes dun 29 de febreiro, día bisesto e, por tanto, perfecto para os sustos, toda a xente tería que saír exactamente á hora marcada segundo o horario fixada en cada fuso horario cunha máscara fea, ollar para a Lúa, berrarlle “uuhh” con todas as súas forzas e inmediatamente volver para cadansúa casa.

É claro que os cientistas, políticos e moita xente seria do planeta ría daquilo.

Eran ideas de avoa tola, dicían.

Porén, á maioría da xente pareceulle unha idea xenial, porque non tiñan nada que perder.

De feito, a cada noite, os puliños da Lúa estaban a remexer nas marés do planeta.

Podía ser unha catástrofe planetaria.

Até que chegou a noite sinalada.

A xente saíu á porta das súas casas e todos asemade berraron ollando para a Lúa:

– Uuuuhhhhhhhhh!

Foi un berro extraordinario que se sentiu en toda a Terra.

Todos esperaron, case co alento retido.

Pasaron os minutos, as horas.

A lúa parara de ter impo.

Ouviuse un “hurra” por todo o planeta.

A avoa Lucía tiña razón.

Mais ela segue sen se crer importante.

Simplemente, segue a facer a cada venres rosquillas de anís, que é o que máis lles presta aos seus netos e bater o papo coas amigas pola internet cando as ten lonxe.

Pintando sorrisos pola rúa [+8 anos].- XFC

2011-04-17T21:19:00.001+02:00

Aquel día, Ludmila ergueuse muito animada. Tía ganas de salir para a rúa e ver conto sorría a xente.

Mais el que de verdade atopou non foron precisamente sorrisos.

A xente andaba toda murcha, cos beizos caídos. Até el día non acompañaba, porque estaba cincento de máis.

Así non había xeito de se animar.

Por iso, agarrou un marcador que conservaba de condo estudaba na escola. Era máxico, mais iso non sabía ninguén agá ela. Daquén, seique fora a súa avola, dixéralle que el sorriso é contaxioso.

Por iso, foi pintando sorrisos en todas as fotos que vía pola rúa, de cartaces publicitarios ou de fotos nos xornais. Pintaba sorrisos como uha louca, mais mesmo así era muito traballo para ela soa.

E entón tevo uha idea. Volveu para casa, prendeu el televisor e comezou a lles pintar sorrisos a todos os que salían.

Funcionou. Al final del día, el sol xa brillaba antes de se poer e a xente sorría. Até os políticos máis serios sorrían como nenos, sen saberen por que. Tanto tía.

Mais daquela, Ludmila comprobou que el sou marcador quedara sen tinta. Tería que comprarlle uha nova carga.

Contodo, sabe daquén unde é que se mercan cargas de marcadores pintasorrisos?

A fada pirata [+10 anos].- XFC

2011-04-17T12:05:00.000+02:00

Laura Paraula é unha fada pirata. O que quer dicir iso? Pois con certeza non o sabe ninguén, parece un segredo moi ben gardado, aínda que toda a xente pensa que é filla dun pirata do Caribe e dunha fada, podería ser que fose filla dunha piratesa do Caribe e mais dun fado padriño, mais iso é algo que ela nunca ten dito e manteno en segredo. Ten os seus motivos, é claro.

Na verdade a Laura Paraula ten esa dupla natureza. Emprega a súa variña máxica como unha espada, brande nela perante os inimigos, axítaa ben e saen dela faíscas que poden estragar calquera cousa. Ademais, no canto de ir vestida cun vestido de volantes, adoita pór botas de mosqueteiro e un parche que a cada día pon nun ollo distinto.

A fada pirata ten o seu propio barco. Non é que se dedique a asaltar navíos, a abordalos, mais Laura Paraula adora navegar a pasar a lingua polos beizos cando está na alta mar e notar como lle quedan salgados.

A súa tripulación, a súa pasaxe, que nin se sabe o que son, está composta por seres curiosos. O segundo de abordo é unha tartaruga xigante das illas Galápagos que se perdeu hai séculos e que Laura Paraula recolleu, chamada Memorión; desde aquela son grandes amigas. Tamén está unha antiga danzarina que crebou unha unlla da que danzaba e tomoulle medo a todo, mais desde que está con Laura Paraula non ten medo de nada… bo, si, de feito teno a crebar outra unlla; ela chámase Rita Sarita. E está, ao cabo, un bucaneiro retirado de que todos rían porque era gago, mais aconteceu que fala coma ninguén a linguaxe dos golfiños, as baleas e demais cetáceos, o cal é ben útil na alta mar; ademais, este antigo bucaneiro, incapaz de magoar unha mosca, está secretamente namorado da Laura Paraula desde hai moitos anos; el chámase André Dorrevés.

A fada suca os mares sen présa, porque o seu barco, o Pasapalabra, móvese por maxia, non precisa realmente tripulación e vai onde lle dá a gana. Ás veces segue os atúns, ás veces as baleas e ás veces outros barcos, porque o Pasapalabra gusta de ter relacións con outros navíos que sucan o mar.

O que non ten no alto é a bandeira pirata tradicional, a da caveira con dúas tibias cruzadas sobre fondo preto. A cor negra non lle presta a Laura Paraula, por iso mudouna ao seu gusto e púxolle un fondo rosado. Ademais, a caveira sorrí, para que poña menos medo.

De cando en vez, Laura Paraula e a súa tripulación atópanse con outros barcos piratas. As súas tripulacións, como bos piratas que son, sempre tentan abordalos, mais así que saltan para a cuberta do Pasapalabra, encontran algo inesperado. Por norma a Rita Sarita está a tomar baño de sol na cuberta en biquini –tenvos moi bo tipiño– nunha espreguizadeira. Como é moi educada, sempre sorrí para a xente que chega. Os piratas acostuman a ficar uns segundos a contemplala, mais axiña chega o xefe, que é mao malísimo, e dilles que sigan para a fronte. Eles marchan entre protestos, mais sempre algúns deles sempre tropezan con Memorión, que aínda que é grande de máis, pásalles desapercibido porque seguen a ollar para a Rita Sarita, e caen dereitiños para a auga. Os que fican, sempre afagados polo xefe, comezan a percorrer o barco na procura do botín. Axiña crúzanse con André Dorrevés, quen, desde que se prevén visitas, chóese na cociña e prepara unhas minipizzas de morte. Cando os piratas chegan ao comedor do barco, André Dorrevés adoita xa ter a mesa posta e as pizzas, que desprenden un arume intenso, atraen os máis dos piratas, que fican alí a comer nelas.

Mais o xefe sempre consegue que varios homes o acompañen até máis aló. Daquela xa se atopan con Laura Paraula, que está á súa espera na súa propia cabina. E alí xa todos quitan as espadas, aínda que a fada pirata quita a súa variña-espada, e comezan a loitar. Porén, a Laura Paraula non gusta de luxar de sangue o chan do seu barco, de xeito que fai xirar a súa variña no ar e os piratas mal encarados comezan a danzar un precioso valse, con ritmo de hipopótamos, iso si, mais sempre un valse, onde as espadas lles serven para que aquilo se asemelle un chisco a un salón de Viena.

A fada pirata tenos a bailar até caeren ao chan mortos de canseira. A seguir recolle o xefe cos seus secuaces, despois os que se encheron a comer minipizzas e, finalmente, os que caeran para o mar, e devolve todos eles para o barco. E mentres se afastan, a Rita Sarita acostuma berrarlles: «Volvede logo!», mais infelizmente cada vez fican menos barcos piratas con que pasalo ben.

E como todo nesta vida, tamén un día a fada pirata namorouse. Non foi precisamente do bo do André Dorrevés –xa lle tería prestado–, mais dun astronauta que amarou preto do seu baixel da que tornaba de Marte. A Laura Paraula pensou que xa coñecía todos os mares da Terra e que xa eran horas de coñecer os exteriores do planeta… E daquel amor naceu unha filla, a Carla di Parla, que aínda non sabe se será pirata astronauta ou fada astronauta, mais iso é algo que o tempo xa o dirá.

Mamá sempre ten razón [+12 anos].- XFC

2011-04-16T18:31:00.003+02:00

– SAR, mudaches está mañá os peúgos?

Permitídeme que me presente. SAR son eu. Non é precisamente un nome, é un alcuño. Estraño, non? Dáme vergoña recoñecelo, mais isto significa Súa Alteza Real. Miña nai sempre anda a dicir que eu vivo coma un príncipe e que, precisamente, espero que na casa todos traballen para min. Esaxera. Ela ten que entender que eu estou nunha idade moi difícil, seica ela nin pasou por ela.

Mais tornemos á pregunta do comezo. Para min aquilo era unha situación espantosa. Mamá sempre me fai esa pregunta antes de saír da casa. Para min é vergoñento que na miña idade eu deba aínda escoitar esa pregunta. Pero naquela situación resultaba moi embarazoso. Iamos camiño do aeroporto para pasarmos o Nadal cos avós e xa montaramos no taxi. Eu non me sentín quen de dicirlle a verdade, non quería darlle motivos para montarme un número diante do taxista, alén de papá e desa cousa que vive connosco e que din que é o meu irmán pequeno.

Por iso, e só por iso, mentín. Mentín, considerando que era unha mentira piedosa, unha desas que se din coa mellor intención para evitar unha situación embarazosa. Porque, efectivamente, non mudara os peúgos aquela mañá. Non o fixera a mantenta, simplemente esquecérao, non houbo mala vontade, porque estaban alí ao alcance da man, sobre a cadeira. Como quere miña nai que eu repare en todo? Ademais, xa desde o primeiro momento iamos ás carreiras.

Pero se tivese sabido o que ía supor aquela mentira, non a tería dito. E digo isto porque as consecuencias diso son case imposíbeis de imaxinar. Non obstante, non vou adiantar acontecementos, todo virá ao seu tempo.

Deixounos o taxi na porta do aeroporto. Entramos os catro na terminal como raios. Non era que chegásemos con demora, mais miña nai é un chisco maníaca, e dígoo sen intención de criticar. En cuestión de minutos estabamos na fila da facturación.

E ao cabo tiñamos aí os nosos billetes na man e a equipaxe facturada. Camiñamos cara aos escáneres para despois acceder á zona de embarco. Era moi curioso ver o dispositivo montado, cunhas filas quilométricas. Despois de pasar os arcos, moita xente aínda era revisada na busca de non se sabe moi ben que. Eu pensaba que a min non me ían atopar nada perigoso, seica goma de mascar superácida ou pos picapica rebenta bocas. Aquilo causaba furor na escola, mais non coidaba eu que puidese causar problemas para a seguridade aeronáutica.

Unha señora diante de nós levaba unha galiña suxeita polas patas. Probabelmente déralle algo para acougar, porque o animal case que non se mexía. Parecíame estraño que alguén levase unha galiña no avión. Preguntábame eu se iso era moi normal, mais de feito non o parecía porque a xente arredor tiña cara de espanto.

Pero a sorpresa chegou cando a señora tentou pasar polos escáneres. O garda, que até daquela non se decatara de que a señora levaba unha galiña, non puido evitar que ela pasase a ave polos raios X. O animal reaccionou inesperadamente e comezou a remexer dentro do aparello. Arreo saltaron as alarmas. Algunhas penas da galiña saíron polas bocas do aparello de raios X.

E entón apareceu el. El, o enorme xefe dos vixiantes do aeroporto. Ninguén non me dixera que se trataba do xefe dos vixiantes, pero entre que eu vexo moita televisión (e este tipo era cuspido aos gorilas das películas) e que levaba non sei cantas medalliñas e condecoracións, axiña adiviñei de quen se trataba. Medía uns dous metros, os zapatos estaban tan limpos que até un se podía reflectir neles. Cando se presentou nos escáneres, todos os gardas puxéronse tesos, non se movía ninguén, nin sequera a pita que xa lograra saír do escáner. El, o xefe, observou durante dous ou tres segundos a situación desde as alturas co beizo de embaixo superposto ao beizo de enriba. E logo diso, agarrou a pita polas patas. Esta tentou liscar, mais era como ter uns grilos de ferro a retela. O xefe dos vixiantes devolveulle a galiña á súa propietaria e díxolle que se non atopaba unha gaiola para meter o animal, que se esquecese de embarcar. Se aquilo fose un mercado, seguramente a señora montaría un rebumbio impresionante, mais alí ninguén gurgutaba, nin miña nai, que é moi afeccionada a meter os fociños en todo. Tal era a impresión que causaba aquel tipo. A min até me pareceu que eran dous homes nun só.

Ben, á fin tocounos pasar a nós. O xefe dos vixiantes aínda deambulaba por alí mais víase que só facía unha rolda antes de se retirar para algures escondido, talvez para ler o xornal todo tranquilo. Primeiro pasou papá, sen problemas. Despois pasou "a cousa" e eu esperaba que saltasen as alarmas, que se cadra algunha das súas lambetadas activase os sensores de materias perigosas. Mais foi en van, o parvo del pasou.

Despois tocoume a min. Mamá estaba tras de min. Pasei por baixo do aro.

PIUU, PIUU

O maldito aro soou. Eu era inocente, non levaba nada, de verdade. Aquel aparello non rulaba ben.

O vixiante achegóuseme. Sen dicir unha palabra, comezou a pasarme o detector de enriba a embaixo. Até que chegou aos pés. E alí zuniu.

O garda miroume os zapatos curioso. Eu de seguida me decatei de que o problema era que os zapatos eran de fibela manías de mamá, que di que eses son máis elegantes que os de cordóns.

E entón veu algo inesperado, algo que podía mudar toda a miña vida, algo que non podería esquecer no resto dos meus días, algo que un sempre tenta esquecer porque sabe que a marca dun acontecemento tal deixa pegada indelébel.

– Por favor –pediu el–, quite os zapatos e páseos polo escáner.

Sentín que o sangue xeaba nas miñas veas. Diante de min, o vixiante comezaba a se pór non sei se farruco ou nervioso; tras de min, miña nai ollábame con cara de can por demorarmos tanto pola miña culpa.

Ben, coido que xa entendes a miña situación. Se eu quitaba os zapatos, cheiraríanme os pés e miña nai descubriría que eu non mudara os peúgos, co cal pasaría un Nadal horroroso, non só cheo de reproches, senón tamén obrigado a quedar choído no meu cuarto castigado; e se non os quitaba, a miña integridade perigaba alí mesmo. Buf, aquilo era terríbel. Debía ter unha idea rápido para salvar a situación. Non podía mandar a mamá a mercar toalliñas húmidas porque ela non se movería de alí. Pero si podía dicirlle ao vixiante que se collía frío nos pés amormaría e pasaría todo o Nadal na cama, que non me podía facer iso, que el tamén tería fillos, ou irmáns pequenos, ou ao menos un gato ou un can aos que non lles permitiría coller frío e amormar. Si, aquela pareceume unha boa escusa e xa ía abrir a boca cando me decatei de que diante de min estaba "el".

Si, el, o xefe dos vixiantes. Non podía ser outro.

Achegóusenos silandeiro, rastrexando todo ao noso redor como se todo estivese baixo control.

– Que temos aquí? –preguntou nunha voz relativamente baixa pero que non daba sinais de clemencia, como a dun monarca antigo a piques de ditar unha pena aterradora mentres espera ver o medo reflectido nos ollos do acusado.

– Os zapatos do rapaz soan, teñen algo metálico –explicou o garda.

O gorila, é dicir, o xefe dos vixiantes, seguiu a falar no mesmo ton, como se me estivese a perdoar a vida:

– Pois é ben sinxelo, o neno pasa os zapatos polo escáner e todo arranxado.

Dúas cousas: primeiro, non aturo que me chamen "neno" porque xa teño unha certa idade; segundo, non sei que me puña máis medo, se que miña nai descubrise que non mudara os peúgos ou que aquel tipo me metese enteiro polo escáner, como fixeran coa galiña de había un bocado.

Mais as cousas ían a peor. A xente na fila xa se estaba a pór nerviosa porque eu non me movía. Para colmo, miña nai, que até daquela estivera milagrosamente calada, empezou a tela comigo:

– Non ouviches? Quita os zapatos.

Eu estaba paralizado. Pero podía seguir aínda así durante horas. E entón a voz do xefe dos vixiantes soou metálica, soou toda metálica, desde embaixo da súa gorra de prato:

– Síganme...

De feito, eu non fixen nada por ir tras del. Foi el quen me agarrou do brazo e tirou de min. Eu simplemente esvaraba polo chan encerado. E miña nai tras de min. Non podía ser meu pai que nunca di nada e que ten que mudar os peúgos non unha, senón dúas veces por día? Pois non... Desde logo estaba a me arrepentir ben de non ter mudado os peúgos de mañá.

Fun arrastrado até a oficina dos vixiantes. E dixen ben, arrastrado. Miña nai seguíanos dicindo:

– Esperen, esperen...

Mais o xefe dos vixiantes ignorábaa. Pero ela sempre se tiña que notar, por iso comezou a me berrar desde atrás:

– Sar, Sar, vaste lembrar desta! Que maldade fixeches agora? –berraba ela case ás carreiras tras de min e do gorila que turraba de min implacábel.

Eu estaba, sobre todo, avergoñado, porque entre como me arrastraba o un e como me chamaba a outra, a xente debía pensar que eu era un can.

Pero ao cabo aconteceu o que tiña que acontecer. Eu fun dar cos meus ósos á oficina dos vixiantes do aeroporto, con miña nai detrás e un brazo máis longo que o outro por mor do pulo daquel animal.

Era unha caste de antro. Estaba en penumbra e era moi pequeno. Ao meu ver estaba feito así para pórlles máis medo aos coitados que coma min debían ser sometidos a un interrogatorio. Amais do xefe dos vixiantes, había alí outro vixiante sentado nunha cadeira, botado para atrás, coa gorra caída sobre os ollos a cubrirlle a metade do rostro. Tiña un aspecto sinistro. Até miña nai calou a boca un chisco á vista daqueles guichos. Se aqueles eran os servidores da lei, non quero pensar como serían os delincuentes.

Sen ningún preámbulo, o tipo chantóuseme diante, baixo a única lámpada da sala, a cal iluminaba moi pouco. O xogo de luz tenue e penumbra aumentaba o seu aspecto simiesco e aterrador. E el sabíao, víase que aquela era unha estratexia que tiña experimentada desde había anos.

– E agora, quitas os zapatos? –díxome nun ton aparentemente tranquilo mais que denotaba unha moi clara ameaza–. Se non descubrimos o que escondes aí, non só perderedes o avión ti e mais a túa familia, senón que terás serios problemas.

Eu pensara en pedir un avogado, como nos filmes, mais pensei que sería inútil. Xa estaba alí miña nai que era quen de facer de fiscal e de xuíz todo xunto, aínda que non de avogado defensor precisamente.

E foi ela a que xa me obrigou a quitar os zapatos dicíndome nun ton ameazador que non estaba para nada oculto:

– Quita os zapatos como che di este señor ou este verán non irás de campamento.

Miña nai si que sabía chegar ao centro das persoas. Ela coñecía perfectamente o meu punto fraco. Quitarme o campamento de verán, buf, iso era peor que a cadea perpetua para min.

Decidín, xa que logo, deixar a mente en branco e quitar por fin os zapatos. Como non tiñan cordóns foi ben doado.

Saíron case sós.

E axiña comezou o que eu sabía que acontecería.

Mal os meus pés quedaron ao ar, o seu fedor principiou a estender polo ambiente. Era insoportábel, hei recoñecelo, aínda que non para miña nai, que xa está máis ou menos afeita aos cheiros de pés de meu pai e meus (e no futuro tamén aos da "cousa", porque ese tamén producirá o mesmo efecto, seguro).

Pero o máis sorprendente foi a reacción dos xefe dos vixiantes. No instante de os meus pés comezaren a cheirar, el correu para un dos armarios metálicos da parede e quitou un par de máscaras de gas. El puxo unha e guindoulle a outra ao seu colega.

E logo, aínda aconteceu algo máis incríbel. O segundo vixiante premeu un botón vermello que había ao seu carón e soou un sinal de alarma. A seguir agarrou un transmisor e dixo:

– Ameaza de bomba bioquímica, repito, ameaza de bomba bioquímica...

Tan terríbel era o cheiro dos meus pés? Tanto, tanto?

Ben, o que aconteceu despois é difícil de describir e máis aínda de acreditar. Aos poucos segundos entraron na sala uns señores vestidos todos con traxes brancos impermeábeis, como astronautas, cunha especie de escafandro e luvas tamén brancas.

Levaban uns detectores portátiles cos que comezaron a medir a atmosfera da sala.

O que parecía o xefe deles pareceu moi interesado nos meus peúgos. Por xestos obrigoume a quitalos. Eu estaba paralizado, pero aí estaba miña nai para me lembrar que me deran unha orde e que había obedecer ipso facto.

Quitou os peúgos e paseillos ao tipo que mos pedira. Este meteunos nunha bolsa de plástico transparente. Logo faloulle na orella ao xefe dos vixiantes e saíu da sala.

O xefe dos vixiantes, cando xa estivemos sós, non quitou a máscara. Comezou a me parecer máis débil do que pensara. Se non era quen de aturar un cheiriño a pés como o meu, como ía resistir a máis mínima tortura? Por fin comprendera que o seu era todo fachada.

Inesperadamente, miña nai colleume da orella e comezou a rifarme alí diante daqueles dous señores, que daquela quedaron alí pampos a ollaren para nós sen saberen como reaccionar.

– Porco, que es un porco –dicía miña nai–. Mira que che dixera que mudaras os peúgos, que ben sabes ti que logo che cheiran os pés. E ves a vergoña que me fas pasar? Porco, seu porco, que vas lembrar este día o resto da túa vida...

Daquela alguén comezou a falar do outro lado do transmisor. O segundo vixiante respondeu. Escoitou un momento e logo despediuse.

O tipo ergueuse e faloulle á orella ao seu xefe. Este achegóusenos, sempre coa máscara posta, e dixo:

– Polo de agora poden marchar. Comunícannos que o substancia atopada nos peúgos do seu fillo non é unha arma bioquímica, pero haberán deixarme os seus datos para seren contactados no futuro polo ministerio de sanidade. Os científicos quedan cos peúgos do neno para os someteren a máis probas. Teñen moito interese en descubrir cal é a substancia química en que están impregnados.

Non podía dar creto. Pero como o importante era non perder o avión, miña nai e eu houbemos voar polos corredores até chegarmos á porta de embarque, onde xa meu pai e meu irmán "a cousa" pensaban que non nos ían ver nunca máis.

As consecuencias daquel terríbel episodio foron que desde aquela houben lavar os pés, non dúas veces por día, como papá, senón tres, e sempre estaba vixiado por mamá. Mais non remata aí a historia. Unha empresa especializada en produtos insecticidas soubo do meu "problema" e ofreceunos á miña familia e a min moito diñeiro por pasar un par de días ao mes no seu laboratorio mentres os científicos fan probas químicas con meu suor. Parece ser, segundo afirman, que o meu cheiro de pés permite espantar insectos de toda caste sen contaminar, de xeito que pode chegar a ser un substituto dos pesticidas químicos.