sexta-feira, setembro 11, 2020

O PRINCIPIÑO E O ASTEROIDE DE CHATARRA

 




Dramatis Personae



Andrés, rapaz
Andrea, rapariga
Comodetodo, o pelicano (unha figura moi grande que pode requirir de dous actores.
         Debe ter un bico con bolsa enorme).
O ferralleiro
O Principiño


Sobre o asteroide. Todo o chan está cheo de ferralla. Hai restos de aparellos eléctricos en todas as partes. De feito, a ferralla metálica que foron abandonando os humanos durante séculos na órbita terrestre acabou xuntándose e formando un asteroide artificial que xira ao redor do planeta.

O ferralleiro, cunha lente de aumento diante do rostro e un mandil cotroso, está sentado por tras dunha mesa toda chea de pezas de ferralla. Vai tomando pezas metálicas e examina nelas pola lente de aumento con moita atención. Cabo dun bocadiño, coloca unha etiqueta adhesiva en cada peza e despois lánzaa por aí.

Entra o pelicano por un lateral.

COMEDETODO (ao ferralleiro): Boas.

O ferralleiro ergue a vista e interrompe o que está a facer.

FERRALLEIRO: Boas. Non me pises por aí, que me descolocas todo.

COMEDETODO: Mais aquí está todo caótico.

FERRALLEIRO: Pode ser, mais eu sei onde che teño todo dentro do caos.

COMODETODO: Ah...

Nese momento entra no palco o Principiño. Sorrí. Leva o seu fular moi comprido que vai pendurando por atrás.

PRINCIPIÑO (ao ferralleiro): Ola. (Despois ao pelicano) Ola.

PELICANO: Ola.

FERRALLEIRO (en ton rosmón ao Principiño): Eh, ti. Atento onde pisas, que me descolocas a ferralla.
PRINCIPIÑO: Perdón. E logo, para que queres todos estes arteluxos que non serven para nada?

FERRALLEIRO: Que para que os quero? Seica non ves que son ferralleiro.

O ferralleiro ponse de pé. Parece estar incómodo, porque resopra e murmura entre dentes, a ollar para o Principiño e o pelicano con desconfianza, cos brazos en xerras.

Entre tanto, o Principiño ponse en crequenas e recolle algo do chan. Móstrao ao ferralleiro.

PRINCIPIÑO: E isto o que é?

O ferralleiro leva as mans á cabeza.

FERRALLEIRO: Iso é unha cámara bifocal RX-640. É pura tecnoloxía alemá que equipa os satélites PTV210 BIS. Pode fotografar o que carga unha formiga a 700 km de altura.

PRINCIPIÑO: Mais, fai boas fotos?

O ferralleiro comeza a saltar fóra de si, cos puños para o ar, como se fose unha danza. Estará un bocado así até que decide regresar á súa mesa. Dunha gabeta quita unha botella de leite e toma un grolo.

Entrementres, o Principiño achégase do pelicano. 

PRINCIPIÑO: Oi, como se che dá tirar fotos?

COMODETODO: Nunca fixen fotos. Non teño dedos, mais teño unha memoria fotográfica.

PRINCIPIÑO (algo contrariado): Ben, impórtache se deixo esta especie de cámara aquí enriba (acena para un monticulo de ferralla) e ti vas tocando co teu bico neste botón para tirar as fotos?

COMODETODO: Entendido.

O Principiño deixa a cámara onde di, acenando para o ferralleiro. O pelicano colócase por tras da cámara, fica de costas no palco, a ollar para o Principiño e o ferralleiro, que prosegue coa súa rutina enriba da mesa.

PRINCIPIÑO (ao ferralleiro): E para que lle serve toda esta ferralla?

FERRALLEIRO (interrompendo o seu traballo de clasificación por etiquetas): Servir? Non sei. Só recollo, ordeno e almaceno. Queres mercarme algo? Fágoche un bo prezo. Teño paneis solares, algúns completos. (Entre murmurios, mais pódese escoitar) tamén teño un par de canóns láser con certa carga e até medio mísil.

Entrementres, o pelicano está a facer fotos.

PRINCIPIÑO: Non, obrigado, non me interesan.

FERRALLEIRO: É un gran negocio. Moitas destas pezas poden reutilizarse ou usarse para extraer pezas de reposición. Ademais, non me custa nada recoller a ferralla. De feito, este asteroide xa é tan grande que atrae os metais que pairan nas proximidades. Nin sequera teño que facer o esforzo de o recoller, como facía até hai pouco.

Nese momento, o ferralleiro agáchase e colle algo do chan que mostra ao Principiño. É unha rede de bolboretas.

PRINCIPIÑO: Non sei para que queres unha rede de bolboretas. Non hai aquí. Non poden vivir entre o ferro. Nin tampouco unha rosa nin un raposo.

FERRALLEIRO: Non, rapaz. A rede de bolboretas emprégoa para capturar pezas de ferralla en órbita. Agora, como xa che dixen, non preciso. A ferralla cae soa aquí. Este asteroide de ferralla non para de medrar.

PRINCIPIÑO: Mais non tes unha rosa ... nin sequera un baobab.

FERRALLEIRO: Non preciso. Verás que bárbaro cando comecen a chegar alieníxenas para me mercaren pezas de reposición ... ou inclusive astronautas da Terra.

O Principino rabuña a cabeza. O ferralleiro érguese.

FERRALLEIRO: Se buscas ben, de certo atoparás as pezas necesarias para construír unha nave, porque ben vexo que gustas de viaxar polo espazo.

PRINCIPIÑO: É certo que gusto de viaxar, mais nunca usaría unha nave, creo que poluiría moito.

FERRALLEIRO: E como esperas saír do asteroide?

O Principiño vírase e acena co dedo para o pelícano.

FERRALLEIRO: Con iso non creo que chegues moi lonxe. En fin, déixame darche un meu cartón (quítao dun peto interior e dállo ao Principiño). Eilo, por se algunha vez precisas de ferralla en canto viaxas polo espazo. Ou podes ser o meu representante. Daríache unha pequena comisión polo que vendas, poderiamos comezar cun 0,003%.

O Principiño garda o cartón no peto das calzas. O ferreiro continúa en pé, observándoo, aínda que acabe volvendo para o seu asento e continúa a clasificar e etiquetar pezas de metal.

PRINCIPIÑO (a Comodetodo): Como te chamas, logo?

COMODETODO: Comodetodo.

PRÍNCIPE: Que nome tan divertido.

COMODETODO: Chamáronme así porque cando pequeno comía sen parar. Comía practicamente de todo. Mesmo unha vez comín un arco da vella.

PRINCIPIÑO: Eu tamén quero comer un arco da vella!

COMEDETODO: É difícil, tes que ter moito estómago e ti pareces pequerrechiño.

PRINCIPIÑO: Mais eu gustaría de...

COMODETODO (interrompendo): Tes lambetadas?

PRINCIPIÑO (sorprendido): Non ... (Ao ferralleiro): Hai lambetadas por aquí?

FERRALLEIRO (a ollar para arriba): Non, só hai porcas. Non sei a que saben. Poden ser boas.

COMEDETODO: Gusto de tomar gominolas antes de emprender un voo longo.

PRÍNCIPIÑO: Voltarás á Terra?

COMODETODO: Si, xa son horas.

PRÍNCIPIÑO: Conseguiches facer fotos?

COMEDETODO: Compróbao por ti mesmo.

O Principiño comeza a observar a través do visor da cámara.

PRINCIPIÑO: Que curriño! Gusto das imaxes. Querería enviar algunhas á miña rosa, mais será para outra vez. Estas resérvoas para un amigo na Terra. Podería levalas ti ao meu amigo?

COMEDETODO: Claro...

Nese momento, o ferralleiro ponse de pé e achégase aos outros dous. Está malhumorado.

FERRALLEIRO: Para aí! Que cres que fas? Esa cámara é miña. Se a queres, págama.

O Principiño saca do peto o cartón que lle dera o ferralleiro un tempo antes. Móstrallo.

PRINCIPIÑO: Se queres que eu sexa o teu representante, fico con esa cámara como pago polas comisións.

O Principiño garda de novo o cartón. O ferralleiro fica pensativo por un momento. Gruñe.

FERRALLEIRO: Está ben, mais faime boa publicidade.

O ferralleiro vírase e volve á súa actividade. O Principiño toma a cámara e colócaa diante do bico do pelicano. A ave abre o bico e o Principiño deixa caer a cámara dentro.

COMODETODO: A quen e onde hei de entregar esta cámara?

O Principiño achégase da cabeza do pelicano e bísballe un nome.

COMODETODO: Entendido. E ti como sairás deste asteroide?

PRINCIPIÑO: Como saio de todos os demais asteroides. Obrigado por levares as miñas fotos. Boa viaxe.

COMODETODO: Igualmente.

O Principiño atravesa o palco e sae. O ferralleiro continúa co de seu sentado na súa mesa. O pelicano vírase e sae polo extremo contrario.


Pano

© Texto: Frantz Ferentz, 2020
© Ilustración: Susana San Millán