quarta-feira, março 10, 2021

O ESCÁNER QUE SABÍA DE MÁIS


 

Personaxes:


  • Garda 1, cunha barba moi longa e descoidada.

  • Garda 2, tamén de barba longa e descoidada.

  • Xefe dos gardas, igual que os outros dous.

  • Rapariga

  • Persoas varias na fila


Lugar: sala dun aeroporto cun arco de seguranza.


Arco de seguranza dun aeroporto. Hai dous gardas, un adiante do arco e o outro atrás. O arco vese lateralmente. Diante del hai unha rapariga. Por tras dela, esténdese unha fila con varias persoas que esperan pacientemente.

GARDA 1: Pase o seguinte [facendo un aceno para a seguinte persoa na fila].

A RAPARIGA comeza a camiñar. Pasa por baixo do arco. Así que pasa, o arco pita.

O GARDA 1 fecha o camiño á RAPARIGA. Faille un xesto para retroceder. Ela obedece, pasa novamente por baixo do arco, desta a camiñar de costas. O arco apita.

O GARDA 2 toma unha cesta e colócao diante da RAPARIGA.

GARDA 2: Coloque todo canto ten nos bolsos neste cesto. Debeu deixar algo nos bolsos que fai que o escáner apite.

A RAPARIGA mete as mans nos bolsos. Quita aínda un mollo de chaves. Colócao na cesta.

GARDA 2: Pase outra vez.

A RAPARIGA pasa novamente por baixo do arco. O escáner volve a apitar.

O GARDA 1 repite o xesto para a RAPARAIGA retroceder. Ela obedece, a camiñar de costas. Novamente apita o escáner.

GARDA 2 [coa cesta na man]: A ver, debeu deixar algo enriba que apita. Unha cadeíña, se cadra?

A RAPARIGA leva as mans ao pescozo e quita unha cadeíña cunha medalla e póusaa na cesta.

O GARDA 1 fai un aceno para a rapariga repetir o movemento pola terceira vez. Ela faino e novamente o escáner apita.

O GARDA 1, con xestos airados, move as mans diante da rapariga para ela retroceder novamente. O escáner torna a apitar.

GARDA 2 [xa nun ton que comeza a soar a enfastío]: Eu xa non sei. A ver, deixe os zapatos na cesta.

Na fila, os pasaxeiros comezan a se impacientar. Óuvense queixas.

PASAXEIRO 1: Todos temos un avión para tomar.

PASAXEIRO 2: Eu teño que ir ao baño, que teño de facer pipí.

PASAXEIRO 3: Non é esta a fila supermercado?

GARDA 2 [en ton moi autoritario]: Xa chega! Calen todos a boca!

Silencio absoluto. A RAPARIGA quita os zapatos e colócaos na cesta. A seguir, pasa por baixo do arco. E novamente apita. 

A RAPARIGA nin espera polo xesto do GARDA 1 e xa retrocede.

GARDA 2 [ao GARDA 1]: Non entendo. Xa non pode ter nada que apite. Hai que avisar o xefe. El saberá o que facer.

O GARDA 2 toma o seu radioteléfono, que leva suxeito no cinto e chama.

GARDA 2: Xefe, veña, que temos un problema... Non, non é iso. Veña, por favor, porque xa se está a formar unha fila considerábel.

O GARDA 2 fai un aceno á rapariga para se pór a un lado. Pasan dous pasaxeiros sen o escáner apitar.

Chega o XEFE dos gardas. Acariña a barba. Camiña con ares de superioridade. Achégase ao GARDA 2.

GARDA 2: Trátase desta pasaxeira. Penso que xa non leva nada de metal, mais aínda así o escáner apita a cada vez que ela pasa por baixo.

O XEFE fai un aceno á rapariga para ela pasar por baixo do arco. Ela accede. Como cabe esperar, o escáner apita.

GARDA 1 [ao xefe]: Viu?

XEFE [leva a man para abarbadela, pensativo]: Vin.

O XEFE observa o arco. Axiña larga unha gargallada que espanta os gardas e até a xente da fila, que dan un paso atrás.

XEFE: Ai, parviños, que non se decataron. Como se ve que non estudaron ben os sinais do escáner. Esta máquina ten unha precisión absoluta [fai un aceno ao GARDA 2].

O GARDA 2 pasa o arco, que apita. O XEFE acena para a parte superior do arco. Pregunta ao GARDA 2.

XEFE: Que luz se prendeu?

GARDA 2: A vermella.

XEFE: Moito ben. [Á rapariga]. Pase outra vez.

A RAPARIGA obedece. Así que atravesa o arco, o escáner apita.

XEFE [aos gardas, tratándoos como se fosen un chisco parvos]: E agora, que luz prendeu?

GARDAS 1 e 2 [asemade]: A azul.

XEFE [sempre en ton condescendente]: Exacto. Moi espelidos. E que significa a luz azul?

Os dous gardas encollen os ombros.

XEFE: Significa que quen pasa por ese arco e provoca que a luz azul prenda transporta algo moi, moi perigoso. Ollen para esa rapariga.

Os dous gardas ollan para ela inclinándose. Ela continúa queda de pé.

XEFE: O que notan?

GARDA 1: Que é muller.

GARDA 2: E iso é perigoso, non si?

XEFE: É, mais a luz azul non prende por iso, prende polo que ten na cabeza.

Os dous gardas ollan novamente para a rapariga, agora a repararen na cabeza dela, mais non ven nada de estraño.

XEFE: Aínda non descubriron cal é o perigo?

GARDA 1: Non...

GARDA 2: Non.

XEFE [acenando para a rapariga co dedo]: Que ela ten un cerebro que funciona nesa cabeciña.

GARDA 2: Mais todos temos un cerebro, non si?

XEFE: Mais non un cerebro con ideas propias! Ela pensa por si mesma! Iso é un risco. E na nosa patria non admitimos persoas así. Axente [ao GARDA 2], acompañe esta rapariga de volta para a sala de embarco, que regresará para o seu país no seguinte voo dispoñíbel.

O GARDA 2 achégase da RAPARIGA e acénalle coa man o camiño. Ela atravesa o arco que apita novamente e ambos desaparecen polo lateral oposto do arco de seguranza.

Entrementres, o seguinte pasaxeiro da fila atravesa o arco, mais o arco non apita, simplemente, larga unha gargallada.


PANO

© Frantz Ferentz, 2021

domingo, março 07, 2021

COUSAS DE MONSTROS

 

PERSONAXES: 3 monstros peludos.

LUGAR: Interior dunha cova con iluminación de fachos. MONSTRO 1 e MONSTRO 2 sentados no chan beben de caveiras humanas.

MONSTRO 1: Estou desesperado (coa caveira na man), se non consigo asustar polo menos dous rapaces esta semana, vanme botar da tribo.

MONSTRO 2 dá unha palmadiña a MONSTRO 1 no ombro.

MONSTRO 2: Como te entendo! Hao tres semanas que non dou espaventado ningunha cría humana. Experimentei con todo, mais foiche en van.

Ambos os MONSTROS sacoden la cabeza con pesar. Entra MONSTRO 3. Senta cabo dos outros dous monstros.

MONSTRO 3: Ola, rapaces! Por que estades tan lúgubres?

MONSTRO 1: ¿Lugru... qué?

MONSTRO 3: Con cara de preocupados.

MONSTRO 1: Que fino falas. Unha caveiriña de sisos?

MONSTRO 3: Non, obrigado, xa desalmorcei. Por que tanto desasosego?

MONSTRO 1: A ver, a ver, por que falas tan estraño? Ti no eras así e por riba estás moi ledo. 

MONSTRO 3: Claro que estou ledo. Teño un éxito rotundo asustando humanos. Sonvos o campeón non só da tribo, senón de todo o cuadrante escuro Beta 4A.

MONSTRO 1: Cóntanos iso.

MONSTRO 3: Todo comezou por acaso cando entrei por erro nun predio grandísimo. Chámanlle biblioteca. Acontece que alí empecei a ler sobre os humanos, aprendín do que gustan e do que non. Aprendín o que era o cinema e lin sobre filmes de terror. Virei todo un especialista en crear cenas de terror para os humanos máis novos segundo as técnicas que eles mesmos utilizan. E limítome a utilizalas con eles propios. 

MONSTRO 2: Qué interesante! Mais non sei o que é nin bibliqueta ni finema.

MONSTRO 1: Eu tamén quero experimentar. Como é que se fai todo iso?

MONSTRO 3 quita un libro de embaixo do pelame.

MONSTRO 3 [entusiasta] De aquí sae toda a miña sabedoría!

MONSTRO 2 arrebátalle o libro das mans e come nel destrozándoo. Logo cuspe algúns anacos. MONSTRO 3 leva as mans para a cabeza. MONSTRO 2 sae ás carreiras.

MONSTRO 2: Que noxo! Esa cousa sabe a papel e tinta!

PANO

Frantz Ferentz, 2021

O SEÑOR NON SABE QUEN SON EU

 


Un auto parado, ocupado por HOME e MULLER. É cabrio, por tanto, os diálogos decorren facilmente. Mesmo atrás hai dúas motos, con AXENTE 1 e AXENTE 2, cuxos sexos non están determinados.

O AXENTE 1 acóstase ao auto parado. Saúda militarmente.

AXENTE 1: Bo día. Sabe por que lle fixen parar?

HOME: Non.

AXENTE 1: Por exceso de velocidade.

HOME: Pero, axente, esta estrada é toda chá, non hai nin un auto. Que problema hai?

AXENTE 1: Que superou tres veces o limite de velocidade.

HOME: En fin, axente, non quería chegar a isto, mais sabe quen son eu?

AXENTE 1: Non, señor.

HOME: Que non sabe quen son eu?

AXENTE 1: Non, señor, xa llo dixen.

HOME: Pero a min coñéceme toda a xente, eu son...

Chega o AXENTE 2. Interrompe o HOME.

AXENTE 2: Algún problema?

HOME: Estaba a piques de dicir ao seu compañeiro quen son eu, parece mentira que non me coñezan. Eu son...

AXENTE 2 [interrumpiendo]: Documentación do condutor e do automóbil, por favor.

O HOME fai un xesto á MULLER. Ela abre o garda-luvas e quita un portafolio. Dáa ao HOME e este extrae dous documentos que pasa ao AXENTE 1.

AXENTE 1: E agora, por favor, o seu permiso de conducir.

O HOME mete a man nun peto interior, quite o carné de conducir e entrégao ao AXENTE 1.

HOME: Xa ve quen son eu?

O AXENTE 1 mostra o carné ao AXENTE 2. Bisban entre eles.

HOME: Xa sabe quen son eu?

AXENTE 2: Garde silencio, por favor, porque así non podemos ler o seu documento.

HOME [á muller]: Dilles quen son eu!

MULLER: Dillo ti.

Ambos os axentes ollan para a muller. A seguir, o AXENTE 1 contempla o AXENTE 2:

AXENTE 1: E sabe quen son eu?

AXENTE 2: Non teño idea. E o señor sabe quen son eu?

AXENTE 1: Tampouco. Señora, sabe quen somos?

MULLER: Lamento, mais non.

AXENTE 2: E a señora quen é?

MULLER: Non llo sei, a verdade.

AXENTE 1: Daquela, ninguén aquí sabemos quen somos.

AXENTE 2: Que duro isto, non si?

MULLER: Si, si...

HOME: A ver, alto, que eu si vos sei quen son...

AXENTE 1: Mais o señor pasou todo o tempo a preguntar quen é, así que está tan perdido coma nós.

HOME: Que non, que non! Eu ben sei quen son. Son alguén moi importante, moito. Eu son... eu son... eu son... Raios, olle no meu carné!

O AXENTE 1 observa o carné.

AXENTE 1: Verá, non trouxen os anteollos de ler, así que non vexo nada.

Devólvelle o carné e o resto da documentación.

HOME: Non pode ser...

MULLER: Daquela, se ningún non sabemos quen somos, mellor marchamos todos, non? Axentes, ¿algún de vós me pode levar na súa moto?

AXENTE 2: Claro, señora.

HOME: E logo, marchas con eles e déixasme aquí chantado? Seica non sabes quen son eu?

MULLER: Laméntoo, mais non me lembro.

Ela sae do auto e monta detrás do AXENTE 2.

AXENTE 1: Ben, xa está. Apuntada a matrícula. Vaille chegar unha coima considerábel por exceso de velocidade. Que teña un bo día [saúda militarmente].

O AXENTE 1 regresa á súa moto. Óuvese como ambas as motos arrancan, mentres o HOME continúa a berrar.

HOME: Vós non sabedes quen son eu! Vós non sabedes quen son eu! Vós non sabedes quen son eu!

MULLER E AXENTES 1 e 2 [asemade]: Non, non o sabemos!


PANO

© Frantz Ferentz, 2021