segunda-feira, setembro 12, 2022

A RECEITA SECRETA

 

Corría o ano de... tanto ten cando. Só chega con saberdes que esta historia aconteceu hai moitos, moitos anos, nun tempo en que humanos e outras criaturas humanoides aínda guerreaban.

Esta historia ocorreu nun reino afastado, probablemente nin ouvistes falar del. Era o reino de Regulandia. Este reino fora conquistado uns anos antes por un exército de ogros, coñecidos tamén como orcos. Daquela, Feldepato, o seu líder, proclamouse rei. 

O rei anterior valeu para servir un banquete aos novos señores de Regulandia. Non é que escravizasen o rei, non, peor ca iso, comérono, el foi o prato principal. De sobremesa tiveron torta de amoras.

Precisamente o pasteleiro salvou a vida por mor da torta. O rei ogro, Feldepato, quería acabar con todos os humanos do palacio, mais este salvou a vida porque o rei era un lambón. Por iso, antes de mandalo ás caldeiras para servir como xantar ou cea —alguén até diría que só daba para o almorzo, porque era moi pequerrecho— , quixo darlle unha oportunidade:

— Pasteleiro, gusto moito de como fas as tortas. Heiche dar unha oportunidade de salvares a vida se preparas unha torta que me deleite, que sexa a mellor que cate na miña vida.

O pasteleiro ficou de pedra. Temía pola súa vida, claro. Aínda que confiase no seu talento, el era pasteleiro afeito aos gustos humanos, nunca non tivera que pastelear para ogros. Ademais, para o pasteleiro non escapar, o rei Feldepato puxo unha condición:

— E procurarás a receita máis deliciosa nunha cela dos calabouzos do meu palacio.

— Maxestade, e como? —dixo o pasteleiro sen ousar protestar, se por acaso acababa na cociña para ser empanado—. Se estou aquí choído, non poderei facer experimentos.

— Farei que che traian todos os teus baldes e ingredientes á cela.

— Aínda así, da que experimento, é capaz que precise ingredientes que non teña na cela.

O rei pensou un pouco —os ogros, no xeral, pensan pouco, son máis ben xente de acción— e entendeu que o pasteleiro tiña razón.

— Tes algún axudante? —preguntou o rei.

— Non... mais teño unha filla. Ela axúdame ás veces.

— Está ben, poderás contar con ela. Poderás chamala para que che traia o que precisares.

E ficou así combinado.

A filla do pasteleiro chamábase Sabela. Por riba de todo, non podía soportar a idea de o pai ficar preso, de xeito que aproveitou a primeira visita para meter unha lima nun balde cheo de baunilla.

Acudiu ao palacio real. Da que chegou ás portas dos calabouzos, un ogro díxolle:

— Teño que comprobar que non metes nada estraño.

Ou polo menos iso foi o que interpretou Sabela, porque o ogro só gruñiu coma un xabaril.

O garda meteu a man no líquido, remexeu nel e axiña atopou a lima. A seguir gruñiu aínda máis forte. Sabela só puido imaxinar unha parte do que lle dicía, mais a cuestión é que lle permitiu entrar a ver o pai.

No segunda día que foi ao cárcere, Sabela levou un balde moito meirande, tanto que ía con rodas. Observara que o ogro tiña o brazo curto, de xeito que a man non lle chegaría ao fondo. Mais non contou con que o ogro meteu a cabeza no balde e mergullou nel até dar coa lima, esta meirande ca a primeira.

Mais Sabela non se ía render. Ela ía conseguir meter unha lima ao prezo que for. Non pensou sequera que a xanela da cela do pai ficase moi por riba da rúa e non puidese saltar. Nada diso, era unha cuestión de orgullo meter dentro da baunilla unha lima grande, que por riba tivo que mercar, porque ficara sen ningunha.

Tivo que saír pola cidade, xa contra o serán, para ir mercar a lima. Un ferreiro tiña para vender, mais os cartos non lle chegaban á moza. Pagou con todo o que lle ficaba e ademais comprometeuse a que, cando seu pai estivese ceibe, lle faría tres tortas de graza. En todo caso, ao ferreiro tampouco non lle prestaba nada que os ogros reinasen en Regulandia, por iso foi flexíbel co prezo.

Na terceira visita ao cárcere, Sabela levou unha tina enorme chea de baunilla, douscentos litros polo menos, dos que usan para madurecer o viño. Facíana rolar para a mover, coa axuda de tres persoas.

Cando o ogro gardián viu aquilo, comezou a gruñir como un poseso. Obrigou a pousaren a tina e colocala sobre a base. Despois abriu a tapa e meteuse dentro. 

Mais non saíu. O ogro non, só unhas burbullas. BLUB, BLUB.

Axiña acudiu outro garda ogro que gatuñou á boca da tina e meteuse dentro para salvar o compañeiro. Mais tampouco non saíu. Só se viron máis burbullas: BLUB, BLUB, BLUB...

Vía libre. Sabela recolleu varios baldes do zume de baunilla con ogro e levounos ao pai. Este preparou a mellor torta que podería comer un ogro.

Cando o rei catou comeu aquela marabilla esponxosa, berrou, mais foi de pracer.

— É a mellor torta do mundo. Cal é a receita? —preguntou Feldepato.

— Iso é segredo —respondeu o pasteleiro todo serio.

— Segredos co teu rei? —volveu preguntar o rei, collendo o pasteleiro polo pescozo e deixándoo a pendurar pola xanela, cunha caída de case corenta metros até o chan.

O pasteleiro deixouse convencer doadamente e confesou que o ingrediente secreto era precisamente carne crúa de ogro. A mestura de baunilla, amora, dentes de allo e carne de ogro era fundamental para facer aquela torta que tanto pracer daba ao rei Feldepato.

O monarca, en canto de se anoxar, decidiu que había ogros de máis, de modo que mandou cazar un cada día para o pasteleiro preparar aquela torta, que foi chamada torta de Feldepato, na honra do rei.

E foi así, como día a día descendeu o número de ogros en todo o reino, porque todos os días o rei pedía unha torta. Até aquel día, cabo de algo máis dun ano, en que o único ogro que ficaba no reino era o rei Feldepato.

Mais ninguén o botou á masa do pastel. Simplemente foi derrocado e os humanos recuperaron o control do país de Regulandia. Porén, xa non había rei, porque fora servido asado moito tempo atrás.

Pero, na realidade, a ninguén era simpático o antigo rei e ninguén quería ocupar o trono, de modo que o pasteleiro fixo un rei de mazapán que, cando endureceu, parecía de verdade, aínda que moi teso e sempre a sorrir. Sentárono no trono e todos inclinaban a cabeza ao pasar diante del. O rei de mazapán foi entronizado e chamado Panmaza I, e entrementres toda a xente continuou coa súa vida moi feliz, sobre todo o pasteleiro, que desde aquela converteu todas as celas dos calabouzos no seu obradoiro de pastelaría.

© Frantz Ferentz, 2022


domingo, setembro 11, 2022

CANDO UN TALLARÍN VENCEU UN TOURO

 

Desde o día que chegou á escola, Dimitri foi obxecto de todas as burlas da parte do matón da aula, Carolo, máis coñecido por todos coma O Touro

O Touro adoraba o asedio, case que parecía a súa profesión na escola. Xa repetira tantos cursos que parecía que nunca ía acabar os estudos.

E non hai asedio ben feito que non comece cun alcuño ben posto, de xeito que Dimitri recibiu o alcuño de O Tallarín, porque estaba moi magro.

A Dimitri tanto lle tiña o alcume. Escapara da guerra do seu país coa súa familia por un pelo e até no inicio nin notou o asedio, porque non entendía o idioma. Despois si, despois foise decatando de que aquel tipo grandón e con cara de vaca tola facía piadas acerca del e que o resto dos compañeiros da aula rían os seus chistes.

Aínda que non dese entendido os chistes que o Touro facía sobre el, comprendía aínda menos os risos dos seus compañeiros. O que o abusador dicía non debía ter moita graza, mais os outros rían mesmo así.

Até aquel día. Era un momento especial, porque os estudantes daquela turma tiñan que escoller quen os representaría no concurso de habilidades da escola. 

O Touro, coma sempre, ía querer ser el o representante da súa turma. Para iso, tentaría erguer un escano con tres compañeiros enriba. Aquela manifestación de forza bruta contaba co total apoio do profesor de ximnasia.

Daquela, Carolo comezou a erguer lentamente o escano. Puxérase todo colorado do esforzo, mais axiña viu que o groso dos rapaces da súa turma marchaban. Como ousaban desatendelo? Como era posíbel?

O Touro pousou o escano no chan e foi para un círculo de rapaces que contemplaban algo. Abriu paso aos empurróns. No centro do círculo estaba Dimitri. Nas mans tiña un cubo (era un cubo de Rubik, mais iso o Touro ignorábao).

Dimitri collía o cubo e igualaba todas as caras en 10 segundos a mexer as súas mans a unha velcidade de vertixe. Despois daba o cubo a calquera dos compañeiros para o desfacer e repetía a operación de recolocar todas as caras. A expresión de abraio de todos ía en aumento.

O Touro, ao estar consciente de que perdera o interese dos compañeiros da turma, berrou:

— Que degorrios pasa aquí?

— O novo —explicou alguén—, que é quen de recompor o cubo de Rubik en dez segundos.

— Iso faino calquera —exclamou o Carolo.

Daquela, Dimitri aventoulle o cubo e díxolle:

Zroby ty tso sam.

— Que andas a dicir? Insultáchesme?

— Faino ti só —repetiu Dimitri.

Carolo tomou o cubo entre as mans e comezou a manipulalo, mais foi inútil, a cada vez complicábao máis. Aquilo provocou as gargalladas dos compañeiros, que eran verdadeiramente volátiles, mudaban de bando coma de camisa.

Cabo de cinco minutos, a furia puido con el e aventou cheo de ira o cubo contra Dimitri, mais o rapaz evitouno facilmente cun lixeiro movemento da cabeza, de xeito que o cubo bateu contra a cabeza do profesor de ximnasia, precisamente cun extremo. O profe levou a man á testa e notou o sangue a agromar. Axiña berrou:

— Carolo, cagáchela...

O profesor non era moi fino coa linguaxe, como estades a ver.

Dimitri recolleu o cubo do chan e botou a camiñar para a aula, facendo e desfacendo as seis caras con toda a facilidade, seguido polo resto da turma, que ollaba fascinada para el, coma os ratos atrás do frautista de Hamelín.

© Frantz Ferentz, 2022

quarta-feira, junho 29, 2022

CONCURSO DE MASCOTAS

 

Personaxes

  • SARA, a estraña rapaza que acaba de chegar ao colexio, cuxa mascota é unha xoaniña que ten pegada á vidalla.

  • GARRULFO, o matón escolar, cuxa mascota é unha enorme e velenosa tarántula.

  • O PROFESOR, que presenta e dirixe o concurso.

  • ESTUDANTE 1, cuxa mascota é un coello peludo.

  • ESTUDANTE 2, cuxa mascota é un pequeno can peludo.

  • ESTUDANTE 3, cuxa mascota é un cobaia 

Todos os personaxes, agás SARA e GARRULFO, poden ser de calquera xénero. A xoaniña de Sara será pintada.

Lugar

Un salón de actos dun colexio, onde están os ESTUDANTES coas súas mascotas. 


Acto único

A escena comeza con todos os personaxes, os 3 ESTUDANTES, SARA, GARRULFO e PROFE ao fondo, falando entre eles, aínda que SARA está un pouco afastada.

Pouco despois, PROFE dá varios pasos para a fronte, até se colocar diante do público. Actúa como un presentador da televisión. Fala con emoción.

Os ESTUDANTES fican nun segundo plano, atentos á presentación.

PROFE 

[Ao público] Bo día/ boa tarde, queridos nenos e nenas. Comezamos o noso concurso de mascotas escolares. Temos cinco concursantes, con cadansúa mascota. Pido ao primeiro deles que pase a presentar a súa mascota.

O ESTUDANTE 1 camiña até o bordo co seu coello peludo. Teno entre os seus brazos e, mentres fala, non para de acaricialo.

ESTUDANTE 1

Ola, chámome R. Pérez e a miña mascota é este coello que se chama Orelludiño. [Ao público] Non é delicioso? Morro de tenrura con el.

PROFE

E a túa mascota fai algo de especial?

ESTUDANTE 1

Non, nada, mais podo utilizalo como almofada cando a verdadeira cae no chan á noite. É tan suave...

PROFE

Un aplauso para R. Pérez.

PROFE diríxese primeiro ao público e despois aos ESTUDANTES.

Aplausos.

PROFE

Ben, pasemos ao noso segundo concursante. 

Fai un ademán ao ESTUDANTE 2, que se achega ao público, mentres o ESTUDANTE 1 volve ao seu posto. O ESTUDANTE 2 está ao lado de PROFE coa súa mascota.

PROFE

Agora, temos o noso segundo concursante. [AO ESTUDANTE 2]. Cóntanos, como te chamas?

ESTUDANTE 2

Chámome L. Rodríguez e esta é a miña mascota. [Móstraa ao público] É un can anano peludo. É tenro e cariñoso.

PROFE

E que sabe facer o teu cachorro?

ESTUDANTE 2

Vaia! É fantástico. Sabe ladrar en sete idiomas e por teléfono.

PROF A

A ver.

Todos fican parados, a ollaren para o cadeliño, que nin sequera mexe o rabo. Pasan uns cinco segundos.

PROFE

Pois non fai nada. non ladra Quizá se se lle provoca...

ESTUDANTE 2

[Afastándose de PROFE, protexendo o can] Non o incomode, que ten moi mal humor cando o espertan!

PROFESOR

Está ben, volve ao teu lugar. Un aplauso para L. Rodríguez.

Escóitanse aplausos. ESTUDANTE 2 volve ao seu asento, abrazando con forza á súa mascota. ESTUDANTE 3 comeza a achegarse a PROFE.

PROFESOR

E agora, o noso próximo concursante. 

PROFE vírase e olla a ESTUDANTE 3, que está ao seu carón.

PROFE 

Como te chamas? E que sabe facer a túa mascota?

ESTUDANTE 3

Ola xente. Chámome S. Martín. Esta é a miña mascota, unha cobaia.

PROFE

E que ten de particular?

ESTUDANTE 3

Que é capaz de ver a televisión durante trinta horas sen parar.

PROFE

[Decepcionado] Si, si... O teu animal é moi simpático. Ben, graciñas. Agora podes volver ao teu sitio. Aplausos para S. Martín.

Sons de aplausos. O ESTUDANTE 3 volve ao seu posto, mais antes de chegar, GARRULFO xa comeza a se mover e sitúase ao carón de PROFE, que, así que o ve, asústase e dá un paso atrás, sobre todo cando o ve coa súa tarántula ao ombreiro.

Non dá tempo a PROFE para reaccionar. Sinala para o ombreiro coa man contraria e comeza a falar con orgullo.

GARRULFO

Ola, xentiña. Chámome GARRULFO e son o rapaz máis curriño do meu curso. Todos os meus compañeiros están a ollar para min, non? 

Olla para os seus compañeiros de atrás. OS ESTUDANTES 1, 2 e 3 asenten frenéticamente coa cabeza, mais SARA non se inmuta.

GARRULFO

Esta é a miña mascota. Chámase LULÚ e é unha viúva negra. Ten unha picada mortal. Ela protéxeme mellor que un sabuxo. E obedéceme cegamente. Non hai mellor mascota que esta, así que estou certo de que gañarei o concurso de mascotas.

PROFE continúa a dar pasos atrás, afastándose de GARRULFO. 

Pide a SARA que se achegue. GARRULFO continua a apuntar para a súa mascota diante do público, coma a bailar, moi orgulloso da súa LULÚ.

SARA achégase a PROFE e fica ao seu carón. PROFE non se atreve a mandalo de volta co resto dos ESTUDANTES.

PROFESOR

[voz a tremer, vese que ten medo] E para rematar, o noso último concursante... [é interrompido]

GARRULFO

[en ton burleiro e burlón] Esa? Esa é unha mascota, só olla para ela. Acaba de chegar ao colexio e xa quere facernos crer que é alguén. Ha, ha, ha, ha...

SARA

[voz aguda, ollar para a fronte, coma un zombi] Son Cócum, a mariquita da vidalla desta nena. E tes razón, eu non son a mascota, Sara é a miña mascota, responde cegamente ás miñas ordes e agora quero que ti sexas o meu escravo...

SARA comeza a camiñar cara a GARRULFO, cos brazos estendidos, coma unha zombi.

GARRULFO

[Asustado] Retírate, ou avéntoche a LULÚ

SARA

LULÚ fará o que eu lle diga, non?

A tarántula cae ao chan, vese que é falsa.

SARA

Que mágoa, es un covarde, coma todos os matóns cando están sós... Os humanos en que aterro convértoos en zombis e agora quero converterte nun. Déixame alimentarme do teu cerebro. Creo que ten poucas ideas, mais de seguro sabe delicioso...

GARRULFO sae ás carreras por un lateral, morto de medo.

GARRULFO

Axuda! [mentres sae]

SARA

[Coa súa voz normal] Ben, creo que ese rapaz aprendeu a lección. Só terei que levar aquí á miña xoaniña para el non se esquecer do episodio de zombis de hoxe.

PROFE

Pois xa que un dos concursantes se retirou, porque ademais tiña unha mascota falsa, é o momento de votardes pola nosa mascota favorita [Pausa]. Agora, querido público, escribide no papel por quen votades como a vosa mascota favorita... 

Fica un anaco a esperar. Unha persoa do público sobe ao palco e dálle un papel dobrado a PROFE.

PROFE

[Colle o papel cos resultados e desprégao] O xuri soberano decidiu que a mascota favorita do colexio é... [breve pausa, despois ton de rabia profunda] Como? Que eu son a mascota favorita da escola? Todo o mundo castigado sen recreo durante unha semana!


Telón

© Frantz Ferentz, 2022

quinta-feira, maio 26, 2022

OS DILEMAS DA PROFESORA VOCIFLUX

 

A profesora Vociflux adoraba explicar os contidos das leccións aos seus alumnos. Falaba e falaba sen parar, podía referirse aos ríos do país, ás propiedades dos metais ou á interpretación dos soños en apenas cinco minutos.

Que maneira de falar!

Os seus alumnos ollaban para ela sen pestaxear. Estaban calados, atentos ás explicacións da profesora, cada un á súa maneira.

Mais que sabia era!

A sala de aula era un pequeno museo onde había unha lanza bantú, un capacete etrusco, un mosquito prehistórico nunha pinga de ámbar, un seixo que dicían que era un meteorito e até unha frauta de madeira que tocara o frautista de Hamelín.

Miguel sempre tiña a boca aberta, tanto que ao final se formaba unha pequena pucharca de saliva no chan da mesa. Cando se decataba e quería pechar a boca, xa era tarde demais e pensaba que morrería de sede, mais para aqueles casos levaba unha botella pequena da que tomaba uns grolos e así até a próxima.

Felisa pechou os ollos e deixou entrar nos seus oídos a voz da profesora Vociflux, mais moitas veces tiña que meter un dedo nun deles para que a voz non entrase por un oído e saíse polo outro. O problema é que era unha voz moi caprichosa e nunca se sabía de que ouvido podía saír. Disque unha vez mesmo saíu polo nariz.

Lola tentaba tomar notas do que falaba a profe. Utilizaba o seu caderno e escribía nel o que podía. Porén, ao final, o único que escribía foron poemas longos con rima, que lembraban aos de séculos atrás e mesmo con palabras inventadas, como elegotefa, sepibario, alualú ou outroscamente. A verdade, ninguén entendía o que escribía Lola, mais polo menos tiña ritmo e mesmo era capaz de escribir baladas.

E Rocco... Rocco era un caso á parte, porque parecía que as palabras da profesora Vociflux facíano levitar. Os compañeiros tiñan a teoría de que as palabras da profesora actuaban como un tapete máxico, xa que Rocco sentaba sobre elas e aboiaba, coma se fose Aladino.

E así pasaban as semanas nas aulas da profesora Vociflux. Os seus alumnos seguían as explicacións como puideron. Coa profesora fala que che fala, explica que che explica, ensina que che ensina. E cada certo tempo, ela preguntaba aos estudantes:

"¿Algunha pregunta?"

E calaban, calaban sempre, se cadra nin sequera escoitaban a pregunta, quen sabe. Até ese día. Ese día a profesora Vociflux deuse conta de que algo completamente anómalo estaba a pasar na aula. Non é que os seus alumnos fixesen cousas estrañas ou diferentes ás de sempre, non. Tratábase dunhas esferas que estaban a comer os seus alumnos!

Unha esfera amarela comía a cabeza a Miguel e víase como a saliva que soltaba ía enchendo aos poucos a súa propia esfera. A cabeza do neno axiña pareceu un peixe nunha peixeira. Mais parecía que el non se decataba.

Tamén unha esfera verde comía unha cabeza, mais neste caso era a de Felisa. Porén, no canto de a esfera encher de líquido, encheu de ruídos, que saían dalgún lugar, polo que parecía ser un altofalante do que contaba a profesora Vociflux. Mais a nena parecía non se decatar. 

Unha esfera rosada comeu o corpo de Lola, mais deixou fóra a cabeza, os brazos e as pernas. Polas paredes da esfera movíanse palabras escritas en todos os alfabetos coñecidos e mesmo noutros descoñecidos, que quizais foron inventados. As palabras combináronse en liñas que xiraban arredor da esfera, algo así como as nubes de Xúpiter. Mais ela parecía non darse conta.

Unha esfera cincenta comeu a de Roco desde abaixo, deixando o tronco e os brazos libres. E aquela esfera comportouse coma unha bóla de praia, bota que che bota, mais sen facer o máis mínimo ruído, sen que Rocco afastase a vista da profesora Vociflux. Até parecía que nin se decataba.

A profesora Vociflux non sabía o que pensar. De onde saíran esas esferas? E como é que os rapaces nin se decataban da súa presenza? De súpeto, ocorreulle unha idea, ía facer unha proba:

“Unha cláusula enteira pode ter unha función sintáctica periférica.”

Se o dixese en chinés, entenderían o mesmo, mais sucedería o que a profesora esperaba: as esferas medraron.

E aínda dixo: "A ecuación da teoría da relatividade segundo Einstein é E = mc².”

Máis unha vez, as esferas aumentaron. Mais agora xa sabía o que pasaba cos seus alumnos. Que os comían as dúbidas!

Entón, a profesora Vociflux, moi seria, dixo aos seus alumnos:

“Quero que me contedes as vosas dúbidas, todas elas, mesmo as que tiñades do principio de curso. E non as gardadedes para vós!!”

O seu ton soaba moi serio. Ninguén se atreveu a responder. Houbo uns segundos de silencio, mais entón comezou a treboada de dúbidas:

"Por que os paquidermos son tan grandes e teñen trompa?"

"Por que se engana os porteiros cando se lanzan penaltis?"

"Por que non se levan as formigas vermellas coas pretas?"

"Por que os adverbios non van cos substantivos?"

Entón aconteceu algo que nunca pasara enantes nas aulas da profesora Vociflux. Houbo unha explosión. Todas as esferas rebentaron e convertéronse en líquido. Comezaron a cubrir a aula.

Mais o peor foi que nese líquido estaba a afogar a profesora, aínda que non os seus alumnos, que subiron ás mesas e de alí podían ver a lagoa que se formara na sala de aula.

"Estou a afogar", berrou a profesora. "Que podo facer?", preguntou ela.

Pola primeira vez, ela mesma formulara unha dúbida.

"Nade máis forte", díxolle Lola.

"Peche a boca", dixo Rocco.

Mais de súpeto, o director abriu a porta da sala aula, porque quería saber o que acontecía. E o líquido derramou fóra da sala de aula. A profesora sentou no chan, enchoupada, a tusir pola mor do líquido que engulira. Daquela, o director ollou en derredor e viu que os estudantes continuaban enriba das mesas, todos con cara de susto.

"Que pasou aquí, profesora Vociflux?"

"Ocorre que case afogo nun mar, ben, nunha pequena lagoa, de dúbidas".

"Só iso, director", confirmaron os estudantes.

Mais o director non entendeu nada, como ía o coitado home?


© Frantz Ferentz, 2022