CANDO CARLOS QUIXO TOCAR AS NUBES [+10 anos]

— Avó, avó, a semana pasada viaxamos por avión e voamos por riba das nubes...

— Que ben, Carlos. Mais é moi caro iso de viaxar por avión, non? Faise poucas veces.

— Si, mais presta.

— E tocaches nas nubes?

— Nooooon, iso non se pode! O avión está fechado e non se pode sacar a man para tocar nas nubes.

— Claro, porque as nubes non se tocan, tócante elas a ti.

— Tes máis fantasía ca min, avó.

— Pois a min na aldea si que me tocan as nubes.

— Avó, que son un neno, mais non son parvo. Nin que subas nunha galiña vas ti poder voar e sucar os ceos para tocar as nubes nin que te toquen. Veña, non me contes contos para bebés.

— Carlos, estou a che falar completamente en serio. Na aldea moitas veces tócanme as nubes.

— Que non me contes lerias!!

— Non che conto leria ningunha. Queres que cho demostre?

— Quero.

— Pois dilles aos teus pais que che traian para a fin de semana...

O Carlos pediu e pediu aos pais para o levaren á aldea co avó naquela mesma fin de semana. Sería complicado, porque o pai quería ir xogar ao golf e a mai quería ir a un desfile de modas. Non tiñan tempo para levar o neno a ningures. Por iso, o Carlos pediu ao xofer do pai que o levase á aldea. Os pais nin ían botalo en falta, nin tampouco a súa irmá. O xofer, pola súa banda, non ía dicir nada, só lle pediu levar o seu propio fillo Alberto, que nunca saíra da cidade.

Ao Carlos non lle importou. Coñecía o Alberto. Era un bo tipo, máis ou menos da súa idade. O coitado del non viaxaba nunca, iso era certo, mais tiña unha microconsola que usaba coma un mestre. Ás veces, cando o pai do Alberto estaba a levar o pai do Carlos pola cidade, o rapaz quedaba na casa dos xefes do pai e podían xogar xuntos á consola ou navegar pola rede. Iso fixera con que se coñecesen e se levasen.

Ao Carlos non é que lle gustase ir á aldea. Ao contrario, parecíalle un lugar morto. Até tiñan bichos: galiñas a emporcar o chan, cochos a remexer na lama, burros a ornear cando lles petaba. Que noxo de lugar. Non entendía como o avó quería a seguir a vivir alí. Podía vivir na cidade con eles, que tiñan unha chea de cartos e moito espazo. Até podería ter algún xílgaro para lle facer compaña. Ía de cando en vez, ben, de feito ía unha soa vez por ano, só un día, para celebrar o día de anos do avó. E xa abondaba.

Mais daquela, o avó dixera algo que era absurdo. O coitado ía vello. Ía demostrarlle que se enganaba. E así, á primeira hora da mañá do sábado —a viaxe desde a cidade levaba dúas horas—, xa estaban na aldea. O xofer tivo que regresar, mais dixo que volvería no día seguinte por eles.

O avó púxose moi contento de ver o neto e acolleu tamén o seu amigo Carlos. Deulles biscoitos para parvear. O Carlos nunca catara aquilo, el sempre comía uns cereais moi especiais recheos de mel e cobertos de chocolate carísimos que lle traían do Reino Unido, por iso os biscoitos parecéronlle estraños, estraños mais bos. O Alberto, pola súa banda, comeu ben de biscoitos e até bolachas caseiras que tiña o avó na casa e que facía a tía avoa Hermelina, da cal o Carlos sentira falar mais que non vira na vida. Xente de aldea, ao cabo.

— Avó, imos indo tocar as nubes —esixiu o rapaz.

— Non se pode.

— Ves? Xa me parecía a min. Fixéchesme vir para nada.

— Non é iso. Quería dicir que non se pode agora, que só o poderemos facer á alba.

— Á alba?

— Si, hai que partir moi cedo, antes de o sol nacer e ir ao lugar adecuado.

— E en que voaremos? —terciou daquela o Alberto, quen xa se imaxinaba a todos eles a voaren no lombo dunha aguia ou algo así, alto, moi alto, rozando as nubes coa cabeza.

— Canta fantasía —dixo o avó sorrindo—. Mañá xa veredes.

Pasaron o día todo a pasear pola aldea. O Carlos e o Alberto montaron en burro. O Carlos xa montara a cabalo, por tanto non lle atopou moita graza a aquilo, mais o Alberto nunca montara en nada que se movese só, con que lle pareceu bárbaro. Até botaron unha carreira de burros, o cal xa era máis prestoso. 

Ademais, na aldea había andazo de gripe, polo que desde as rúas se sentía como a xente espirriaba e fungaba os narices. O Alberto tivo a idea de ir gravando todos eses sons coa súa miniconsola e cando volveron á casa dedicouse a combinar espirros, fungos e algún orneo disperso para montar unha especie de combinación musical que case soaba como un rap.

E foi así que pasou o día. Os rapaces houberon durmir no sofá. O Carlos non estaba acostumado a aquilo, o Alberto si. O Carlos non puido durmir, non facía máis que escoitar todos os sons nocturnos de fóra, desde a curuxa até o vento a zoar. Era tremendo. Non tiña nada que ver coas buguinas da cidade. O avó tiña mesmo un reloxo de cuquelo que a cada hora saía e facía "cu-cú".

Mais cando xa estaba a piques de caer durmido, vencido pola canseira, o avó espertounos.

— Avó, é de noite aínda!! —protestou o Carlos.

— Mais ti queres tocar as nubes?

O Carlos ía mandar as nubes a catar ventos, mais o Carlos xa estaba a tirar del.

Así, despois dunha nova parva con biscoitos, encamiñáronse para o monte. Estaba todo escuro como a ora dun lobo, non se vía nada. O Carlos non entendía como o avó podía moverse ás escuras, se cadra tiña visión de raios infravermellos de serie.

Camiñaron durante horas, para o Alberto durante días, para o Carlos durante semanas. O avó movíase con máis axilidade ca eles, parecía mesmo un rapaz. Todo o tempo que camiñaron subiron e subiron. Ninguén podería pensar que houbese montañas tan altas, parecía que chegaran aos dez mil metros... ou máis

Até que de repente o avó dixo:

— Aquí quedamos.

Os dous rapaces viñas sen folgos, coa lingua fóra. Sentaron e comezaron a recuperar o alento. De repente o Alberto dixo:

— Estrelas!

Efectivamente, no ceo había ducias, centenares, milleiros de estrelas. Víanse perfectamente.

— É que na cidade non vedes as estrelas? —preguntou estrañado o avó.

— Non —responderon os dous rapaces asemade.

— Ah...

E aos poucos polo leste comezou un brillo alaranxado que devagar se foi estendendo cara ao resto do ceo.

— Está para amañecer.

Lentamente a luz ía enchendo todo. Así, os dous rapaces descubriron que estaban no alto dun monte, nun pico, a moita altura. Mais o máis fascinante é que por baixo deles non se vía nada, só nubes.

— Avó, onde nos trouxeches? —preguntou o Carlos espantado.

O avó sorría.

— Iso que ves aí son néboas.

— Ah, menos mal, pensei que eran nubes.

— Ah, Carlos, as néboas son nubes baixas.

— Estás de brincadeira?

— Non. E verás, se esperamos un chisquiño, as néboas subirán, así que saia o sol. E quedaremos rodeados por elas.

Efectivamente, cando o sol saiu, as néboas comezaron a levantar e rodearon o avó e os tres rapaces.

— Non vexo nada —dixo o Carlos.

— Eu tampouco —admitiu o Alberto.

— Carlos, toca agora as nubes...

— Que parvada, non podo!

— Mais elas están a tocarte a ti, ou non?

O Carlos non dixo nada. Só pensou. Ao final recoñeceu que o avó tiña razón, que estando rodeado de nubes, estas estaban a tocalo.

Porén, aquilo non durou demasiado. As nubes acabaron de levantar de todo e o sol puido verse. O val embaixo era perfectamente visíbel. Até se vía a aldea coma unha cagadiña de mosca, alá, no fondo. Que barbaridade, cantos quilómetros lles fixera subir o avó durante a noite?

— Tiña ou non tiña eu razón? —preguntou o avó cun sorriso.

O Carlos non quería recoñecelo.

— Dío —insistiu o avó.

— Tiñas —acabou recoñecendo o Carlos.

— Está ben, pois agora dígoche que son capaz de tocar os cornos da lúa...

— Iso si que non cho creo...

— Queres comprobalo?

— Quero. Mais terá que ser durante o verán, cando non teña aulas na escola.

— Moi ben, heicho demostrar.

E o avó estendeu a man ao neto, quen a apertou con forza.

O xofer do pai do Carlos chegou puntual despois da xanta. Recolleu os dous rapaces e dirixiuse sen demora á cidade, antes de que houbese engarrafamento na autoestrada.

— E que tal pola aldea? —preguntou o pai do Alberto.

— Ben, papá, paseino de medo. É mágoa non termos nós tamén unha aldea onde irmos.

— Pois é... —recoñeceu o pai.

— E sabes unha cousa? Recollín un anaco de nubes —dixo o Alberto.

Aí o Carlos xa non puido seguir calado e dixo:

— Non digas parvadas, es peor que o meu avó.

— Queres velo?

— Quero.

O Alberto meteu a man no peto e quitou un frasquiño de plástico transparente cunha tapa azul. Mostroullo ao amigo:

— Velaí.

O Carlos mirou desde todos os ángulos, mais o interior parecía de todo baleiro.

— Aí dentro non hai nada.

— Mira que es teimudo —respondeulle o Alberto—. Poida que non se vexa, mais aí dentro gardei eu un anaco de nubes, ou de néboas, cando estabamos alí no alto. E se non queres acreditar, é cousa túa. Tampouco non se ven as estrelas na cidade e, con todo, aí enriba están.

E sen máis, o auto seguiu o camiño de regreso á cidade, á gran cidade.

© Frantz Ferentz, 2012

LUDMILA E AS SÚAS RAZÓNS [+10 anos]

Ludmila era unha persoa hiperracional.

Isto quere dicir que pensaba e pensaba, que todo o vivía a pensar, mais que sentía pouco.

Súa mai dicíalle:

— Filla, tes que sentir máis. Deixa o teu corazón falar...

— O corazón non fala —dicía ela.

— É verdade que non fala con palabras, mais exprésase.

Mais ela dicía que iso eran parvadas.

Porén, a mai foi falar coa avoa, que era persoa sabia, por mor dos seus moitos anos.

— Ludmila non deixa saír os seus sentimientos —explicou a mai—, o único que fai é pensar. Estou ben preocupada.

A avoa pensou niso.

E axiña atopou a solución.

Chamou pola neta.

— Ludmila, ven a verme.

Ludmila acudiu rápido e, xusto da que ía polo corredor, a avoa púxolle a cambadela e Ludmila saiu voando até que aterrou nun cazabolboretas xigante.

Alí quedou apresada.

Ludmila tentou remexerse como unha louca e, en facéndoo, notou que o corazón lle ía para abaixo e que o cerebro lle ía para arriba.

Cando a avoa calculou que o procesu xa estaba completo, agarrou unhas tesoiras e abriu o cazabolboretas.

Ludmila baixou de alí toda mareada.

— Madeus, que medo pasei —dixo a rapaza.

— E logo? —preguntou a avoa.

— Non cho sei, era medo, e máis nada —dixo ela.

A avoa sorriu.

A neta ía ter unha tempada o corazón onde o cerebro e o cerebro onde o corazón, só para compensar, despois habería que buscar como equilibrar a cousa, mais esa, amigos, xa vos é outra historia.

© Frantz Ferentz, 2012

O RISO LOUCO DE AMALIA [+6 anos]

Amalia ten un problema.

Cada vez que lle vén o riso louco, parece que larga un concerto.

É capaz de rir e rir sen parar durante case media hora.

Comeza ben forte, despois baixa, despois sobe, despois mantense, e así sucesivamente.

Na casa xa teñen medo a dicir calquera brincadeira, porque pode ser que Amalia comece a rir e non pare.

Ás veces, despois de rir por tres cousas distintas, pode estar a rir durante tres horas.

É tremendo.

Mais a coitada da Amalia non pode evitar rir.

A mamá da Amalia decide entón levala ao médico.

Algo teñen que facer para lle quitar esa maneira de rir tan louca.

O médico parece un señor moi serio, con bigote e lentes.

Cando Amalia o ve, non ri.

A mamá está contenta, a cousa comeza ben.

— Verá, doutor —comeza a explicar a mamá—, a miña filla ri coma unha louca. Cando se pon, ri e ri sen parar durante horas.

O doutor fita para a nena.

Ela segue toda seria.

De repente, o doutor bótalle a lingua mentres di:

— Sei un niño de caltatrepas con catro caltatrepiñas; cando as caltatrepas templan, templan as caltatrepiñas.

Durante uns segundos, seica non máis de tres, a Amalia queda en branco, tamén a fitar fixamente para o doutor, abraiada de todo.

Mais despois, comeza a rir.

E de que maneira.

Non tiña rido así na súa vida.

Tanto, que aínda despois de media hora segue a rir.

Parece o riso máis longo que nunca botou Amalia.

A nai, preocupada, pídelle ao médico que interrompa aquel riso, mais el faille acenos coa man, querendo dicir que convén deixala.

Entrementres, o médico toma notas sobre o riso de Amalia.

Ten mesmo tempo de ir tomar un café á máquina do corredor e traer un té de amoras para a nai de Amalia.

Finalmente Amalia cala.

O seu riso durou corenta e nove minutos e medio.

Unha plusmarca.

Está esgotada a coitada da meniña.

— E dígame, doutor —quere saber a nai—, isto ten cura? Unhas pílulas, un xarope, un esparadrapo na boca?

— Non, miña señora —explica o doutor cun sorriso—. Isto trátase con educación musical.

— É brincadeira?

— Non… É complicado de explicar, mais para comezar, a nena ten que frecuentar aulas de solfexo. Ten que aprender o que é o ritmo. Despois tráiama de novo

— Ah…

A mamá non entende, mais fai caso.

Manda Amalia a tomar aulas de solfexo, de baile, de cousas onde a nena pode aprender o que é o ritmo.

Despois dun mes, Amalia corre pola casa na punta das dedas coma unha bailarina clásica e até sabe bater co culler no prato como se fose unha batería.

Faino moi ben, ten talento para iso.

A mamá volve a levar a nena onda o doutor.

Novamente todos están moi serios na consulta.

Daquela, de súpeto, o doutor larga:

— Se eu non fose unha pega mega zafacega zafagorda escachapelada e xorda os peguiños non serían meguiños zafaceguiños zafagordiños escachapeladiños e xordiños.

Amalia, de novo, queda abraiada.

Uns segundos…

E logo estala en risos.

Desta vez, a cousa parece que vai ser aínda máis longa, poida que bata a súa propia marca.

Entón o doutor fai a cousa máis estraña que un poida imaxinar.

Quita a bata branca.

Pon un chaqué.

Colle a batuta de director de orquestra que ten gardada na gabeta.

Colócase diante da nena.

Comeza a lle marcar o ritmo coa batuta.

É incríbel, mais Amalia segue o ritmo como llo marca o doutor—director de orquestra.

A mamá é testemuña de como Amalia transforma o seu riso louco nunha especie de canto, con subidas e baixadas de ton maxistrais.

O doutor dirixe a nena como un experto e até sabe, ao final do riso, rematar cunha nota longa sostida.

Hai aplausos da mamá e da enfermeira, que entrara na sala atraída polo concerto.

— E dígame, doutor, o da miña nena ten cura? — pregunta a mamá.

— Penso que non —respóndelle o doutor quitando o chaqué e pondo de novo a bata—, mais garántolle que pode facer carreira musical. Todo é cuestión de transformar o riso en canto. Súa filla tenlle moito talento para iso.

E así é.

Amalia, curar, non cura, mais axiña publica un disco co seu riso louco transformado en canto, dirixido polo doutor.

O disco é todo un éxito.


Porén, antes de se pór a "risocantar", Amalia precisa que lle conten unha piada ou lle digan un trabalinguas.

E colorín colorado, este conto está acabado.

© Frantz Ferentz, 2012

O FELPUDO MÁXICO [+ 10 anos]

Diante da porta dos García-Sineiro había un felpudo vello, cotroso, fedorento, que como todos os felpudos servía para limpar o calzado antes de entrar na casa.

Ninguén sabía exactamente cantos anos levaba aquel felpudo alí, nin sequera de onde saíra, mais resistía, resistía, aínda que fose á costa de acumular porqueira.

A señora da limpeza, dona Leo,  non quería saber nada del cando limpaba o corredor de fóra.

Só o movía para un lado empurrando nel coa vasoira e iso era todo.

Que noxo lle daba…

Probabelmente terían pasado aínda lustros sen ningunha novidade, até o felpudo terse desfeito en anacos de puro vello.

Mais non foi así.

Todo comezou de repente un día, cando dona Leo ía empurrar o felpudo coa vasoira, este moveuse só antes de ela o tocar.

Movérase só uns centímetros, mais abondou para que dona Leo non dese tocado o felpudo.

A muller pensou que, talvez, se trataba da súa imaxinación, de maneira que volveu a achegar a vasoira ao felpudo.

E novamente o felpudo moveuse uns centímetros antes de ela o tocar.

Como era posíbel?

A muller pensou que se trataba dunha brincadeira dos donos da casa, seguro que había un fío de nailon co que movían o felpudo.

Un chisco indignada premeu a campaíña da casa dos García-Sineiro, porque non estaba disposta a soportar chanzas dos habitantes daquela casa, só faltaba iso!

Abriu a señora García-Sineiro, con cara de se ter erguido da cama uns segundos antes, seguramente espertada pola campaíña.

– Bo día, dona Leo, aconteceu algo?

– Que se aconteceu?

E dona Leo comezou a protestar diante da señora García-Sineiro das brincadeiras dos seus fillos, que rían do seu probo traballo de limpadora e bla, bla, bla…

A señora García-Sineiro demorou un chisco para reaxir.

Os seus fillos non estaban na casa, era fin de semana e foran pasalo onda os avós, por tanto eles non podían ter organizado nada do estilo, aínda que fosen ben capaces de facer falcatrúas como a que dicía dona Leo ou mesmo peores.

Talvez podían ter deixado activado un dispositivo de control remoto que fixese moverse o felpudo –eran ben capaces diso!–, mais aparentemente non había aparello ningún escondido tras a porta da casa.

Para a señora García-Sineiro comprobar a veracidade do relato, dona Leo puxo a vasoira ao lado do felpudo e este, de seguida, afastouse.

– Que estraño... –dixo a señora García-Sineiro, quen estaba verdadeiramente abraiada.

E tal como estaba, en bata, subiu no felpudo dun puliño.

Entón si que aconteceu algo aínda máis estraño.

O felpudo comezou a se mover polo chan do corredor exterior, lentamente, como se fose un vehículo.

– Pare, señora, pare!! –berraba dona Leo.

– Non podo, non sei guiar isto!!

Que desastre…

Por sorte, o felpudo só daba voltas polo corredor, en círculo, de modo que cando a señora García-Sineiro estivo á altura de dona Leo, saltou aos seus brazos, aínda que a velocidade era mínima, mais viaxar sobre un felpudo é algo que realmente asusta, outramente facede vós a proba.

Cando a señora García-Sineiro deu descendido do felpudo, este detívose.

Dona Leo, ameazando coa vasoira, conseguiu obrigalo a moverse para o seu lugar de partida.

Aquilo si que era un misterio.

– Isto, en vez dunha alcatifa máxica, até parece un felpudo máxico –afirmou dona Leo.

– Mais as alcatifas máxicas voan, non si?

– Voan, mais os felpudos, por seren máis pequenos, deber ser que só se arrastran…

– Ten que ser iso, si –recoñeceu a señora García-Sineiro–, mais a min esta cousa ponme medo, e fede…

– Que me vai contar a min. Xa hai anos que teño que aturala. Se fose por min, xa estaría no lixo hai anos.

– Ten razón. Espere, vou procurar unha bolsa plástica de lixo grande onde meter o felpudo.

Mais non tivo nin tempo de se mover.

Xusto nese momento, a porta do lado abríase e o señor Gutapercha turraba do seu chihuahua para que saíse á rúa para facer pipí e o que for mester.

O chihuahua do señor Gutapercha era un can preguizoso como poucos, incapaz de camiñar máis de seis pasos antes de facer unha pausa para tomar folgos.

E cadrou que, cando o señor Gutapercha turraba del, o can quedou xusto enriba do felpudo.

O felpudo, así que sentiu peso enriba de si, comezou a aboiar.

Si, aboiaba a medio metro, porque a señora García-Sineiro pesaba dez veces máis có can, ou seica quince.

Todos quedaron abraiados, a contemplar a escena en que o chihuahua aboiaba enriba do felpudo.

Porén, o can parecía ben ledo de estar alí enriba, non parecía pórlle medo ningún, remexía o rabo todo gaioleiro.

– Guau, guau!!

– Parece que lle presta –atreveuse a afirmar dona Leo.

– Parece, parece –dixo o señor Gutapercha.

– Escoite, móvase cara a saída, tirando da correa do can –propuxo a señora García-Sineiro.

O señor Gutapercha fixo como lle indicaron.

A intuición da señora García-Sineiro funcionaba: o felpudo ía tras do señor Gutapercha co can enriba, que estaba encantado de poder saír a pasear sen ter que camiñar.

– Señor Gutapercha –chamou dona Leo–, se o ven saír así á rúa, seica terá problemas.

O señor Gutapercha virouse, rañou a cabeza e dixo:

– Sabe que? Que tanto me ten. Non fago mal a ninguén e consigo que o meu can saia a dar unha volta. Se este felpudo é máxico, mellor para min… A propósito, señora García-Sineiro, mércolle o felpudo.

– Non se preocupe, señor Gutapercha, agasállollo. Xa mercarei eu un novo. Espero que non sexa máxico. Préstame que, polo menos, a vostede lle sirva de algo.

E moi satisfeito, o señor Gutapercha seguiu o seu camiño cara o portal da casa.

Por fin ía poder pasear tranquilo co can.

Aínda que fose enriba dun felpudo máxico.

© Frantz Ferentz, 2012 

MOTIVOS PARA ACREDITAR (OU NON) NO MONSTRO DOS PEÚGOS [+10]

– É un monstro dos peúgos, estou convencido diso!

Quen iso afirmaba era David Scrumble, de dez anos, propenso a acreditar en toda caste de criaturas máxicas, talvez por motivos familiares, porque na súa familia crían mesmo na existencia dos dragóns, aínda que nos tempos actuais xa adaptados á vida na internet, onde podían pasar desapercibidos afeito.

A señora Mathilde McPhaldras, de sesenta e seis anos, puxo cara de non acreditar nada co vasoiro na man e sen deixar de fitar para aquel rapaz espelido e magro que aínda estaba en pixama. A señora McPhraldas era a avoa do Daniel Goldfield, amigo e compañeiro do David Scrumble, o rapaz que convidara o David a pasar unha semana de ferias na vivenda dos seus avós en Escocia, lonxe de Londres.

– Nunca nesta terra houbo monstro dos peúgos –respondeu a señora moi orgullosa– e non penso que os trouxeses ti, mociño.

– Pois eu dígolle que aquí hai monstros dos peúgos, que na miña familia existe unha tradición de caza de monstros dos peúgos centenaria, que até o meu bisavó foi campión de Cornualles na caza dos monstros dos peúgos doméstico.

– E tes algunha foto diso? –preguntou a avoa do Daniel.

– Non –respondeu todo serio o David–, porque disque os monstros dos peúgos non saen nas fotos. Tórnanse invisibles.

– Xa...

O Daniel acudiu á discusión. Que interesante. Non sabía a quen acreditar, se ao seu amigo e camarada David ou á súa avoa. Na realidade, a avoa non é que non acreditase en criaturas máxicas. Certamente acreditaba no monstro do Lago Ness, mais dicía que non saía por temor aos humanos, cousa ben lóxica.

– E por que estás tan seguro de que se trata do monstro dos peúgos? –preguntou o Daniel ao David da que comía un anaco de pan con manteiga.

– Verás, eu trouxen cinco pares de peúgos para unha semana, pensando que un par deles se poderían lavar aquí...

– Pois claro que se pode, que temos lavadora –interrompeu a avoa moi digna.

– Ben, hoxe quitei da maleta o meu quinto par. Eu pensaba que o resto foran parar ao cesto da roupa sucia, mais na verdade non están alí.

– Correcto, non están alí –confirmou a avoa.

– Daquela, a única opción é que os levase o monstro dos peúgos.

– E non pode ser –preguntou a avoa– que ti sexas un amante do desorde e botes os peúgos por aí cando os quitas de noite?

O David soubo manter as boas maneiras.

– Non, eu sempre deixo os peúgos ao pé da cama e, cando me ergo, xa non están. Pensaba que nalgún momento entraba vostede e levábaos para o cesto.

– Que señorito! exclamou a avoa.

Que interesante misterio. Mais o Daniel pensou que pagaba a pena dedicarlle o día á pescuda do misterio. Por iso, despois da parva, convenceu o seu amigo para pescudaren pola internet sobre o fenómeno dos monstros dos peúgos, mais toda a información que atoparon foi literaria, de contos e cousas así. Ademais, todas as imaxes eran distintas, non había dous autores que imaxinasen os monstros dos peúgos coa mesma forma. Que decepción, madriña. O Daniel xa tiña unha mente moi científica, por iso quixo, antes de decidir se acreditaba nos monstros dos peúgos, atopar probas.

O seguinte paso consistiu en procurar os peúgos. Infelizmente non tiñan un detector de peúgos porcos e tampouco non ían ter tempo de construír un. A única opción era usar o seu can Hannibal. Hannibal era un can de las cun óptimo olfacto. Iríalles ben para seguir o rastro dos peúgos do David. Mais, de onde ían quitar un peúgo do David para facer as pescudas?

– Dáme os teus calzóns –pediu o David ao Daniel.

– Para que os queres?

– Para darllos a ulir ao can. Se non hai peúgos, ten que uliscar algo teu... moi íntimo, e non che me vén á cabeza outra cousa que non sexan os teus calzóns. Pensa que o facemos pola ciencia.

O David, rosmando, deulle ao seu amigos os calzóns. O Daniel deullos a ulir ao can, o cal, inmediatamente, correu cara ao cuarto do David. Os dous rapaces seguiron o can, sorprendidos pola velocidade con que tiña reaccionado o animal. 

O Hannibal meteu a metade do seu corpo baixo a cama do David e axiña saíu cun peúgo sucio na boca, todo cheo de boliñas de po e até algo esfiachado.

Xusto daquela entrou a avoa, alarmada pola barulleira. 

– Que pasa aquí?

Daniel explicoulle que o can atopara aquel peúgo sucio embaixo da cama do David.

A avoa, sen dicir unha palabra, meteu o vasoiro embaixo da cama e comezou a sacar o resto dos peúgos. Aí estaban, sen faltar ningún.

– Con que monstro dos peúgos, eh? –comentou con retranca a avoa–. O que pasa é que cando quitas os peúgos de noite, despois méteos embaixo da cama. En Escocia non hai monstros dos peúgos!!

O David ía protestar, ía dicir que el non facía iso, mais quedou sen palabras. Simplemente calou. Recolleu os peúgos do chan e levounos ao cesto da roupa sucia.

Entrementres, o Daniel acariñaba o seu can por ser tan hábil. E entón decatouse de que entre os dentes do can penduraba un fío azul... Soubo daquela de que o fío pertencía a un dos peúgos do David. Claro, o can era quen levaba os peúgos embaixo da cama. Que brincallón!! Ben, pois daquela, o misterio estaba resolvido.

Asemade, a escasos dous metros do can e do Daniel, unha pequena criatura, de non máis de vinte centímetros, contemplaba a escena desde as trebas baixo a cama e agardaba que a súa estrataxema de ter posto un fío dos peúgos entre os dentes do can lle servise para despistar. Con todo, xurábase a si mesmo que non sería tan glotón e que non volvería a comer máis dun peúgo por semana, e menos aínda que os almacenaría todos embaixo da cama... Mais, cumpría entender que os peúgos daquel rapaz de Londres eran tan deliciosos, que non puido evitar a tentación de levalos todos para o seu buraco.

© Frantz Ferentz, 2012

Miña nai é un dragón [+6 anos].- Frantz Ferentz

 

O espertardor soa forte pola mañá
BIP, BIP, BIP, BIP...
A mamá érguese...
Que soño...!
Pobre mamá.
Vai para o baño.
Mírase no espello.
E de súpeto...
Atschiiiiiiiiiisssssssss!!!
Espirra.
Mais non é un espirro normal.
Non.
É un espirro de lume.
É un auténtico espirro de fogo!
Queimou o espello...
Uff...
Que horror.



Mais... Coidado!
Vai a espirrar outra vez!
Atschiiiiiiiiissssssssss!!!!!!
Centos de burbullas flotan polo baño.
Parece que é Nadal, mais no baño...
Mais alguén é testemuña de todo...
É o seu fillo... Emilio.
Viuno todo.
Cre que non é normal que a xente bote lume polo nariz.
Mais súa mamá acaba de facelo.
Emilio pregunta á mamá:
— Mamá, por que botas lume polo nariz ao espirrar?
A mamá non sabía que Emilio estaba á beira da porta.
— Que fas aí? —pregunta ela asustada.
— Quería facer pis, mais vinte. Chamamos polos bombeiros?
En verdade o baño está un pouco chamuscado.
A mamá comprende que chegou o momento de contar ao seu fillo o seu gran segredo.
Lévase a Emilio á cociña.
Prepáralle unha cunca de chocolate quente e dille:
— Son un dragón.





Un dragón?
E logo?
Que significa iso?
A mamá cóntalle todo:
— Hai moito, moito tempo, humanos e dragóns convivían, mais sempre estaban a guerrear.
» Logo dalgúns séculos, xa só quedaban uns poucos dragóns e, entón, decidiron confundirse cos humanos.
» E convertéronse en persoas... grazas á axuda dunha poderosa bruxa.
» Desde ese momento, os dragóns viviron entre as persoas, sen que estas sospeiten nada.
Emilio sorriu:

— Pensas que eu tamén son un dragón?
Mais a mamá non tiña nin idea.
— Papá era totalmente humano...
A mamá queda a fitar para Emilio seriamente:
— Mais, meu amor, este é un gran segredo. Ninguén pode saber que son un dragón, de acordo?
— De acordo, mamá.
— Pois dáme un abrazo —dille a mamá.
Mais Emilio non se move.
— Por que non me dás un abrazo?
Emilio non di nada, mais a mamá sabe ler os seus ollos.
— Tes medo, verdade? —pregunta a nai.
Emilio asente coa cabeza.
— Non te preocupes. Eu nunca te magoarei.
Emilio entón corre cara á súa nai e abrázaa moi forte.





Emilio pensa que unha nai dragón é algo moi especial.
Non todos os nenos teñen unha mamá dragón.
Pero é unha mágoa, porque non pode dicir a ninguén que ten unha nai dragón.
É unha pena...
De todos os xeitos, isto non é nada de especial.
A vida coa miña mamá é bastante normal.

Traballa.
Conduce o auto.
Leva Emilio ao colexio.
Vai ás mercas...
Fai unha vida completamente normal.
Un día Emilio pregunta á súa mamá:
— Mamá, podes quentar o leite co teu alento?
A mamá explícalle:
— Fillo, non podo actuar como un dragón.
» En primeiro lugar, porque é moi perigoso;
» E logo, alguén podería saber da nosa existencia.
» Entendes iso?"
— Si, mamá.
Mais canto lle gustaría a Emilio contar a todos que súa nai é un dragón!
Imaxina unha chea de xente á súa ao redor.
Sente que é unha persoa importante.
Oe até como un xornalista lle pregunta:
— É fácil vivir cun dragón?
— Vaia —responde—, non moito... Mais eu sonlle moi valente.
E logo escóitanse os aplausos da xente.
Emilio quere ser famoso.
Por que non pode dicir que súa nai é un dragón?
Por que?





Mais o segredo é demasiado grande para Emilio, non pode calar.
Un bo día, de súpeto, di na aula:
— A miña mamá é un dragón...
Todos os compañeiros reaccionan rindo.
Soa divertido, sobre todo porque a mestra preguntara a Emilio cantos son vinte mais sete.
Axiña Emilio dáse conta do que pasou.
— Laméntoo... —descúlpase.
Un compañeiro do colexio conta na súa casa o que dixo Emilio na aula.
O pai dese compañeiro resulta ser un cazadragóns.
Chámase Arturo García, mais o seu nome de guerra é Doutor Tobogán.
Colecciona cabezas de dragón.
É un home perigoso e malandro.
Normalmente vive coa súa familia.
Nas fins de semana sae de excursión coa súa muller e os fillos ao campo.
Mais ás veces sae de casa de noite cun cazabolboretas xigantesco.
Úsao para cazar dragóns.
Axiña atopa o enderezo do compañeiro de colexio do seu fillo.
Aí vive o dragón.
O Dr. Tobogán ten un plan...





O Dr Tobogán ten un plan para capturar a mamá dragón.
Cre que poderá demostrar por fin que os dragóns existen.
Por iso secuestra a Emilio e manda un SMS á súa mama, onde lle di:
«Se quere ver o seu fillo vivo, veña soa á Montaña Negra»
A Montaña Negra é un sitio horrible, onde a xente non quere ir porque lles dá medo.
A mamá está moi preocupada por Emilio.
Seguro que ese home é moi perigoso.
Non o pensa dúas veces.
Colle o auto e diríxese á Montaña Negra.
Cando chega, xa é de noite.
— Emilio, estás por aí? —chámao.
Mais só hai silencio.
Ningunha voz...
A mamá de Emilio quere chorar, mais ten que ser valente.
De súpeto nota que unha rede lle cae por riba da cabeza.
Axiña unha voz moi fea de home bérralle:
— Por fin es miña!
É o Dr. tobogán.
Por fin capturouna.




Emilio ve todo desde o auto onde o teñen encerrado.
É testemuña de como o malvado Dr Tobogán lle amarra as mans á súa nai.
Mais non entende por que a súa nai non lle lanza unha chamarada.
Por que?
Ela podería asalo doadamente.
Mais non reacciona.
Emilio está moi, pero que moi enfadado.
Non se dá conta, mais estase poñendo todo vermello.
E de súpeto berra con todas as súas forzas:
— Mamáááá!
Funde o cristal do auto.
Mais non só iso, senón que ademais lanza unha chamarada que alcanza o Dr. Tobogán.
Flush!
O malvado cazador de dragóns queda feito unha especie de polo fritido.
Non entende nada.
Non viu nada, por iso non sabe que Emilio o aburou.
Incrible.
Emilio sae correndo do auto e marcha de alí con súa nai.
Son libres.
O Dr. Tobogán vai á policía, mais alí non lle cren.
Conta que un dragón o atacou.
É imposible de acreditar.




E que acontece con Emilio e súa nai?
Por fin poden vivir en paz.
Emilio descubriu que el tamén é un dragón.
E é moi importante que ninguén se decate.
É un gran segredo.
Con todo, el e a súa mamá adoitan saír ao campo a facer grelladas.
Ser dragón tamén ten vantaxes.
Mais hai que ter moito coidado cando veñen ganas de espirrar.
É tan perigoso...