terça-feira, fevereiro 14, 2017

OS SONHOS|SOÑOS DA CAROLINA [+10 anos]

A Carolina era uma grande sonhadora. Ela passava o tempo a sonhar, tanto que inclusive durante o dia ela sonhava com os olhos abertos, e até adormecia quando não devia, como quando tinha aulas, porque a Carolina não podia parar de sonhar, ou mais bem não queria.

A sua mãe sempre a repreendia. Dizia-lhe que tinha que estar desperta e se tinha que sonhar, que sonhasse à noite. Mas a Carolina não conseguia. Ela sonhava a qualquer hora, até ficava com a colher na mão e o olhar suspenso.

— Toma a sopa, Carolina! —dizia-lhe a mãe, mas a Carolina, embora voltasse do país dos sonhos, fingia continuar a sonhar, porque não gostava de sopa.

A mestra disse para a mãe que a atitude da menina era um desastre. Como sonhava desperta, vinha-lhe o sono em qualquer momento e adormecia no meio das aulas.

— Vou levar-te para o doutor —disse-lhe a mãe.

O doutor quis arranjar tudo com pílulas, mas as pílulas o único que conseguiram foi que a Carolina tivesse pesadelos.

— Mamã —explicou a menina—, eu não consigo parar de sonhar. Tenho a cabeça cheia de sonhos.

— Tens que fazer é estudar —concluiu a mãe que não queria ouvir qualquer argumentação—. Não podes ter a cabeça cheia de pássaros.

A Carolina sentia-se infeliz. Se calhar, a mãe tinha razão e a sua cabeça estava cheia de pássaros.

Uma amiga da mãe, uma senhora esquisita que gostava do esotérico, disse que tinham que colocar atrapa-sonhos por toda a casa (na escola não se podia), para os sonhos não aboiarem na cabeça da Carolina. A mãe deu ouvidos àquela ideia estranha, mas a única coisa que conseguiu foi que a Carolina não parasse de espirrar, porque tinha alergia às plumas dos atrapa-sonhos.

Até àquele dia. Uma noite, a Carolina sonhou que sonhava. Nunca lhe tinha acontecido nada assim, ou pelo menos ela nem se lembrava. Sabia que estava a sonhar que sonhava, porque no sonho principal aparecia a sua mãe que lhe gritava: “Pega nesse sonho, não deixes que fuja”. E no sonho do sonho, havia um pássaro que tinha escapado da sua cabeça, mas não tinha onde pousar. Então, de repente, encontrou um ramo de uma árvore. Pousou nele e converteu-se num fruto, um fruto desconhecido, mas muito aromático. A Carolina do primeiro sonho quis tomar o fruto, mas ele, o fruto, disse-lhe:

— Não me arranques! Sou um sonho.

— Como assim?

— Sim, os sonhos somos como os frutos. Tens que nos deixar crescer até amadurecermos. Depois, já podemos ser tomados.

— E os sonhos, como as frutas, têm sabor?

— Isso tens de provar tu.

Então o segundo sonho desapareceu e a Carolina despertou no seu primeiro sonho. A mãe estava ao pé dela.

— Pegaste nesse pássaro? —perguntou a mãe.

— Não. E não era um pássaro, era um sonho.

E nesse instante, a Carolina acordou. Estava na sua cama. Fora amanhecia. Era quase a hora de se erguer. Vestiu-se porque tinha que se preparar para ir à escola. Lembrava-se dos dois sonhos. Na altura pensou:

— Se os sonhos são como os frutos, eu deveria ter uma cesta para os recolher quando amadurecerem.
Durante uns instantes pensou em que poderia utilizar como cesta dos sonhos. De repente lembrou-se de um presente do Natal que metera numa gaveta, porque não lhe interessara nada. Era um diário que lhe oferecera uma tia dela. Logicamente estava em branco.

Pegou nele e meteu-o na mochila para o levar à escola. Um diário era, precisamente, a melhor cesta para recolher sonhos. E foi embora, contente, ainda mais sonhadora do que nunca, porque por fim tinha compreendido que não precisava passar o dia a perseguir os seus sonhos, mas podia escrevê-los no seu diário e assim tê-los sempre ao alcance dos olhos.

E assim que saiu para a rua, uma cagadinha de pássaro caiu-lhe na cabeça. A Carolina olhou para o ar e reconheceu o pássaro do seu sonho no sonho. Até lhe pareceu que, enquanto empreendia o voo, o pássaro ainda ria divertido, porque os sonhos também gostam de fazer brincadeiras.


 *   *   *



A Carolina era unha grande soñadora. Ela pasaba o tempo a soñar, tanto que até durante o dia ela soñaba cos ollos abertos, e mesmo adormecía cando non debía, como cando tiña aulas, porque a Carolina non podía parar de soñar, ou máis ben non quería.

Súa nai sempre a reprendía. Dicíalle que tiña que estar esperta e, se tiña que soñar, que soñase á noite. Mais a Carolina non o daba feito. Ela soñaba a calquera hora, até ficaba co culler na man e o ollar suspenso.

— Toma a sopa, Carolina! —dicíalle a mai, mais a Carolina, embora voltase do país dos soños, finxía continuar a soñar, porque non gustaba da sopa.

A mestra dixo á mai que a actitude da meniña era un desastre. Como soñaba esperta, víñalle o sono en calquera momento e adormecía no medio das aulas.

— Vou levarte onda o doutor —díxolle a mai.

O doutor quixo arranxar todo con pílulas, mais as pílulas o único que conseguiron foi que a Carolina tivese pesadelos.

— Mamá —explicou a meniña—, eu non dou parado de soñar. Teño a cabeza chea de soños.

— O que tes que facer é estudar —concluíu a nai que non quería ouvir calquera argumentación— Non podes ter a cabeza chea de paxaros.

A Carolina sentíase infeliz. Se callar, súa nai tiña razón e a súa cabeza estaba chea de paxaros.

Unha amiga da mai, unha señora ben estraña que gustaba do esotérico, dixo que tiñan que colocar atrapa-soños por toda a casa (na escola non se podía), para os soños non aboiaren na cabeza da Carolina. A mai deu ouvidos a aquela idea estraña, mais a única cousa que conseguiu foi que a Carolina non parase de espirrar, porque tiña alerxia ás plumas dos atrapa-soños.

Até aquel día. Unha noite, a Carolina soñou que soñaba. Nunca lle acontecerao nada así, ou polo menos ela nin se lembraba. Sabía que estaba a soñar que soñaba, porque no soño principal aparecía a súa mai que lle berraba: “Colle ese soño, non deixes que fuxa”. E no soño do soño,  había un paxaro que escapara da súa cabeza, mais non tiña onde pousar. Entón, de repente, encontrou un ramo dunha árbore. Pousou nel e converteuse nun froito, un froito descoñecido, mais moi aromático. A Carolina do primeiro soño quixo tomar o froito, mais el, o froito, díxolle:

— Non me arranques! Sou un soño.

— E logo?

— Si, os soños somos coma os froitos. Tes que nos deixar crecer até madurecermos. Despois, xa podemos ser tomados.

— E os soños, como as froitas, teñen sabor?

— Iso tes de probar tu.

Entón o segundo soño desapareceu e a Carolina espertou no seu primeiro soño. A mai estaba ao pé dela.

— Atrapaches ese paxaro? —preguntou a mai.

— Non. E non era un paxaro, era un soño.

E nese instante, a Carolina acordou. Estaba na súa cama. Fóra amañecía. Era case a hora de se erguer. Vestiuse porque tiña que se preparar para ir á escola. Lembrábase dos dous soños. Na altura pensou:

— Se os soños son coma os froitos, eu debería ter unha cesta para os recoller cando madureceren.

Durante uns instantes pensou en que podería utilizar como cesta dos soños. De repente lembrouse dun presente do Nadal que metera nunha gabeta, porque non lle interesara nada. Era un diario que lle ofrecera unha súa tía. Loxicamente estaba en branco.

Colleuno e meteuno na mochila para o levar á escola. Un diario era, precisamente, a mellor cesta para recoller soños. E foi embora, contente, aínda mais soñadora do que nunca, porque por fin comprendera que non precisaba pasar o día a perseguir os seus soños, mais podía escribilos no seu diario e así telos sempre ao alcance dos ollos.


E así que saíu para a rúa, unha cagadiña de paxaro caeulle na cabeza. A Carolina ollou para o ar e recoñeceu o paxaro do seu soño no soño. Até lle pareceu que, mentres emprendía o voo, o paxaro aínda ria divertido, porque os soños tamén gustan de facer brincadeiras.

© Frantz Ferentz, 2017


quinta-feira, janeiro 26, 2017

O PRESENTE DO PAI [+8 anos]

Resultado de imagen de messaging whatsapp

Meu pai estaba moi contento co presente que recibira polo seu día de anos. A avoa ofrecéralle un Ferrari. Meu pai deulle un bico na meixela. Porén, miña mai, asustada de ver aquel presente tan caro, dixo á avoa:

— E logo, mamá, liquidaches todos os teus aforros no banco dun golpe para facer ese presente ao meu home? Seica perdiches a cabeza?

— Filla —replicou miña avoa—, eu só seguín as instrucións que me enviaras polo telemóbil.

E mostroulle o telemóbil. Alí claramente dicía: "Suxerimento presente para Carlos: compra Ferrari". Miña nai, furiosa, botou o seu telemóbil para a sanita mentres explicaba:

— Eu quixen dicir "Ferrero", os bombóns. Maldito corrector automático, maldito corrector...!


Meu pai estava mui contento com o presente que recebera polo seu dia de anos. A avoa ofrecera-lhe um Ferrari. Meu pai deu-lhe um bico na meixela. Porém, minha mãe, assustada de ver aquele presente tão caro, dixo à avoa:

— E logo, mamã, liquidache todos os teus aforros no banco dun golpe para facer esse presente ao meu homem? Seica perdeche a cabeça?

— Filha —replicou minha avoa—, eu só seguim as instruções que me enviaras polo telemóvel.
E mostrou-lhe o telemóvel. Ali claramente dizia: "Sugerimento presente para Carlos: compra Ferrari". Minha nai, furiosa, botou o seu telemóvel para a sanita mentres explicava:

— Eu quisem dizer "Ferrero", os bombons. Maldito corretor automático, maldito corretor...!


O meu pai estava muito contente com o presente que recebera pelo seu dia de anos. A avó oferecera-lhe um Ferrari. O meu pai deu-lhe um beijinho na bochecha. Porém, a minha mãe, assustada de ver aquele presente tão caro, disse à avó:

— Como assim, mamã, liquidaste todas as tuas poupanças no banco de um golpe para fazer esse presente ao meu homem? É que perdeste a cabeça?

— Filha —replicou a minha avó—, eu só segui as instruções que me enviaras pelo telemóvel.

E mostrou-lhe o telemóvel. Ali claramente dizia: "Sugerimento presente para Carlos: compra Ferrari". A minha mãe, furiosa, atirou o seu telemóvel para a sanita enquanto explicava:

— Eu quis dizer "Ferrero", os bombons. Maldito corretor automático, maldito corretor...!

© Frantz Ferentz, 2017

sábado, dezembro 31, 2016

LARA E O CANICORNIO [+10 anos]


Resultado de imagen de unicorn dog

Personaxes

Lara
Artus, o canicornio
Poldo
Berta
Mingo


O palco é un bosque. A parte traseira mostra unha masa impenetrábel de follas, como se fose unha cortina vexetal. Tras ela estará escondido o canicornio (en principio é un can cun chifre na testa), cuxa presenza será recoñecida porque, cada vez que a Lara fale con el, as follas serán remexidas, dando a entender que algo ou alguén está tras elas.
O resto do palco será de facto a calvela do bosque, onde a miúda vén para se encontrar co seu amigo. A cena iníciase coa Lara sentada no chan a falar aparentemente coa follaxe.

LARA: Non sabes? Hoxe na escola dixéronme outra vez que son unha soñadora, unha fantasiosa e que debo xa comezar a me comportar coma unha persoa responsábel. Iso dixo a mestra, mais o peor son os compañeiros, sonche ben ruíns comigo, rin de min todo o tempo...

A follaxe remexe. Polo lateral entra Poldo arrastrándose. Fica a uns dous metros da Lara, escondido tras unha bouzas e fica alí, á espreita.

LARA: Non entenden que eu te teña de amigo, mais como non digo quen es nin como es, todos pensan que es un amigo imaxinario. Dígoche de verdade que teño moita vontade de te presentar aos meus compañeiros, que vexan que es real, que eu non invento nada (a follaxe remexe).

O Poldo aproveita, estando no chan, para quitar o telemóbil do peto e ligar. Non se escoita o que fala.

LARA: Eu non quero ser coma toda esa xente que pasa o día a facer as mesmas cousas, a estar coas mesmas persoas, a ir aos mesmos lugares, a manter as mesmas conversas. Eu sei que hai cousas que non vemos e que están aí. É só cuestión de querer descubrilas, como me aconteceu a min contigo (novamente a follaxe remexe)

Entrementres, chegan a Berta e o Mingo. Arrástranse polo chan até chegaren á posición do Poldo. Todos tres quedan alí, á espreita.

LARA: Acredítame, non teño máis amigo ca ti. Ninguén na aldea quere estar comigo, todos din que son estraña, que son louca, que sería mellor para min mandárenme lonxe onde ninguén me coñeza. Eu só quero que entendan que te teño de amigo...

Os risos dos tres rapaces escondidos xa se escoitan. Aquela conversa élles moi divertida. Os risos son ouvidos por Lara, quen se pon en pé e vira a cabeza na dirección deles.

LARA: Quen está aí?

Os tres rapaces póñense en pé. Móvense até quedaren á altura da Lara.

POLDO: Aiou. A nosa Lara estaba a falar co seu amigo imaxinario, eh?

BERTA: Que tipo de amigo che é? Unha cascuda xigante? Unha vaca faladora? Un auto abandonado con sentimentos?

MINGO: Grazas a isto, imos ter motivos para rir de ti durante os próximos dous anos

Os tres rin ás gargalladas.

LARA: (enfurecida) Chega! Eu non invento nada. O meu amigo é real!

BERTA: E logo, como se chama ese teu amigo? (ton de chacota)

LARA: Artus!

Os tres rapaces volven a rir. O nome sóalle altisonante.

LARA: Artus, por favor, móstrate (e acena coa man para a follaxe ás súas costas).

A follaxe remexe. Ábrese un oco e por el sae unha criatura que ten toda a aparencia dun can. Mais ten unha característica especial. É un can cun chifre na testa. Ademais, trátase dun can dun tamaño considerábel.
Os rapaces fican paralizados á vista daquel animal. Até dan uns pasos para tras por medo a seren atacados.

LARA: Este é Artus.

MINGO: Mais que fera é esa? Parece un can, mais ten un corno!

LARA: Exacto. Trátase dun canicornio.

O canicornio camiña lentamente na dirección dos rapaces, mais estes parecen estar apegados ao chan, até o punto que acaban caendo de xeonllos, mortos de medo.

POLDO: Deteno!

LARA: Por que? O Artus non fai nada.

POLDO: Deteno! Vainos comer!

BERTA: Porque non creo que un can, aínda que teña un corno, sexa vexetariano.

MINGO: Mamá, ven salvarme, ven salvarme, por favor (a chorar).

LARA: Non sexades tan parviños. Como vedes, teño un bo amigo, o mellor amigo. Eu non o imaxino. E agora, Poldo, colle ese teu telemóbil e tírame unhas fotos co Artus. Quero que toda a xente se convenza que non estou louca e que non invento amigos.

POLDO: Como digas, mais bota ese bicho un pouco para tras.

A Lara fai retroceder un pouco o canicornio, para a follaxe.
O Poldo quita o seu telemóbil e tíralle varias fotos.

POLDO: Xa están feitas.

LARA: Pois agora, marchade de aquí e fai con que as fotos se vexan nas redes sociais. Ou, se non, digo ao Artus que me acompañe á aldea...

Os tres rapaces non o pensan dúas veces e saen ás carreiras polo lateral do palco. A Lara fica soa co canicornio.

LARA: Ben, por fin sós. Penso que xa non van rir de min nunca máis. Tiveches unha moi boa idea, porque ben sabías que ese parvo do Poldo me seguiría, así que pensaches todo para que el caese na armadilla, e caeu (ri). E sabías tamén que chamaría polos seus inseparábeis amigos.

O canicornio, entre tanto, fica deitado no chan, preguizoso. A miúda acaríñalle a cabeza e o lombo.

LARA: En fin, creo que fixeches ben finxindo ser un canicornio. Non existe tal animal, mais eles creron que si. Se soubesen cal é a túa verdadeira natureza, sería horríbel, porque até poderían chamar ao goberno e virían cientistas e soldados na túa busca. Mais así, cando falen do canicornio, os adultos pensarán que é cousa de nenos, aínda que haxa fotografías e ti estarás a salvo. Bo, xa son horas de recuperares a túa auténtica natureza.

A Lara retira o corno ao Artus, que está suxeito cunha goma elástica ao redor da súa cabeza.

LARA: Xa está.

O Artus ponse en pé. Queda de facto a dúas pernas e estrica os brazos. Deles xorden dúas asas, que el buliga un par de veces.

LARA: Que bo, Artus. Ninguén posúe o privilexio de ter un amigo coma ti, un auténtico candragón da Bohemia. Grazas por seres meu amigo.


Ambos danse unha forte aperta.

© Frantz Ferentz, 2016

sexta-feira, dezembro 30, 2016

AS ÁRBORES EN GREVE [+10 anos]


Resultado de imagen de angry trees

Personaxes

Árbore
Xardineira
Rexedor
Home de negocios 1
Home de negocios 2
Paseante 1
Paseante 2
Paseante 3
Paseante 4

O palco mostra un decorado de árbores sen follas ao fondo. No centro do palco, mais algo para tras, aparece unha árbore soa, quen de vez en cando se mexerá como empurrado polo vento. O chan, en contraste, está todo cuberto con follas de árbores.

Unha xardineira vai varrendo as follas do chan, como se  abrise camiño. Achégase da árbore solitaria. Fita para ela, dá unha volta en derredor, fica a observala. Despois quita o seu telemóbil e fai unha chamada.

XARDINEIRA: Avoa, poderías vir un instante? Aquí acontece algo estraño. As árbores amañeceron sen follas de onte para hoxe, están todas polo chan... Que dis que queres que poña o telemóbil ao carón da árbore? Para ouvires o murmurio do vento ao rozar contra as xotas? Está ben.

A xardineira fai o que a avoa lle pide. Coloca o telemóbil xunto a unha xota, na realidade o brazo do actor. Deixa alí un bocadiño o teléfono. Despois fala de novo.

XARDINEIRA: O que dis, avoíña? Que a árbore che falou? E o que che dixo? A serio? Uf, iso é moi grave. Espera, que vou chamar o rexedor.

A xardineira pendura e a seguir marca outro número. Axiña comeza a falar:

XARDINEIRA: Señor rexedor, son a Catarina, a xardineira municipal. Ten que vir inmediatamente ao bosque da Alameda, porque aconteceu algo moi estraño. Verá, hoxe de mañá, cando cheguei, todas as árbores estaban sen follas, o cal, como xa entenderá, non é normal... Ademais, falei coa miña avoa, que entende a linguaxe das árbores cando as roza o vento e...

Así que a xardineira comezou a falar, o rexedor váiselle achegando desde atrás, aparecendo por un lateral do palco. Leva o telemóbil na man e vai acompañado de dous homes de negocios, con bo bandullo e lentes de sol. Todos tres levan traxes con garabata.

REXEDOR: Bo día.

A Catarina dá un puliño e vírase. Ambos deles encerran os seus telemóbeis.

XARDINEIRA: Señor rexedor, como é que anda por aquí?

REXEDOR: Andaba por aquí a mostrar a estes señores estes terreos. Interésanlles moito, non sabe?

HOME DE NEGOCIOS 1: Si, si, un terreíño fabuloso para construír un aeródromo, tres casino e dúas autoestradas e media.

HOME DE NEGOCIOS 2: Ben, ben, e convén non esquecermos tres hoteis de luxo, dous campos de golfe e tres rañaceos.

       O rexedor e mais os dous homes de negocios rin satisfeitos.

XARDINEIRA: Señor rexedor, di a miña avoa que acontece coas árbores é que están en greve.

       O rexedor e os dous homes de negocios rompen a rir ás gargalladas. A xardineira fica inmóbil ao seu carón, a observalos.

XARDINEIRA: Élle así, señor rexedor. Ela coñece esa linguaxe. Di que as árbores fartaron de seren cortadas, queimadas e que por riba degrademos todo ao seu redor, deixando toneladas de lixo aos seus pés. Por iso, puxéronse en greve e deixaron de crear oxíxeno para respirarmos. Dixeron que non limparán mais a atmosfera mentres non as respectemos.

     Os dous homes e o rexedor rin novamente, mais afástanse, saen do palco. Entre tanto, catro paseantes entran no palco, dous por cada lado. Da que tocan o palco, murmuran entre eles acenando para o chan. A xardineira, entrementres, continúa a varrer sen vontade. Os catro paseantes acaban reuníndose coa xardineira no centro do palco.

PASEANTE 1: Bo día, xardineira. O que é que aconteceu aquí? Que fan todas esas follas polo chan? Están as árbores doentes?

XARDINEIRA: Pois non, élle que as árbores están en greve de oxíxeno.

PASEANTE 2: Greve de oxíxeno?

PASEANTE 3: Eu acredito iso. O meu avó tamén me dixo que ouvira as árbores lamentárense entre elas polo mal que son tratadas por nós.

PASEANTE 4: E como as entende o seu avó?

PASEANTE 3: El sabe interpretar o rumor que fai o vento ao rozar nas árbores, con follas ou sen elas.

PASEANTES 1, 2 y 4: Aaahhhh

XARDINEIRA: A mesma cousa dicía a miña avoa. Coido que deberíamos facer algo, certo?

PASEANTE 2: Mais o que?

XARDINEIRA: Acontece que o rexedor quere serrar todas as árbores e permitir que constrúan non sei cantas cousas no espazo desta fraga.

PASEANTE 2: Que bárbaro, mais non será para tanto.

PASEANTE 2: Pois eu penso que si, que isto é unha cousa ben seria.

     De súpeto, as cinco persoas que están no palco rompen a tusir. Levan a man á gorxa. Fican sentadas no chan, respiran con dificultade. A xardineira aínda fai un esforzo, érguese, quita o telemóbil e pono ao carón da árbore que está no centro do palco ao fondo.

ÁRBORE: Señor rexedor, volva inmediatamente para a entrada da fraga.

       A xardineira déixase caer no chan e fica deitada. Os catro paseantes xa están deitados no chan, respiran con moita dificultade, arfan.

       Enseguida chega o rexedor cos dous homes de negocios. Entran polo mesmo lateral por que saíran. Frean bruscamente ao ver aquela xente deitada no chan.

REXEDOR: Que pasa aquí?

       A xardineira aínda fai un esforzo e consegue falar.

XARDINEIRA: Non queda oxíxeno.

REXEDOR: Árbore, ordénoche devolveres o oxíxeno.

ÁRBORE: E logo? O que fixeches ti por min? Desprotexerme, encherme de lixo, acabar cos animais que viven aos meus pés, permitir que me queimen?

REXEDOR: Daquela, ti es o líder desta revolta, eh? Heite queimar... cof, cof, cof (o rexedor sente que lle comeza a faltar o ar).

ÁRBORE: O lume precisa de oxíxeno para arder. E ti precisas de oxíxeno para respirar.

XARDINEIRA: Árbore, tes toda a razón. Por favor, perdóanos.

ÁRBORE: E quen me garante que non faredes a mesma cousa no futuro?

XARDINEIRA: Vou falar con todos os veciños. Imos elixir outro rexedor, un rexedor que nos apoie no respecto á natureza.

ÁRBORE: Non me fío.

       Os catro paseantes axeónllanse e falan.

PASEANTES: Nós concordamos con ela. Iremos agora mesmo para a vila e faremos unha asemblea. Traeremos aquí toda a xente. Ti mesmo poderás falar con todos.

ÁRBORE: Sexa.

Todos os personaxes respiran normalmente outra vez. Érguense do chan. A árbore volve a se cubrir de follas.

JARDINERA: Graciñas, árbore.

ÁRBORE: Non haberá outra oportunidade. Cumpride a vosa palabra.

REXEDOR:   É que toleastes? Non vedes que todos na vila podemos ser ricos.

XARDINERA: Señor rexedor, dígame, de que lle servirá tanto diñeiro se está morto?

Os catro paseantes abandonan o palco, mentres o rexedor e mais os dous homes de negocios fican sós no palco. A obra conclúe co riso da árbore, que soa coma o sopro da brisa.

TELÓN

© Frantz Ferentz, 2016


domingo, outubro 30, 2016

A REBELIÓN DOS SACOS DE LIXO [+10 anos]


Resultado de imagen de garbage bag


Personaxes

Saco de lixo 1
Señora con canciño
Axente 1 / saco 2
Axente 2 / saco 3
Corredor / saco 4
Rexedora / saco 5
Capitán da policía / saco 6


O palco é un parque convertido en vertedoiro, con sacos de lixo espallados polo chan, principalmente na metade final, para o fondo. Os sacos de lixo han de ser de preferencia mouros.

O palco estará case ás escuras, excepto por algún foco que ilumine, principalmente, a metade del que cae do lado do público, mentres que a outra metade debe estar na penumbra ou até ás escuras.

De repente, un saco de lixo érguese. Pódese notar a súa forma humana, con brazos e pernas. O saco do lixo aproxímase do centro do palco e espreguiza.

SACO 1: ¡Uahhhhh! (estricando). ¡Que soneca tan agradábel! ¡E agora a cear!

De repente, séntense uns pasos. Tamén se ouven uns ladridos de can pequeno. Aparece por un lateral unha señora a pasear o seu canciño. O can será falso. A señora turra del para o centro do palco. O animal oponse ficando parado, mais a señora conseguirá arrastrar nel. Entre tanto, o saco de lixo ficou inmóbil, sentado, no centro do palco.

SEÑORA: Pinki (ao canciño). Ven, parviño, non queiras que che rogue.

O can continúa a se resistir, mais a señora consegue turrar del e chegan á altura do saco de lixo que permanece inmóbil. E mesmo cando o can chega á altura do saco de lixo, este salta de repente sobre el e devórao dun bocado. A correa cae n chan e óuvese un sonoro arroto.
Entre tanto, a señora ficará paralizada, presa do medo. Mais só uns segundos, a seguir, largará un alarido e correrá para o lateral por que entrara, saíndo do palco.
O saco, polo seu lado, hase erguer tranquilamente do chan e irá reunirse co resto dos sacos de lixo na metade final do palco.

SACO 1: Nótase que ese can estaba ben criado. Aínda que fose tan pequeno, tiña moita carne.

Así que o saco de lixo sente xunto cos outros sacos, entre os cales pasará desapercibido, entrará no palco novamente a señora do can, presa da histeria, acompañada de dous axentes da policía que levan cadansúa lanterna.

SEÑORA: Xúrollo, axente. Un deses sacos lanzouse sobre o me Pinki e comeuno de vez, sen mastigar nin nada (di mentres mentres acena para o centro do palco, onde xa case chegaron, mais alí non hai nada)

AXENTE 1: Imos ver, señora, e non será que o seu Pinki, que debe ser brincallón como todos os cans, no se metería el só nun saco para xogar ou procurar comida e agora non pode saír?

SEÑORA: Que non, axente, que non…

Ambos os axentes e mais a señora xa están no centro do palco. Nese momento, o segundo axente aluma coa súa lanterna para o chan e encontra a correa do Pinki alí botada.

AXENTE 2: Sospeitoso, moi sospeitoso (di mentres mostra a correa do can ao seu compañeiro)

AXENTE 1: Ti ves moitas películas, non si?

Nese momento chega un home a correr, en chándal.

CORREDOR: Deixen paso, por favor.

Tenta evitar os policías e mais a señora. Para iso móvese contra os sacos do lixo. Berra. Cae, pérdese entre os sacos. Un deles acaba de o engulir.

AXENTE 1: Está ben? Mancouse? (ao corredor)

Óuvese de novo un arroto. Do corredor non hai rastro ningún, porque caeu entre os sacos de lixo, mais foi engulido por un deles.

AXENTE 1: (ao axente 2) Achégate e dálle unha axudiña a ese señor, se cadra até se mancou.

AXENTE 2: Non penses, eu vou pedir reforzos. Isto é un ataque de zombis. (O axente 2 quita o seu transmisor e comeza a pedir axuda.). A todas as unidades, temos un 4-3-4, ou quizá sexa un 8-0-3… Ben, non sei, a cousa é que necesitamos de reforzos. Repito, necesitamos de reforzos.

AXENTE 1: Non sexas paranoico.

O axente 1 métese entre os sacos.

AXENTE 1: Señor, está ben? Escóitame? Señor?

       Óuvese un novo arroto. O axente 1 desaparece. É engulido por un saco de lixo, de aí o arroto.
       Ao axente 2 cáelle o transmisor para o chan. Quita a pistola. Treme coma un flan.  

AXENTE 2: Sacos de lixo, estades arrestados. Tendes dereito a gardar silencio. Todo o que digades pode ser usado contra vós. Tendes dereito a un avogado. Se non podedes pagalo, hásevos asignar un de oficio...

Mentres vai dicindo todo isto, coa pistola fora da funda, o axente métese tamén entre os sacos de lixo. Axiña desaparece da vista. Óuvese un novo arroto. Tamén el é engulido.
Tres sacos póñense en pé.

SACO 1: Vedes como eu tiña razón? Aquí hai cea para todos.

SACO 2/AXENTE 1: Certo, mais este poli tiña o colesterol un bocadiño alto.

SACO 3/CORREDOR: Polo contrario, o meu era todo fibra. Non gusto de comer deportistas, déixanme famento…

SACO 1: Está ben, non vos queixedes, que eu só comín un can miudiño.

SACO 4/AXENTE 2: A min este policía provócame gases… (e larga un arroto).

Entrementres, a dona do can foi testemuña muda da conversa entre os sacos de lixo. Mais nese instante reacciona e fala co saco 1. Comeza a bater nel co seu bolso.

SEÑORA: Devólveme o meu Pinki, devólvemo…

SACO 1: Señora, pare quieta, por favor.

A señora aínda bate no saco dúas veces máis co seu bolso. Mesmo entón chega a rexedora co capitán da policía.

CAPITÁN: Todo ben, señora?

SEÑORA: Si, mais quero que este lixo me devolva o meu Pinki.

SACO 1: Guau, guau.

SEÑORA: Pinki!

O capitán achégaselle con cautela, esquivando os sacos de lixo; cóllelle a man e turra dela e quítaa da zona dos sacos até a colocar cabo da rexedora.

REXEDORA (ao saco 1): Que reivindicacións tendes?

SACO 1: Só queremos comer.

REXEDORA: Desde cando os sacos de lixo se alimentan?

SACO 1: Desde que vós, os humanos nos creastes. Non estades conscientes de todo o que botades para o lixo. Toneladas e toneladas de desperdicios en vertedoiros. Aí o deixades todo e, se tal, soterrádelo. Entón, sabede que despois de tanto tempo a vos desfacer dos vosos desperdicios, nós cobramos vida. Vós creástesnos…

REXEDORA: Iso é imposíbel. Nós non fixemos tal. Somos os amos do planeta.

SACO 1: Iso é o que vós credes.

REXEDORA: Ademais, como fededes. É que ninguén vos explicou o que é unha ducha?

SACO 1: Señora, sómoslle lixo.

Nese momento, todo o palco fica ás escuras. Non se ve nada. Apenas se ouven tres arrotos consecutivos. Os tres personaxes son engulidos por tres sacos baleiros. Proseguirá a escuridade.

SACO 2/AXENTE 1: Bo proveito

SACO 1: Graciñas.

SACO 5/REXEDORA: Graciñas.

SACO 6/CAPITÁN: Graciñas.

       Regresa a luz. Os seis sacos son de novo os seis personaxes que foron previamente engulidos, aínda que enfundados nun saco de plástico por riba das súas roupas (deixarán saír a cabeza, os brazos e as pernas. O saco 1 é agora a señora do canciño, mas esta camiña sobre catro patas e ladra.

AXENTE 1: Xa está. Agora o planeta é noso.

REXEDORA: E eu vou ordenar, que é do que gusto.

AXENTE 2: Ah, non, que eu sempre quixen ordenar tamén. Déixame a min, déixame a min.

REXEDORA: Nin penses.

CORREDOR: Parecedes humanos.

SEÑORA (fala medio ladrando): Tes razón, arf, arf, tes razón… Auuu (ouveando)

CAPITÁN: Non discutades. O importante é que o demos feito. Como sabía eu que aquel vello ditame humano era totalmente certo.

TODOS JUNTOS: Que ditame?

CAPITÁN: Aquel que di: “Somos o que comemos”. Por tanto, se os humanos comen lixo, son lixo; mais, se nós comemos humanos, somos… (para o público)

REXEDORA (para o público, adiantándose até o bordo do palco): Por favor, non nos confundades cos zombis. Nós cheiramos moito peor.


TELÓN


© Frantz Ferentz, 2016