sexta-feira, setembro 11, 2020

O PRINCIPIÑO E O ASTEROIDE DE CHATARRA

 




Dramatis Personae



Andrés, rapaz
Andrea, rapariga
Comodetodo, o pelicano (unha figura moi grande que pode requirir de dous actores.
         Debe ter un bico con bolsa enorme).
O ferralleiro
O Principiño

1. PRAIA MANABITA



Unha praia do trópico, na costa do Pacífico, algures sen especificar en Manabí. O chan é de area. Hai algúns matos. No fondo vese o mar.

No inicio, o palco é baleiro. Non hai ningún ser humano. De repente, óuvese a voz dunha rapariga que berra sen aínda ser vista.

ANDREA: Axúdame, que non podo eu soa.

Outra voz, esta de rapaz, responde sen que tampouco se vexa o seu propietario.

ANDRÉ: Vou, impaciente. É que me pareceu ver un sapoconchiño a correr para a praia, mais a final era unha ra.

ANDREA (estrañada): Unha ra na praia? Ti soñas.

ANDRÉ: Daquela sería un mexillón con patas...

ANDREA: Ven, que no podo eu soa.

ANDRÉ: Vou, vou.

Entón xa aparecen os dous no palco. Dun lateral, ambos arrastran unha rede grande de máis, toda chea de residuos. Pódese apreciar a ollo nu que hai embalaxes, bolsas, roupa...

Arrastran a rede até o centro do palco. Lárgana, déixana caer no chan e fican os dous sentados. Suspiran, resopran. Decorren uns segundos. De repente, Andrea érguese.

ANDREA (decidida): Ben, xa chega, imos proseguir con isto.

ANDRÉ (lamentándose): Mais, ti que dis? Estou rebentado.

ANDREA (anoxada): Ti? Ti, rebentado? Ti non moviches un dedo.

André érguese sen vontade. Dedícase, xunto con Andrea, a abrir a rede e extraer lixo, peza a peza. Vese como sacan os restos dun triciclo, unha bóla de fútbol rota, trapos, moitas bolsas de plástico, botellas tamén de plástico. 

Todo o meten en bolsas de plástico pretas que previamente colocaron en derredor, onde clasifican o lixo.

De repente, cando André mete a man na rede, óuvense uns queixidos, varios "ai", até que ao cabo se escoita un comando:

COMODETODO: Non me arranques as plumas!

André detense. Andrea achégaselle. Ambos os rapaces fican a ollar. Daquela vese como a rede se move e sae unha figura, que se pon de pé quitando o lixo de enriba sacudíndose e facendo algo así como “brrr”. Trátase dun pelicano.

André e Andrea axudan ao acabado de aparecer a saír da rede. O paxaro colócase entre ambos os rapaces.

COMODETODO: Obrigado, nenos. Onde é que estou?

ANDREA: En Manabí, Ecuador.

COMODETODO: Ui, que ben o calculei.

ANDRÉ: E que fas aí, atrapado nesa rede?

COMODETODO: Ben, évos unha longa historia, mais, para abreviar, heivos dicir que caín nela perseguindo unha especie de cámara de fotos que me escapou do bico ao bocexar. Mergullei no mar e despois, non sei como, vinme envolvido nunha illa de lixo. Finalmente, vós salvástesme.

ANDREA: Mais, recuperaches a cámara?

COMODETODO (a bater nas asas, abrindo o bico e deixando caer unha especie de cámara de fotos que fica no chan): Aí está. Mal se mollou, por sorte, porque axiña a protexín dentro da bolsa do meu bico.
André colle a cámara. Senta no chan e comeza a ollar para as fotos polo visor. Andrea senta ao seu lado. O pelicano úneselles.

ANDREA: E estas fotos de que son?

COMODETODO: Son do Principiño no asteroide da ferralla. Foi aí onde o coñecín.

ANDREA: De veras? E que facía alí o Principiño? E ti?

COMODETODO: Ben, eu son un pelicano ben curioso. Un día, sen me dar conta, botei a voar e acabei emprendendo unha viaxe interestelar. Desde entón, gusto de viaxar por aí. Acontece que me acheguei a aquel asteroide e case ao mesmo tempo estaba a chegar o Principiño... El, pola súa banda, facía o que sempre fai, viaxar e preguntar. Alí foi onde o coñecín...

Escuro


2. ASTEROIDE DE FERRALLA



Sobre o asteroide. Todo o chan está cheo de ferralla. Hai restos de aparellos eléctricos en todas as partes. De feito, a ferralla metálica que foron abandonando os humanos durante séculos na órbita terrestre acabou xuntándose e formando un asteroide artificial que xira ao redor do planeta.

O ferralleiro, cunha lente de aumento diante do rostro e un mandil cotroso, está sentado por tras dunha mesa toda chea de pezas de ferralla. Vai tomando pezas metálicas e examina nelas pola lente de aumento con moita atención. Cabo dun bocadiño, coloca unha etiqueta adhesiva en cada peza e despois lánzaa por aí.

Entra o pelicano por un lateral.

COMEDETODO (ao ferralleiro): Boas.

O ferralleiro ergue a vista e interrompe o que está a facer.

FERRALLEIRO: Boas. Non me pises por aí, que me descolocas todo.

COMEDETODO: Mais aquí está todo caótico.

FERRALLEIRO: Pode ser, mais eu sei onde che teño todo dentro do caos.

COMODETODO: Ah...

Nese momento entra no palco o Principiño. Sorrí. Leva o seu fular moi comprido que vai pendurando por atrás.

PRINCIPIÑO (ao ferralleiro): Ola. (Despois ao pelicano) Ola.

PELICANO: Ola.

FERRALLEIRO (en ton rosmón ao Principiño): Eh, ti. Atento onde pisas, que me descolocas a ferralla.
PRINCIPIÑO: Perdón. E logo, para que queres todos estes arteluxos que non serven para nada?

FERRALLEIRO: Que para que os quero? Seica non ves que son ferralleiro.

O ferralleiro ponse de pé. Parece estar incómodo, porque resopra e murmura entre dentes, a ollar para o Principiño e o pelicano con desconfianza, cos brazos en xerras.

Entre tanto, o Principiño ponse en crequenas e recolle algo do chan. Móstrao ao ferralleiro.

PRINCIPIÑO: E isto o que é?

O ferralleiro leva as mans á cabeza.

FERRALLEIRO: Iso é unha cámara bifocal RX-640. É pura tecnoloxía alemá que equipa os satélites PTV210 BIS. Pode fotografar o que carga unha formiga a 700 km de altura.

PRINCIPIÑO: Mais, fai boas fotos?

O ferralleiro comeza a saltar fóra de si, cos puños para o ar, como se fose unha danza. Estará un bocado así até que decide regresar á súa mesa. Dunha gabeta quita unha botella de leite e toma un grolo.

Entrementres, o Principiño achégase do pelicano. 

PRINCIPIÑO: Oi, como se che dá tirar fotos?

COMODETODO: Nunca fixen fotos. Non teño dedos, mais teño unha memoria fotográfica.

PRINCIPIÑO (algo contrariado): Ben, impórtache se deixo esta especie de cámara aquí enriba (acena para un monticulo de ferralla) e ti vas tocando co teu bico neste botón para tirar as fotos?

COMODETODO: Entendido.

O Principiño deixa a cámara onde di, acenando para o ferralleiro. O pelicano colócase por tras da cámara, fica de costas no palco, a ollar para o Principiño e o ferralleiro, que prosegue coa súa rutina enriba da mesa.

PRINCIPIÑO (ao ferralleiro): E para que lle serve toda esta ferralla?

FERRALLEIRO (interrompendo o seu traballo de clasificación por etiquetas): Servir? Non sei. Só recollo, ordeno e almaceno. Queres mercarme algo? Fágoche un bo prezo. Teño paneis solares, algúns completos. (Entre murmurios, mais pódese escoitar) tamén teño un par de canóns láser con certa carga e até medio mísil.

Entrementres, o pelicano está a facer fotos.

PRINCIPIÑO: Non, obrigado, non me interesan.

FERRALLEIRO: É un gran negocio. Moitas destas pezas poden reutilizarse ou usarse para extraer pezas de reposición. Ademais, non me custa nada recoller a ferralla. De feito, este asteroide xa é tan grande que atrae os metais que pairan nas proximidades. Nin sequera teño que facer o esforzo de o recoller, como facía até hai pouco.

Nese momento, o ferralleiro agáchase e colle algo do chan que mostra ao Principiño. É unha rede de bolboretas.

PRINCIPIÑO: Non sei para que queres unha rede de bolboretas. Non hai aquí. Non poden vivir entre o ferro. Nin tampouco unha rosa nin un raposo.

FERRALLEIRO: Non, rapaz. A rede de bolboretas emprégoa para capturar pezas de ferralla en órbita. Agora, como xa che dixen, non preciso. A ferralla cae soa aquí. Este asteroide de ferralla non para de medrar.

PRINCIPIÑO: Mais non tes unha rosa ... nin sequera un baobab.

FERRALLEIRO: Non preciso. Verás que bárbaro cando comecen a chegar alieníxenas para me mercaren pezas de reposición ... ou inclusive astronautas da Terra.

O Principino rabuña a cabeza. O ferralleiro érguese.

FERRALLEIRO: Se buscas ben, de certo atoparás as pezas necesarias para construír unha nave, porque ben vexo que gustas de viaxar polo espazo.

PRINCIPIÑO: É certo que gusto de viaxar, mais nunca usaría unha nave, creo que poluiría moito.

FERRALLEIRO: E como esperas saír do asteroide?

O Principiño vírase e acena co dedo para o pelícano.

FERRALLEIRO: Con iso non creo que chegues moi lonxe. En fin, déixame darche un meu cartón (quítao dun peto interior e dállo ao Principiño). Eilo, por se algunha vez precisas de ferralla en canto viaxas polo espazo. Ou podes ser o meu representante. Daríache unha pequena comisión polo que vendas, poderiamos comezar cun 0,003%.

O Principiño garda o cartón no peto das calzas. O ferreiro continúa en pé, observándoo, aínda que acabe volvendo para o seu asento e continúa a clasificar e etiquetar pezas de metal.

PRINCIPIÑO (a Comodetodo): Como te chamas, logo?

COMODETODO: Comodetodo.

PRÍNCIPE: Que nome tan divertido.

COMODETODO: Chamáronme así porque cando pequeno comía sen parar. Comía practicamente de todo. Mesmo unha vez comín un arco da vella.

PRINCIPIÑO: Eu tamén quero comer un arco da vella!

COMEDETODO: É difícil, tes que ter moito estómago e ti pareces pequerrechiño.

PRINCIPIÑO: Mais eu gustaría de...

COMODETODO (interrompendo): Tes lambetadas?

PRINCIPIÑO (sorprendido): Non ... (Ao ferralleiro): Hai lambetadas por aquí?

FERRALLEIRO (a ollar para arriba): Non, só hai porcas. Non sei a que saben. Poden ser boas.

COMEDETODO: Gusto de tomar gominolas antes de emprender un voo longo.

PRÍNCIPIÑO: Voltarás á Terra?

COMODETODO: Si, xa son horas.

PRÍNCIPIÑO: Conseguiches facer fotos?

COMEDETODO: Compróbao por ti mesmo.

O Principiño comeza a observar a través do visor da cámara.

PRINCIPIÑO: Que curriño! Gusto das imaxes. Querería enviar algunhas á miña rosa, mais será para outra vez. Estas resérvoas para un amigo na Terra. Podería levalas ti ao meu amigo?

COMEDETODO: Claro...

Nese momento, o ferralleiro ponse de pé e achégase aos outros dous. Está malhumorado.

FERRALLEIRO: Para aí! Que cres que fas? Esa cámara é miña. Se a queres, págama.

O Principiño saca do peto o cartón que lle dera o ferralleiro un tempo antes. Móstrallo.

PRINCIPIÑO: Se queres que eu sexa o teu representante, fico con esa cámara como pago polas comisións.

O Principiño garda de novo o cartón. O ferralleiro fica pensativo por un momento. Gruñe.

FERRALLEIRO: Está ben, mais faime boa publicidade.

O ferralleiro vírase e volve á súa actividade. O Principiño toma a cámara e colócaa diante do bico do pelicano. A ave abre o bico e o Principiño deixa caer a cámara dentro.

COMODETODO: A quen e onde hei de entregar esta cámara?

O Principiño achégase da cabeza do pelicano e bísballe un nome.

COMODETODO: Entendido. E ti como sairás deste asteroide?

PRINCIPIÑO: Como saio de todos os demais asteroides. Obrigado por levares as miñas fotos. Boa viaxe.

COMODETODO: Igualmente.

O Principiño atravesa o palco e sae. O ferralleiro continúa co de seu sentado na súa mesa. O pelicano vírase e sae polo extremo contrario.

Escuro




3. PRAIA MANABITA



De volta á praia. Os dous rapaces están sentados na area a ambos os lados do pelícano.

ANDREA: Que interesante é esa historia.

ANDRÉ: Si, moito.

ANDREA: E para onde é que foi o Principiño despois da viaxe ao asteroide de ferralla?

CÓMODO: Non teño idea, mais sei que nos volveremos a atopar.

ANDRÉ: Adoraría coñecelo.

CÓMODO: Claro que si, mais o Principiño aparece cando un non o espera. Chega sen previo aviso.

ANDREA: Pareceume. Eu tamén gustaría de o coñecer.

ANDRÉ: E a quen tes que dar a cámara? É de aquí, de Manabí?

COMODETODO: Si. Se cadra coñecédelo.

ANDRÉ: Como se chama?

COMEDETODO: Kintilla.

Os dous rapaces erguense de súpeto.

ANDREA e ANDRÉ (asemade, moi sorprendidos): Kintilla!

COMODETODO: Si ... pasou algo?

Os rapaces óllanse. Parecen asustados.

ANDRÉ (cunha voz trémula): Kintilla é un personaxe mitolóxico. É Killa, a lúa, mais tamén é Inti, o sol.

ANDREA: Disque vive precisamente por tras de onde se esconde o sol e viaxa na no lombo da lúa.

COMODETODO: Ben, teño un compromiso co Principiño. Vou voar para alén do horizonte e atoparei Kintilla.

ANDRÉ: Podemos acompañarte?

PELICANO: Se podo levarvos os dous no peteiro, non hai problema 

ANDREA: Mais non nos comas!

COMODETODO: Ben, se me esquezo, berrádeme para que non vos coma.

Os rapaces entran no bico de Comodetodo.

ANDREA (de dentro da bolsa do bico do pelicano): Voemos!

ANDRÉ: Mais devagar, que me mareo.

CÓMODO: Agarda! Mais non vos agarredes de aí, que teño cóxegas ... Ha ha ha ha...

Vai a escuro. Hai un latexo de asas.

Pano

© Texto: Frantz Ferentz, 2020
© Ilustración: Susana San Millán

terça-feira, agosto 25, 2020

O CHEIRO A PAÍS

 Wicca Magia: Teiniaguá – Princesa Moura




Dramatis Personae

Samir, o pai
Leila, a filla
Axente da alfándega



ACTO 1


No palco aparecen Leila e mais o seu pai Samir no seu lar. Están no salón, decorado con estilo árabe. No centro do palco hai unha mesa baixo, cunha teteira. Hai un vello sofá e unha alcatifa no chan. O pai e a filla toman unha cunca de té, ambos sentados no sofá, de cara ao público.

SAMIR (deixando a cunca de té na mesa): Filla, teño que che dicir algo.

Leila deixa a cunca na mesa tamén. Fita para o pai.

SAMIR: Teño que viaxar a Marrocos. Teño que asinar a venda da casa da familia.

Hai uns segundos de silencio. Despois, Leila achégase do pai e abrázao. Mantéñense así uns segundos. A seguir, a nena sepárase e comenta co pai.

LEILA: Teño algúns aforros. Heichos dar para a viaxe.

O pai sorrí  tristemente. Acaríñalle os cabelos.

SAMIR: Agradézocho, ya Leila, mais eu tamén teño algo aforrado. 

O pai toma de novo a cunca e dá un sorbo ao té.

SAMIR: Queres que che traia algo de Marruecos?

Leila quédase pensativa uns instantes. Logo, pensa en voz alta.

LEILA: Hai tantas cousas de que teño saudades da miña infancia... Lémbrome sobre todo dos cheiros (ponse en pé e pasea pola estancia, ensimesmada). Acórdome do cheiro do argán cando o vendían na rúa para os turistas. Acórdome do peixe fresco que levaban á poxa. Acórdome dos produtos de coiro que venden no zoco para os turistas. Acórdome do cheiro da flor da laranxeira... Non sei, son centos de cheiros.

Samir fita para ela. Faille un xesto para que volva a sentar. Ela faino.

SAMIR: Entón, que queres que che traia?

Leila volve a ficar pensativa un instante. Logo di ao seu pai.

LEILA: Sabes o que realmente quero?

SAMIR: Non...

LEILA: Quero que me traias o cheiro a Marruecos

Escuro

domingo, agosto 09, 2020

ISADORA E O TABACO

 Cloudy Clipart Smoke Cloud - Cartoon Smoke Cloud Png - 600x538 PNG ...



Dramatis personae

Isadora, rapariga de cerca de 10 anos

Pai

Nai

Avoa





I. VESTÍBULO


Isadora entra na casa. Nada máis abrir a porta, atopa unha nube de fume que ocupa toda a casa.  A visibilidade é moi escasa. 

Na casa, hai catro estancias: vestíbulo, salón, estudio e cuarto da avoa. A nena saúda o resto da familia do vestíbulo:

ISADORA: Ola, familia!

O resto da familia responde con toses.

PAI:  Cof, cof.

NAI: Caf, caf.

AVOA:  Cuf, cuf. 

Isadora pensa en voz alta.

ISADORA: Qué desastre. Sempre me responden igual.

Toda a casa está chea de fume. O peor é que o fume fica dentro da casa, como unha néboa permanente, mais cun fedor inaturábel.


II. SALÓN


Isadora avanza para o salón, onde está seu pai, o cal fuma en pipa, mais en principio non se ve nada por causa do fume.

ISADORA:  Estás aquí, papá? 

PAI: Estou, Isadora, estou sentado no sofá a ler no xornal.

Isadora camiña ás toas até que se atopa coa mesa e se magoa no xoenllo.

ISADORA (laiándose de dor): Ai! 

O pai procúraa ás apalpadelas até que a atopa. A seguir, senta a meniña nos seus xoenllos. 

PAI:  O que me contas? 

ISADORA (tose): Coif, coif... 

O pai deixa a nena no sofá, érguese e abre a xanela, até que pouco a pouco boa parte do fume sae.

Cando xa se pode ver algo, o pai non ten vagar de preguntar, porque xa a nena se adianta:

ISADORA: Papá, e ti por que fumas?

PAI: Porque me gusta.

ISADORA: Gústache engulir fume?

PAI (dudando): Eh... sí.

ISADORA:  E sabe ben, como un café, o como un xelado?

PAI:  Ben, non exactamente.

ISADORA: Mais cando ficas sen tabaco e non o podes comprar, vinte botar frebas de té na pipa e fumalas. Lémbrome daquel día cando te levaron ao hospital...

PAI (interrompendo): Ben cariño, agora estou moi ocupado. Vai saudar a túa nai.

O pai virtualmente empurra a coitada Isadora fóra do salón para continuar a fumar e ler no xornal.


III. ESTUDIO DA NAI


Isadora aparece no estudio da nai, a cal se dedica a deseñar naves interestelares que logo usan en filmes, novelas gráficas e até cartelaría publicitaria. Algúns deses debuxos se ven nas paredes.

Naquel estudio cheira, como no resto da casa, a fume de tabaco. É simplemente noxento.

ISADORA: Coif, coif, coif.

NAI: Ola, filla. 

A nai está sentada ante unha mesa enorme chea de planos, cun cigarro na boca, do cal está para caer a cinza do extremo. E a cinza acaba caendo até lixar un deseño precioso dunha nave.

NAI: Ben... (fica a ollar un bocadiño para aquela mancha e ve que non hai xeito de eliminala) diremos que é a marca dun disparo con láser sobre o casco da nave...

ISADORA: Mamá pódoche preguntar algo?

NAI: Claro, cariño (e volve a se concentrar no traballo).

ISADORA: Gústache fumar?

La mamá, antes de responder, se quita el cigarro de la boca y luego tose. A continuación explica:

NAI: Verás, de certo xa nin sei se me gusta ou non. Fumo porque preciso fumar. Faime ben. Axúdame a me concentrar, non sabes? Se non fumase, estaría todo o día histérica.

ISADORA: É por iso que ás veces saes da casa ás 3 da madrugada disparada para a rúa cando ficas sen tabaco?

A nai fica pampa. Tatexa. Finalmente reacciona. 

NAI: Vai ver avoa, que estará no seu cuarto e gusta moito de te ver.

Isadora decátase de que nin seu pai nin súa nai lle responden as preguntas sobre o tabaco. Sae do estudio da nai.

ISADORA (a pensar en voz alta): Por que fuman? Ningún deles me quere responder. Se cadra, a avoa hame dar unha resposta.


IV. CUARTO DA AVOA


A seguir Isadora vai para o cuarto da avoa, toda cuberta de fume. Prúenlle os ollos e a gorxa por causa do fume, por iso raña os ollos e tose.

Cando chega ante a porta do cuarto da avoa, petou na porta.

TOC, TOC, TOC.

AVOA (en ton cantariño) Entra...

Isadora entra. Ve a avoa na súa cadeira de balancín, a ler un libro, cun cobertor. Ao lado hai unha mesiña cun cinceiro grande cheo de cabichas. O cuarto, como non pode ser doutro xeito, tamén está repleto de fume.

ISADORA: Ola, avó, todo ben?

AVOA (tusindo): Moi ben, querida, cuf, cuf, cuf...

ISADORA: Vou a abrir a xanela, a ver se o fume despexa.

Vai contra a xanela e ábrea, O ambiente despexa un pouco. Volve cabo da avoa. Fita para ela con curiosidade.

ISADORA: O que andas a facer?

AVOA: Aquí a ler tranquilamente.

A avoa interrompe a lectura e recolle o paquete de tabaco da mesa cabo do cinceiro. Quita un pito e lévao para a boca.

ISADORA: Vas fumar?

AVOA: Vou, un pito...

ISADORA: Avoa, por que fumas?

A avoa interrompe o proceso de prender o cigarro. Volve a colocalo enriba da mesa.

AVOA: Verás, cando nova, as mulleres non podiamos facer nada sen o permiso do noso marido, pai ou irmán maior. Era unha época complicada. Pois, daquela, moitas mulleres da miña xeración comezamos a fumar. Tornouse un acto de rebeldía.

Isadora fita para ela. Despois pregunta.

ISADORA: Pero  a ti gústache fumar?

AVOA (chea de dúbidas): Este, sí, claro, máis ou menos.

ISADORA: De que morreu o avó Ramón?

AVOA (suspirando): Morreu de cancro de pulmón.

ISADORA: Polo tabaco?

A avoa larga un gran suspiro. Érguese. Dá uns pasos polo seu cuarto.

AVOA (virándose para a neta): Sí... xa hai dez anos. Aínda te lembras do avó Ramón?

ISADORA: Claro que me lembro.

AVOA: Está ben, filliña, déixame ler tranquila...

A avoa achégaselle, dálle un bico na testa e volve a sentar. Isadora sae do cuarto.


V. SALÓN


De volta ao salón, na peza xa non está o pai. 

Isadora entra e senta no sofá. A ambos os flancos hai dúas cadeiras. Todos quedan a ollar para o público.

ISADORA (gritando): Familia!

Na distancia óuvense tres toses.

PAI:  Cof, cof.

NAI: Caf, caf.

AVOA:  Cuf, cuf. 

Os pais e a avoa achéganse para o salón. O pai senta ao carón de Isadora, mentres a nai e a avoa sentan nas cadeiras a ambos os lados do sofá.

PAI: Que foi, meu amor?

ISADORA: Hoxe quixen saber por que ti, papá, fumas; o mesmo ca ti, mamá, e mais ti, avoa.

NAI (tatexa): Este... Eh, ben.

AVOA: Es que haces preguntas que es muy difícil responder.

Isadora ponse de pé e fala en ton solemne.

ISADORA: Como parece que a todos vos presta tanto fumar, que nesta morada xa non hai oxíxeno, senón fume, decidín que quero ser coma vós; daquela, a partir deste momento, eu tamén vou fumar. Quen che me aprende a fumar?

Ao pai cáelle a pipa ao chan. CLONK, CLONK.

Á nai cáenlle os anteollos. ZAS, ZAS.

Á avoa cáelle a dentadura postiza. TREK, TREK.

ISADORA: Évos unha boa idea, non si? Eu quero ser coma vós.

AVOA: Filliña, non é boa idea.

NAI: Non, non é.

PAI: Prohíboche que fumes!

ISADORA: E logo, papá? Ti falo, constantemente. A túa tose soa moi linda, como a de mamá e como a da avoa.

A nai érguese, a seguir senta entre o pai e a filla. Despois faille festas na cabeza á nena.

NAI: Cariño, tes toda a razón. Mais non se trata de que ti sexas igual ca nós, senón que nós sexamos igual ca ti. Así que, desde este momento, deixo de fumar (Bica na meixela a Isadora).

A avoa érguese, recolle a dentadura do chan, métea nun recipiente con auga enriba da mesa para a limpar e volve a colocala na boca.

AVOA (a Isadora): Túa nai ten razón. Desde este momento, eu tamén deixo de fumar. Outramente, acabarei coma o avó.

As tres mulleres fitan para o pai. Están a agardar pola súa reacción.

PAI: A min ninguén me obriga a deixar de fumar...

ISADORA: Daquela, fumarei eu... Es o meu modelo, por tanto se ti fumas, eu tamén.

O pai ponse de pé. Fai xestos de frustración.

PAI: Está ben, está ben. Deixarei de fumar!

ISADORA (a toda a familia): Prometido?

TODOS: Siiiii.

PAI (levantándose): Eu teño agora unha reunión, voume.

Sae.

NAI (erguéndose): Eu teño que acabar un proxecto. Deica logo.

Sae.

AVOA (erguéndose): Eu teño... teño... non teño nada para facer, mais non pinto nada aquí. Abur, cariño, fixeches algo moi bonito.

Sae.

Isadora continúa sentada, mais ergue a vista e cando xa está soa, fala ollando para o teito.

ISADORA: Viches, avoíño? A túa idea resultou estupenda. Conseguín que todos eles deixen de fumar... (pausa) E eu a ti, avó, eu tamén che quero ben.

Isadora érguese e sae.


TELÓN

© Frantz Ferentz, 2020

quinta-feira, julho 30, 2020

ERA OUTRA VEZ

Motorcycle-Riding Disney Princesses | Motorcycle illustration ...
Dramatis Personae

Muller 1
Muller 2
Camareira

Cadro 1

No palco só se ilumina unha mesa de bar con dúas cadeiras no centro, máis para o bordo, de fronte ao público.

Entra unha figura pola esquerda, en penumbra. Nótase que muda a roupa, deixa uns vestidos vistosos. Avanza cara á mesa. É unha muller vestida con roupas de moteira, co seu overol e o seu casco. Senta, deixa o casco no chan e espera.

Así que senta, pola dereita, tamén en penumbra, entra outra muller. Segue o mesmo proceso,desvéstese de roupas vistosas e a seguir achégase tamén da mesa. Leva un vestido sinxello e unha pamela. Aproxímase da primeira muller.

Muller 1 (erguéndose para dar un bico a Muller 2): Ola, linda, todo ben?

Bícanse. Muller 1 senta e Muller 2 achégase da súa cadeira e despois toma asento.

Muller 2: Todo ben, obrigada (quita a pamela e déixaa a pendurar no respaldo da cadeira). Qué tal todo pola casa?

Muller 1: Ben, o meu home, como sempre, de caza, ás súas cousas. 

Muller 2: Cómo te entiendo... o meu, en troques, dedícase a tuitear todo o santo día e subir fotos ao Instagram. Só quere que o admiren.

Ambas largan un sonoro suspiro asemade.

Cadro 2

Nese momento, Achégaselles a camareira. É unha moza que veste unha blusa branca e un pequeno pano vermello que lle suxeita o cabelo. O seu mandil tamén é vermello.

Camareira (sorrindo): Ola, mozas, o que vos poño?

Muller 1: Para min un café con leite, mais con nata por riba.

Camareira: Entendido (toma nota nunha libreta). E para ti? (dirixíndose a Muller 1).

Muller 2: Non che sei, son tan indecisa...

Camareira: Déixame aconsellarche. Temos unha batida de guanábana que resucita un morto. Recoméndocha.

Muller 2: Guaiaba?

Camareira: No, guanábana. É unha froita tamén da América. Éche feísima, mais o seu sabor é unha marabilla.

Muller 2: De acordo, tráeme unha desas.

A camareira toma nota e sae.

Cadro 3

Muller 2: Sabes? Teño tido tantas saudades de ti (toma a man da súa amiga que está enriba da mesa). Non dou entendido como tanto ti coma min nos deixamos arrastrar por un par de cretinos.

Muller 1: Ben, hai que entender o contexto. Eramos moi novas. Ambas viviamos nunhas circunstancias onde os nosos pais nos controlaban, e claro, aqueles dous parvos viñeron, bicáronnos pola primeira vez e cremos que todo era de cor de rosa.

Muller 2: Si, éche así. mais aínda ben que nos coñecemos naquela festa. 

Cóllense ambas as mans.

Muller 2: Non podería vivir todo este inferno sen o teu apoio. Aínda ben que nos podemos ver de vez en cando, estar xuntas, apoiarnos...

Muller 1: Si, mais isto é un remendo. Eu non podo aturar máis. Vou mandar o tuiteiro con súa nai, que para ela é sempre o seu bebé curriño...

Muller 2: Estás certa?

Muller 1: Ao cento cincuenta por cento.

Hai un momento de silencio. Ambas óllanse, sen ceibaren as mans.

Muller 1 (nerviosa): E por qué no dás o paso e mandas o teu cazador a papar ventos e marchamos ti e mais eu xuntas?

Muller 2: Mais para dónde?

Muller 1: Que sei eu. Tanto ten. O importante é que esteamos xuntas. Non quero depender dun tipo só porque unha vez me beixou e aparentemente me salvou.

Muller 2: Enténdote tan ben. Por iso hai tanta química entre nós.

Cadro 4

Entra a camareira. Leva unha bandexa en que transporta as bebidas. Primeiro coloca o café con leite e a seguir a batida de guanábana nun copo alto.

A camareira xa se está a retirar, mais, de golpe, detense e volve para a mesa.

Camareira: Perdoade o atrevemento, mais creo que vos coñezo.

Muller 1 e Muller 2 ceiban as mans e fitan para a camareira.

Camareira: Eu xa vos teño visto dantes (fai xestos de querer recordar). Vós non sodes... non sodes... non sodes... un dueto musical que actuaba hai anos?

Muller 1 e Muller 2 botáronse para atrás, asustadas. Parecían querer non ser recoñecidas, mais agora relaxan.

Muller 2: Non, non somos nós.

Camareira: Disimulade, disimulade.

Muller 1: Nada, muller.

Camareira (mal se dá media volta, cando, de repente, encara as clientas): Xa sei! Vós sodes Branca de Neve e Bela Dormente!

As dúas mulleres bótanse para atrás, arrastrando a cadeira.

Muller 1: Cala, por favor.

Camareira (sorrindo): Tranquilas, aquí estades entre amigas. Non sabedes quen son eu?

Ambas as mulleres negan coa cabeza,

Camareira: Eu son Christine Chapeau.

Ambas as mulleres fican a se ollar sen comprenderen.

Camareira: Máis coñecida como Carapuchiña Vermella.

Muller 1 e 2 (asemade): Ahhh!

Camareira: Así que, ficade tranquilas.

Muller 2: Mais a ti non tentou comerte un lobo e fuches salva por un cazador? 

Camareira: Non, en absoluto. Essa foi a versión que contamos. Na verdade, o cazador era un cretino que quería casar comigo para eu lle cociñar e lle lavar. Valeunos de escusa, fixémoslle crer que matara o lobo, mais o certo é que foi todo unha montaxe. O lobo é agora o meu home, quen, a propósito, é quen serve na barra, levamos o negocio entre os dous.

A camareira saúda ao fondo, mais non se ve nada, porque está escuro, mais óuvese un ouveo.

Muller 1: Obrigada por todo.

Camareira: Non hai de que. E estades convidadas.

Muller 2: Qué bonito detalle! Graciñas outra vez.

A camareira retírase.

Cadro 5

Muller 1: E logo, anímaste?

Muller 2 hesita uns instantes.

Muller 2: De acordo, vaiámonos xuntas e deixemos eses dous mentecaptos.

Muller 1: Se queres, pómolos en contacto entre eles.

Muller 2: Non vale a pena... Son demasiado perfectos, o ao menos iso pensan eles, admíranse só a si propios.

Muller 1 toma o café dun só grolo.

Muller 2 téntao, mais precisa de tres grolos.

Muller 1: Daquela, heite recoller mañá ao riscar o día?

Muller 2: Si, Mais como viaxaremos?

Muller 1: Na miña moto, ou seica esqueciches que che son unha muller de recursos?

Ambas érguense e abrázanse. Recollen o casco e a pamela, e xébranse.

A unha vaise pola esquerda e a outra pola dereita. Ambas volven a se vestir como no inicio, mais agora si se ven as súas roupas. Son traxes de princesas. Ambas colócanse unha diadema.

Saen cada unha por un lateral.

Telón