quarta-feira, março 10, 2021

O ESCÁNER QUE SABÍA DE MÁIS


 

Personaxes:


  • Garda 1, cunha barba moi longa e descoidada.

  • Garda 2, tamén de barba longa e descoidada.

  • Xefe dos gardas, igual que os outros dous.

  • Rapariga

  • Persoas varias na fila


Lugar: sala dun aeroporto cun arco de seguranza.


Arco de seguranza dun aeroporto. Hai dous gardas, un adiante do arco e o outro atrás. O arco vese lateralmente. Diante del hai unha rapariga. Por tras dela, esténdese unha fila con varias persoas que esperan pacientemente.

GARDA 1: Pase o seguinte [facendo un aceno para a seguinte persoa na fila].

A RAPARIGA comeza a camiñar. Pasa por baixo do arco. Así que pasa, o arco pita.

O GARDA 1 fecha o camiño á RAPARIGA. Faille un xesto para retroceder. Ela obedece, pasa novamente por baixo do arco, desta a camiñar de costas. O arco apita.

O GARDA 2 toma unha cesta e colócao diante da RAPARIGA.

GARDA 2: Coloque todo canto ten nos bolsos neste cesto. Debeu deixar algo nos bolsos que fai que o escáner apite.

A RAPARIGA mete as mans nos bolsos. Quita aínda un mollo de chaves. Colócao na cesta.

GARDA 2: Pase outra vez.

A RAPARIGA pasa novamente por baixo do arco. O escáner volve a apitar.

O GARDA 1 repite o xesto para a RAPARAIGA retroceder. Ela obedece, a camiñar de costas. Novamente apita o escáner.

GARDA 2 [coa cesta na man]: A ver, debeu deixar algo enriba que apita. Unha cadeíña, se cadra?

A RAPARIGA leva as mans ao pescozo e quita unha cadeíña cunha medalla e póusaa na cesta.

O GARDA 1 fai un aceno para a rapariga repetir o movemento pola terceira vez. Ela faino e novamente o escáner apita.

O GARDA 1, con xestos airados, move as mans diante da rapariga para ela retroceder novamente. O escáner torna a apitar.

GARDA 2 [xa nun ton que comeza a soar a enfastío]: Eu xa non sei. A ver, deixe os zapatos na cesta.

Na fila, os pasaxeiros comezan a se impacientar. Óuvense queixas.

PASAXEIRO 1: Todos temos un avión para tomar.

PASAXEIRO 2: Eu teño que ir ao baño, que teño de facer pipí.

PASAXEIRO 3: Non é esta a fila supermercado?

GARDA 2 [en ton moi autoritario]: Xa chega! Calen todos a boca!

Silencio absoluto. A RAPARIGA quita os zapatos e colócaos na cesta. A seguir, pasa por baixo do arco. E novamente apita. 

A RAPARIGA nin espera polo xesto do GARDA 1 e xa retrocede.

GARDA 2 [ao GARDA 1]: Non entendo. Xa non pode ter nada que apite. Hai que avisar o xefe. El saberá o que facer.

O GARDA 2 toma o seu radioteléfono, que leva suxeito no cinto e chama.

GARDA 2: Xefe, veña, que temos un problema... Non, non é iso. Veña, por favor, porque xa se está a formar unha fila considerábel.

O GARDA 2 fai un aceno á rapariga para se pór a un lado. Pasan dous pasaxeiros sen o escáner apitar.

Chega o XEFE dos gardas. Acariña a barba. Camiña con ares de superioridade. Achégase ao GARDA 2.

GARDA 2: Trátase desta pasaxeira. Penso que xa non leva nada de metal, mais aínda así o escáner apita a cada vez que ela pasa por baixo.

O XEFE fai un aceno á rapariga para ela pasar por baixo do arco. Ela accede. Como cabe esperar, o escáner apita.

GARDA 1 [ao xefe]: Viu?

XEFE [leva a man para abarbadela, pensativo]: Vin.

O XEFE observa o arco. Axiña larga unha gargallada que espanta os gardas e até a xente da fila, que dan un paso atrás.

XEFE: Ai, parviños, que non se decataron. Como se ve que non estudaron ben os sinais do escáner. Esta máquina ten unha precisión absoluta [fai un aceno ao GARDA 2].

O GARDA 2 pasa o arco, que apita. O XEFE acena para a parte superior do arco. Pregunta ao GARDA 2.

XEFE: Que luz se prendeu?

GARDA 2: A vermella.

XEFE: Moito ben. [Á rapariga]. Pase outra vez.

A RAPARIGA obedece. Así que atravesa o arco, o escáner apita.

XEFE [aos gardas, tratándoos como se fosen un chisco parvos]: E agora, que luz prendeu?

GARDAS 1 e 2 [asemade]: A azul.

XEFE [sempre en ton condescendente]: Exacto. Moi espelidos. E que significa a luz azul?

Os dous gardas encollen os ombros.

XEFE: Significa que quen pasa por ese arco e provoca que a luz azul prenda transporta algo moi, moi perigoso. Ollen para esa rapariga.

Os dous gardas ollan para ela inclinándose. Ela continúa queda de pé.

XEFE: O que notan?

GARDA 1: Que é muller.

GARDA 2: E iso é perigoso, non si?

XEFE: É, mais a luz azul non prende por iso, prende polo que ten na cabeza.

Os dous gardas ollan novamente para a rapariga, agora a repararen na cabeza dela, mais non ven nada de estraño.

XEFE: Aínda non descubriron cal é o perigo?

GARDA 1: Non...

GARDA 2: Non.

XEFE [acenando para a rapariga co dedo]: Que ela ten un cerebro que funciona nesa cabeciña.

GARDA 2: Mais todos temos un cerebro, non si?

XEFE: Mais non un cerebro con ideas propias! Ela pensa por si mesma! Iso é un risco. E na nosa patria non admitimos persoas así. Axente [ao GARDA 2], acompañe esta rapariga de volta para a sala de embarco, que regresará para o seu país no seguinte voo dispoñíbel.

O GARDA 2 achégase da RAPARIGA e acénalle coa man o camiño. Ela atravesa o arco que apita novamente e ambos desaparecen polo lateral oposto do arco de seguranza.

Entrementres, o seguinte pasaxeiro da fila atravesa o arco, mais o arco non apita, simplemente, larga unha gargallada.


PANO

© Frantz Ferentz, 2021

domingo, março 07, 2021

COUSAS DE MONSTROS

 

PERSONAXES: 3 monstros peludos.

LUGAR: Interior dunha cova con iluminación de fachos. MONSTRO 1 e MONSTRO 2 sentados no chan beben de caveiras humanas.

MONSTRO 1: Estou desesperado (coa caveira na man), se non consigo asustar polo menos dous rapaces esta semana, vanme botar da tribo.

MONSTRO 2 dá unha palmadiña a MONSTRO 1 no ombro.

MONSTRO 2: Como te entendo! Hai tres semanas que non dou espaventado ningunha cría humana. Experimentei con todo, mais foiche en van.

Ambos os MONSTROS sacoden a cabeza con pesar. Entra MONSTRO 3. Senta cabo dos outros dous monstros.

MONSTRO 3: Ola, rapaces! Por que estades tan lúgubres?

MONSTRO 1: ¿Lugru... qué?

MONSTRO 3: Con cara de preocupados.

MONSTRO 1: Que fino falas. Unha caveiriña de sisos?

MONSTRO 3: Non, obrigado, xa almorcei. Por que tanto desasosego?

MONSTRO 1: A ver, a ver, por que falas tan estraño? Ti no eras así e por riba estás moi ledo. 

MONSTRO 3: Claro que estou ledo. Teño un éxito rotundo asustando humanos. Sonvos o campión non só da tribo, senón de todo o cuadrante escuro Beta 4A.

MONSTRO 1: Cóntanos iso.

MONSTRO 3: Todo comezou por acaso cando entrei por erro nun predio grandísimo. Chámanlle biblioteca. Acontece que alí empecei a ler sobre os humanos, aprendín do que gustan e do que non. Aprendín o que era o cinema e lin sobre filmes de terror. Virei todo un especialista en crear cenas de terror para os humanos máis novos segundo as técnicas que eles mesmos utilizan. E limítome a utilizalas con eles propios. 

MONSTRO 2: Qué interesante! Mais non sei o que é nin bibliqueta ni finema.

MONSTRO 1: Eu tamén quero experimentar. Como é que se fai todo iso?

MONSTRO 3 quita un libro de embaixo do pelame.

MONSTRO 3 [entusiasta] De aquí sae toda a miña sabedoría!

MONSTRO 2 arrebátalle o libro das mans e come nel destrozándoo. Logo cuspe algúns anacos. MONSTRO 3 leva as mans para a cabeza. MONSTRO 2 sae ás carreiras.

MONSTRO 2: Que noxo! Esa cousa sabe a papel e tinta!

PANO

Frantz Ferentz, 2021

O SEÑOR NON SABE QUEN SON EU

 


Un auto parado, ocupado por HOME e MULLER. É cabrio, por tanto, os diálogos decorren facilmente. Mesmo atrás hai dúas motos, con AXENTE 1 e AXENTE 2, cuxos sexos non están determinados.

O AXENTE 1 acóstase ao auto parado. Saúda militarmente.

AXENTE 1: Bo día. Sabe por que lle fixen parar?

HOME: Non.

AXENTE 1: Por exceso de velocidade.

HOME: Pero, axente, esta estrada é toda chá, non hai nin un auto. Que problema hai?

AXENTE 1: Que superou tres veces o limite de velocidade.

HOME: En fin, axente, non quería chegar a isto, mais sabe quen son eu?

AXENTE 1: Non, señor.

HOME: Que non sabe quen son eu?

AXENTE 1: Non, señor, xa llo dixen.

HOME: Pero a min coñéceme toda a xente, eu son...

Chega o AXENTE 2. Interrompe o HOME.

AXENTE 2: Algún problema?

HOME: Estaba a piques de dicir ao seu compañeiro quen son eu, parece mentira que non me coñezan. Eu son...

AXENTE 2 [interrumpiendo]: Documentación do condutor e do automóbil, por favor.

O HOME fai un xesto á MULLER. Ela abre o garda-luvas e quita un portafolio. Dáa ao HOME e este extrae dous documentos que pasa ao AXENTE 1.

AXENTE 1: E agora, por favor, o seu permiso de conducir.

O HOME mete a man nun peto interior, quite o carné de conducir e entrégao ao AXENTE 1.

HOME: Xa ve quen son eu?

O AXENTE 1 mostra o carné ao AXENTE 2. Bisban entre eles.

HOME: Xa sabe quen son eu?

AXENTE 2: Garde silencio, por favor, porque así non podemos ler o seu documento.

HOME [á muller]: Dilles quen son eu!

MULLER: Dillo ti.

Ambos os axentes ollan para a muller. A seguir, o AXENTE 1 contempla o AXENTE 2:

AXENTE 1: E sabe quen son eu?

AXENTE 2: Non teño idea. E o señor sabe quen son eu?

AXENTE 1: Tampouco. Señora, sabe quen somos?

MULLER: Lamento, mais non.

AXENTE 2: E a señora quen é?

MULLER: Non llo sei, a verdade.

AXENTE 1: Daquela, ninguén aquí sabemos quen somos.

AXENTE 2: Que duro isto, non si?

MULLER: Si, si...

HOME: A ver, alto, que eu si vos sei quen son...

AXENTE 1: Mais o señor pasou todo o tempo a preguntar quen é, así que está tan perdido coma nós.

HOME: Que non, que non! Eu ben sei quen son. Son alguén moi importante, moito. Eu son... eu son... eu son... Raios, olle no meu carné!

O AXENTE 1 observa o carné.

AXENTE 1: Verá, non trouxen os anteollos de ler, así que non vexo nada.

Devólvelle o carné e o resto da documentación.

HOME: Non pode ser...

MULLER: Daquela, se ningún non sabemos quen somos, mellor marchamos todos, non? Axentes, ¿algún de vós me pode levar na súa moto?

AXENTE 2: Claro, señora.

HOME: E logo, marchas con eles e déixasme aquí chantado? Seica non sabes quen son eu?

MULLER: Laméntoo, mais non me lembro.

Ela sae do auto e monta detrás do AXENTE 2.

AXENTE 1: Ben, xa está. Apuntada a matrícula. Vaille chegar unha coima considerábel por exceso de velocidade. Que teña un bo día [saúda militarmente].

O AXENTE 1 regresa á súa moto. Óuvese como ambas as motos arrancan, mentres o HOME continúa a berrar.

HOME: Vós non sabedes quen son eu! Vós non sabedes quen son eu! Vós non sabedes quen son eu!

MULLER E AXENTES 1 e 2 [asemade]: Non, non o sabemos!


PANO

© Frantz Ferentz, 2021


sexta-feira, setembro 11, 2020

O PRINCIPIÑO E O ASTEROIDE DE CHATARRA

 




Dramatis Personae



Andrés, rapaz
Andrea, rapariga
Comodetodo, o pelicano (unha figura moi grande que pode requirir de dous actores.
         Debe ter un bico con bolsa enorme).
O ferralleiro
O Principiño

1. PRAIA MANABITA



Unha praia do trópico, na costa do Pacífico, algures sen especificar en Manabí. O chan é de area. Hai algúns matos. No fondo vese o mar.

No inicio, o palco é baleiro. Non hai ningún ser humano. De repente, óuvese a voz dunha rapariga que berra sen aínda ser vista.

ANDREA: Axúdame, que non podo eu soa.

Outra voz, esta de rapaz, responde sen que tampouco se vexa o seu propietario.

ANDRÉ: Vou, impaciente. É que me pareceu ver un sapoconchiño a correr para a praia, mais a final era unha ra.

ANDREA (estrañada): Unha ra na praia? Ti soñas.

ANDRÉ: Daquela sería un mexillón con patas...

ANDREA: Ven, que no podo eu soa.

ANDRÉ: Vou, vou.

Entón xa aparecen os dous no palco. Dun lateral, ambos arrastran unha rede grande de máis, toda chea de residuos. Pódese apreciar a ollo nu que hai embalaxes, bolsas, roupa...

Arrastran a rede até o centro do palco. Lárgana, déixana caer no chan e fican os dous sentados. Suspiran, resopran. Decorren uns segundos. De repente, Andrea érguese.

ANDREA (decidida): Ben, xa chega, imos proseguir con isto.

ANDRÉ (lamentándose): Mais, ti que dis? Estou rebentado.

ANDREA (anoxada): Ti? Ti, rebentado? Ti non moviches un dedo.

André érguese sen vontade. Dedícase, xunto con Andrea, a abrir a rede e extraer lixo, peza a peza. Vese como sacan os restos dun triciclo, unha bóla de fútbol rota, trapos, moitas bolsas de plástico, botellas tamén de plástico. 

Todo o meten en bolsas de plástico pretas que previamente colocaron en derredor, onde clasifican o lixo.

De repente, cando André mete a man na rede, óuvense uns queixidos, varios "ai", até que ao cabo se escoita un comando:

COMODETODO: Non me arranques as plumas!

André detense. Andrea achégaselle. Ambos os rapaces fican a ollar. Daquela vese como a rede se move e sae unha figura, que se pon de pé quitando o lixo de enriba sacudíndose e facendo algo así como “brrr”. Trátase dun pelicano.

André e Andrea axudan ao acabado de aparecer a saír da rede. O paxaro colócase entre ambos os rapaces.

COMODETODO: Obrigado, nenos. Onde é que estou?

ANDREA: En Manabí, Ecuador.

COMODETODO: Ui, que ben o calculei.

ANDRÉ: E que fas aí, atrapado nesa rede?

COMODETODO: Ben, évos unha longa historia, mais, para abreviar, heivos dicir que caín nela perseguindo unha especie de cámara de fotos que me escapou do bico ao bocexar. Mergullei no mar e despois, non sei como, vinme envolvido nunha illa de lixo. Finalmente, vós salvástesme.

ANDREA: Mais, recuperaches a cámara?

COMODETODO (a bater nas asas, abrindo o bico e deixando caer unha especie de cámara de fotos que fica no chan): Aí está. Mal se mollou, por sorte, porque axiña a protexín dentro da bolsa do meu bico.
André colle a cámara. Senta no chan e comeza a ollar para as fotos polo visor. Andrea senta ao seu lado. O pelicano úneselles.

ANDREA: E estas fotos de que son?

COMODETODO: Son do Principiño no asteroide da ferralla. Foi aí onde o coñecín.

ANDREA: De veras? E que facía alí o Principiño? E ti?

COMODETODO: Ben, eu son un pelicano ben curioso. Un día, sen me dar conta, botei a voar e acabei emprendendo unha viaxe interestelar. Desde entón, gusto de viaxar por aí. Acontece que me acheguei a aquel asteroide e case ao mesmo tempo estaba a chegar o Principiño... El, pola súa banda, facía o que sempre fai, viaxar e preguntar. Alí foi onde o coñecín...

Escuro


2. ASTEROIDE DE FERRALLA



Sobre o asteroide. Todo o chan está cheo de ferralla. Hai restos de aparellos eléctricos en todas as partes. De feito, a ferralla metálica que foron abandonando os humanos durante séculos na órbita terrestre acabou xuntándose e formando un asteroide artificial que xira ao redor do planeta.

O ferralleiro, cunha lente de aumento diante do rostro e un mandil cotroso, está sentado por tras dunha mesa toda chea de pezas de ferralla. Vai tomando pezas metálicas e examina nelas pola lente de aumento con moita atención. Cabo dun bocadiño, coloca unha etiqueta adhesiva en cada peza e despois lánzaa por aí.

Entra o pelicano por un lateral.

COMEDETODO (ao ferralleiro): Boas.

O ferralleiro ergue a vista e interrompe o que está a facer.

FERRALLEIRO: Boas. Non me pises por aí, que me descolocas todo.

COMEDETODO: Mais aquí está todo caótico.

FERRALLEIRO: Pode ser, mais eu sei onde che teño todo dentro do caos.

COMODETODO: Ah...

Nese momento entra no palco o Principiño. Sorrí. Leva o seu fular moi comprido que vai pendurando por atrás.

PRINCIPIÑO (ao ferralleiro): Ola. (Despois ao pelicano) Ola.

PELICANO: Ola.

FERRALLEIRO (en ton rosmón ao Principiño): Eh, ti. Atento onde pisas, que me descolocas a ferralla.
PRINCIPIÑO: Perdón. E logo, para que queres todos estes arteluxos que non serven para nada?

FERRALLEIRO: Que para que os quero? Seica non ves que son ferralleiro.

O ferralleiro ponse de pé. Parece estar incómodo, porque resopra e murmura entre dentes, a ollar para o Principiño e o pelicano con desconfianza, cos brazos en xerras.

Entre tanto, o Principiño ponse en crequenas e recolle algo do chan. Móstrao ao ferralleiro.

PRINCIPIÑO: E isto o que é?

O ferralleiro leva as mans á cabeza.

FERRALLEIRO: Iso é unha cámara bifocal RX-640. É pura tecnoloxía alemá que equipa os satélites PTV210 BIS. Pode fotografar o que carga unha formiga a 700 km de altura.

PRINCIPIÑO: Mais, fai boas fotos?

O ferralleiro comeza a saltar fóra de si, cos puños para o ar, como se fose unha danza. Estará un bocado así até que decide regresar á súa mesa. Dunha gabeta quita unha botella de leite e toma un grolo.

Entrementres, o Principiño achégase do pelicano. 

PRINCIPIÑO: Oi, como se che dá tirar fotos?

COMODETODO: Nunca fixen fotos. Non teño dedos, mais teño unha memoria fotográfica.

PRINCIPIÑO (algo contrariado): Ben, impórtache se deixo esta especie de cámara aquí enriba (acena para un monticulo de ferralla) e ti vas tocando co teu bico neste botón para tirar as fotos?

COMODETODO: Entendido.

O Principiño deixa a cámara onde di, acenando para o ferralleiro. O pelicano colócase por tras da cámara, fica de costas no palco, a ollar para o Principiño e o ferralleiro, que prosegue coa súa rutina enriba da mesa.

PRINCIPIÑO (ao ferralleiro): E para que lle serve toda esta ferralla?

FERRALLEIRO (interrompendo o seu traballo de clasificación por etiquetas): Servir? Non sei. Só recollo, ordeno e almaceno. Queres mercarme algo? Fágoche un bo prezo. Teño paneis solares, algúns completos. (Entre murmurios, mais pódese escoitar) tamén teño un par de canóns láser con certa carga e até medio mísil.

Entrementres, o pelicano está a facer fotos.

PRINCIPIÑO: Non, obrigado, non me interesan.

FERRALLEIRO: É un gran negocio. Moitas destas pezas poden reutilizarse ou usarse para extraer pezas de reposición. Ademais, non me custa nada recoller a ferralla. De feito, este asteroide xa é tan grande que atrae os metais que pairan nas proximidades. Nin sequera teño que facer o esforzo de o recoller, como facía até hai pouco.

Nese momento, o ferralleiro agáchase e colle algo do chan que mostra ao Principiño. É unha rede de bolboretas.

PRINCIPIÑO: Non sei para que queres unha rede de bolboretas. Non hai aquí. Non poden vivir entre o ferro. Nin tampouco unha rosa nin un raposo.

FERRALLEIRO: Non, rapaz. A rede de bolboretas emprégoa para capturar pezas de ferralla en órbita. Agora, como xa che dixen, non preciso. A ferralla cae soa aquí. Este asteroide de ferralla non para de medrar.

PRINCIPIÑO: Mais non tes unha rosa ... nin sequera un baobab.

FERRALLEIRO: Non preciso. Verás que bárbaro cando comecen a chegar alieníxenas para me mercaren pezas de reposición ... ou inclusive astronautas da Terra.

O Principino rabuña a cabeza. O ferralleiro érguese.

FERRALLEIRO: Se buscas ben, de certo atoparás as pezas necesarias para construír unha nave, porque ben vexo que gustas de viaxar polo espazo.

PRINCIPIÑO: É certo que gusto de viaxar, mais nunca usaría unha nave, creo que poluiría moito.

FERRALLEIRO: E como esperas saír do asteroide?

O Principiño vírase e acena co dedo para o pelícano.

FERRALLEIRO: Con iso non creo que chegues moi lonxe. En fin, déixame darche un meu cartón (quítao dun peto interior e dállo ao Principiño). Eilo, por se algunha vez precisas de ferralla en canto viaxas polo espazo. Ou podes ser o meu representante. Daríache unha pequena comisión polo que vendas, poderiamos comezar cun 0,003%.

O Principiño garda o cartón no peto das calzas. O ferreiro continúa en pé, observándoo, aínda que acabe volvendo para o seu asento e continúa a clasificar e etiquetar pezas de metal.

PRINCIPIÑO (a Comodetodo): Como te chamas, logo?

COMODETODO: Comodetodo.

PRÍNCIPE: Que nome tan divertido.

COMODETODO: Chamáronme así porque cando pequeno comía sen parar. Comía practicamente de todo. Mesmo unha vez comín un arco da vella.

PRINCIPIÑO: Eu tamén quero comer un arco da vella!

COMEDETODO: É difícil, tes que ter moito estómago e ti pareces pequerrechiño.

PRINCIPIÑO: Mais eu gustaría de...

COMODETODO (interrompendo): Tes lambetadas?

PRINCIPIÑO (sorprendido): Non ... (Ao ferralleiro): Hai lambetadas por aquí?

FERRALLEIRO (a ollar para arriba): Non, só hai porcas. Non sei a que saben. Poden ser boas.

COMEDETODO: Gusto de tomar gominolas antes de emprender un voo longo.

PRÍNCIPIÑO: Voltarás á Terra?

COMODETODO: Si, xa son horas.

PRÍNCIPIÑO: Conseguiches facer fotos?

COMEDETODO: Compróbao por ti mesmo.

O Principiño comeza a observar a través do visor da cámara.

PRINCIPIÑO: Que curriño! Gusto das imaxes. Querería enviar algunhas á miña rosa, mais será para outra vez. Estas resérvoas para un amigo na Terra. Podería levalas ti ao meu amigo?

COMEDETODO: Claro...

Nese momento, o ferralleiro ponse de pé e achégase aos outros dous. Está malhumorado.

FERRALLEIRO: Para aí! Que cres que fas? Esa cámara é miña. Se a queres, págama.

O Principiño saca do peto o cartón que lle dera o ferralleiro un tempo antes. Móstrallo.

PRINCIPIÑO: Se queres que eu sexa o teu representante, fico con esa cámara como pago polas comisións.

O Principiño garda de novo o cartón. O ferralleiro fica pensativo por un momento. Gruñe.

FERRALLEIRO: Está ben, mais faime boa publicidade.

O ferralleiro vírase e volve á súa actividade. O Principiño toma a cámara e colócaa diante do bico do pelicano. A ave abre o bico e o Principiño deixa caer a cámara dentro.

COMODETODO: A quen e onde hei de entregar esta cámara?

O Principiño achégase da cabeza do pelicano e bísballe un nome.

COMODETODO: Entendido. E ti como sairás deste asteroide?

PRINCIPIÑO: Como saio de todos os demais asteroides. Obrigado por levares as miñas fotos. Boa viaxe.

COMODETODO: Igualmente.

O Principiño atravesa o palco e sae. O ferralleiro continúa co de seu sentado na súa mesa. O pelicano vírase e sae polo extremo contrario.

Escuro




3. PRAIA MANABITA



De volta á praia. Os dous rapaces están sentados na area a ambos os lados do pelícano.

ANDREA: Que interesante é esa historia.

ANDRÉ: Si, moito.

ANDREA: E para onde é que foi o Principiño despois da viaxe ao asteroide de ferralla?

CÓMODO: Non teño idea, mais sei que nos volveremos a atopar.

ANDRÉ: Adoraría coñecelo.

CÓMODO: Claro que si, mais o Principiño aparece cando un non o espera. Chega sen previo aviso.

ANDREA: Pareceume. Eu tamén gustaría de o coñecer.

ANDRÉ: E a quen tes que dar a cámara? É de aquí, de Manabí?

COMODETODO: Si. Se cadra coñecédelo.

ANDRÉ: Como se chama?

COMEDETODO: Kintilla.

Os dous rapaces erguense de súpeto.

ANDREA e ANDRÉ (asemade, moi sorprendidos): Kintilla!

COMODETODO: Si ... pasou algo?

Os rapaces óllanse. Parecen asustados.

ANDRÉ (cunha voz trémula): Kintilla é un personaxe mitolóxico. É Killa, a lúa, mais tamén é Inti, o sol.

ANDREA: Disque vive precisamente por tras de onde se esconde o sol e viaxa na no lombo da lúa.

COMODETODO: Ben, teño un compromiso co Principiño. Vou voar para alén do horizonte e atoparei Kintilla.

ANDRÉ: Podemos acompañarte?

PELICANO: Se podo levarvos os dous no peteiro, non hai problema 

ANDREA: Mais non nos comas!

COMODETODO: Ben, se me esquezo, berrádeme para que non vos coma.

Os rapaces entran no bico de Comodetodo.

ANDREA (de dentro da bolsa do bico do pelicano): Voemos!

ANDRÉ: Mais devagar, que me mareo.

CÓMODO: Agarda! Mais non vos agarredes de aí, que teño cóxegas ... Ha ha ha ha...

Vai a escuro. Hai un latexo de asas.

Pano

© Texto: Frantz Ferentz, 2020
© Ilustración: Susana San Millán