quinta-feira, agosto 04, 2016

A PRINCESA ROSMONA / A PRINCESA RESMUNGONA [+10 anos]


       Era unha vez un reino remoto onde a herdeira do trono era unha princesa chamada Lidia. Mais non era unha princesa calquera, era unha princesa que toda a xente coñecía por unha característica moi especial: era unha princesa rosmona.
       Era a princesa que mais rosmaba no mundo. De facto, pasaba todo o dia a rosmar. Cada vez que se topaba con algo de que non gustaba, rosmaba. Se lle servían polo con ervellas, rosmaba, porque ela gustaba de polo e de ervellas, mas por separado. Se lle servían o cacao fraquiño, rosmaba, mas se se pasaban con as culleradas, tamén rosmaba, porque o encontraba forte demais. Se os cortesáns non lle toda a prestaban atención, rosmaba. Se os cortesáns, en contraste, lle prestaban demasiada atención, entón ela pensaba que a estaban a adular demais e tamén rosmaba, até rosmaba mais.
       Cando miúda, comezou a rosmar cada vez que algo lle desagradaba. Porén, como ninguén detivo aquel seu costume horríbel, a Lidia acostumouse a rosmar e berrar para conseguir todo. Cando grande, xa tiña moita voz, porque desenvolvera moito ben os seus pulmóns –ademais, facía natación e canto coral–, polo que, así que abría a boca, toda a corte comezaba a tremer.
       Até aquel día. Todo comezou cando o novo xardineiro do palacio acudiu á presenza da princesa con unha ducia de caraveis. A Lidia sempre recibía rosas, mais daquela eran caraveis que lle traían, todos ben colocadiños nun vaso. Aí foi o momento en que a Lidia rosmou e berrou. Porén, o xardineiro permaneceu de fronte a ela, a sorrir, como se mal soprase unha brisiña que lle remexese o floco. Houbo uns instantes de silencio. A princesa non daba comprendido como os seus berros non tiñan efecto. Era a primeira vez que tal cousa lle acontecía. E até unha terceira vez rosmou e berrou a princesa Lidia, mais non valeu de nada. Ficou a arfar, cos ollos como pratos, mentres o xardineiro non deixaba de sorrir.
       – Princesa, até mañá. Gozade dos caraveis. Mañá de mañá heivos traer petunias.
       A princesa quixo entón rosmar, porque non gustaba de petunias, mais de certo non lle quedaba ar nos pulmóns para continuar a rosmar.
       Aquele episodio foi difundido por toda a corte inmediatamente. Ben logo, todos os cortesáns sabían o que acontecera e foron preguntar ao xardineiro cal era a dica para non ficar xordo diante da princesa.
       – Cal é o segredo? –preguntáronlle.
       – Aguantar a respiración?
       – Contar de 19 até 1 só cos impares?
       – Imaxinar que me caen as orellas?
       O xardineiro sorría.
       – Nada diso –dixo ao cabo–. Chega con pór estas boliñas de algodón nas orellas. Vedes? É moi simple. Así.
       E deu boliñas de algodón que el mesmo cultivaba no xardín aos cortesáns que había ao seu redor.
       – Escoitades algo? –preguntou o xardineiro.
       – Eh?
       – Eh?
       – Eh?
       E así até trinta.
       No día seguinte, a camareira trouxo o zume de laranxa acedo demais. A princesa rosmou, mas a camareira continuou a sorrir, como se non tivese escoitado. A princesa tomou o zume porque non lle quedaba outra.
       Despois, cando foi vestirse, un dos zapatos mancoulle. Aí rosmou de novo. Mas a sua asistente apenas sorría. A princesa optou por pór uns tênis para ir mais cómoda.
     A seguir foi tomar café no salón, que era onde os cortesáns acudían para teren faladoiro. Estrañouse que todos falasen aos berros, como se non se escoitasen ben. Até os camareiros berraban, que horror. Aí a princesa Lidia berrou, berrou moito, berrou como nunca berrara antes, mas pareceu inútil, porque ninguén lle prestou atención. A princesa pensou que, se cadra, se tornara invisíbel.
      Mas o peor para ela non foi iso, o peor foi que, despois de berrar como nunca durante dez minutos, quedou sen voz. Quedou afónica.
       – Princesa, acontécevos algo? ––preguntábanlle.
       Porén, ela mal emitía uns sons guturais.
       Entón voltou o xardineiro. Levaba un frasco con un líquido amarelo e unha culler.
       – Princesa, catade isto.
       Ela non quería. Ia berrar, para iso abriu a boca, sen se lembrar de que perdera a voz. Mais o xardineiro andou rápido e meteulle unha cullerada na boca aproveitando a tentativa de rosmar.
       Glup! Foi todo para dentro.
       – Está bo. O que é isto? –preguntou a princesa.
       – Recuperastes a voz!! –dixeron axiña os cortesáns.
       – É verdade. Mais que é isto que me deches, xardineiro?
      – Isto é unha receita secreta da miña avoa. Só vos podo dicir que leva mel, xelea, polen e outros ingredientes, todos naturais... bo, e unhas pinguiñas de zume de limón.
       Todos pensaron que a princesa ía agradecer ao xardineiro que a curase, mais enganáronse. A reacción dela foi ben diferente:
        – Que lle corten a cabeza!
       Por desgraza para o xardineiro, a princesa lera recentemente a historia de Alicia, onde a raíña malandra manda cortar a cabeza de todos os que a incomodan ou importunan.
       E así, preparouse un cadafalso no patio real. Acudiu toda a corte, suspirando de pena por perderen un xardineiro tán curriño.
       A princesa mexeu a man e deu orde ao verdugo de deixar caer o machado sobre a cabeza do xardineiro, o cal estaba axeonllado sobre o cadafalso, coa cabeza sobre un toro de madeira. Diante del había un cestiño que recollería a cabeza separada do pescozo.
       O verdugo, a pesar do moito que lle desagradaba o seu oficio, obedeceu. Plum! Bateu con o gume do machado no pescozo daquel infeliz... mais non saíu sangue. A cabeza caeu no cesto e despois comezou a flutuar polos ares, encanto todos ollaban pasmos a cena. Ninguén ficou a saber que se trataba dunha cabeza falsa, un balón  recheo de helio que, ao ficar solto, voou polos ares.
       Entre tanto, o xardineiro ergueuse, coas mans amarradas por atrás e tranquilamente comezou a descender os degraos do cadafalso. A xente estaba horrorizada, porque ninguén esperaba ver un corpo camiñar todo tranquilo sen cabeza. Ademais, parecía que, a pesar de non ter cabeza, vía, porque non se tropezaba con nada. Por riba, desamarrou as mans como se nada e chegou ao pé do palco onde estaba a princesa, que ollaba para el tan asustada coma o resto dos cortesáns.
       – Princesa, tiven moita paciencia convosco –dixo o xardineiro, cuxa voz soaba totalmente normal–. Agora heivos aprender unha lección...
       Nese momento, a cabeza do xardineiro saíu do pescozo da camisa. Estaba enteira. Despois, colleu un frasquiño con pétalas roxas secas, de non se sabe que flor, pulverizounas coa man e a seguir soprou o po de pétalas para a princesa. Ela non puido evitalo. Respirou o po e despois tusiu, tusiu moito. Cando conseguiu parar, quixo berrar que detivesen o xardineiro, mas a súa voz soou como música de arpa, harmoniosa e envolvente...
       Todos os cortesáns aplaudiron. A princesa non notaba que a súa voz soaba como o son da arpa por iso daba comandos e mais comandos, mas toda a xente ouvía a arpa e pensaban que estaba a dar un concerto e continuaban a aplaudir cheos de entusiasmo.
       O xardineiro, pola súa parte, facía inclinacións para o público, como se fose o director dunha orquestra, o cal anoxaba aínda mais a princesa, que pedía que lle cortasen de novo a cabeza e os brazos e as pernas e todo canto puider ser cortado, mais ninguén a entendía.
       Despois daquel día, ninguén viu mais nunca o xardineiro. Desapareceu. Porén, todos viviron moi tranquilos no reino, pois a princesa Lidia pasaba todo o día a dar concertos polo palacio, coa súa melodiosa voz de arpa.

*   *   *

       Era uma vez um reino remoto onde a herdeira do trono era uma princesa chamada Lídia. Mas não era uma princesa qualquer, era uma princesa que toda a gente conhecia por uma caraterística muito especial: era uma princesa resmungona.
       Era a princesa que mais resmungava no mundo. De facto, passava todo o dia a resmungar. Cada vez que se topava com algo de que não gostava, resmungava. Se lhe serviam frango com ervilhas, resmungava, porque ela gostava de frango e de ervilhas, mas por separado. Se lhe serviam o cacau fraquinho, resmungava, mas se se passavam com as colheradas, também resmungava, porque o encontrava forte demais. Se os cortesãos não lhe prestavam toda a atenção, resmungava. Se os cortesãos, em contraste, lhe prestavam demasiada atenção, então ela pensava que a estavam a adular demais e também resmungava, até resmungava mais.
       Em miúda, começou a resmungar cada vez que algo lhe desagradava. Porém, como ninguém deteve aquele seu costume horrível, a Lídia acostumou-se a resmungar e berrar para conseguir tudo. Em grande, já tinha muita voz, porque desenvolvera muito bem os seus pulmões –aliás, fazia natação e canto coral–, pelo que, assim que abria a boca, toda a corte começava a tremer.
       Até aquele dia. Tudo começou quando o novo jardineiro do palácio acudiu à presença da princesa com uma dúzia de cravos. A Lídia sempre recebia rosas, mas daquela eram cravos que lhe traziam, todos bem colocadinhos num vaso. Aí foi o momento em que a Lídia resmungou e berrou. Porém, o jardineiro permaneceu enfrente dela, a sorrir, como se mal soprasse uma brisinha que lhe remexesse a franja. Houve uns instantes de silêncio. A princesa não conseguia compreender como os seus berros não tinham efeito. Era a primeira vez que tal coisa lhe acontecia. E até uma terceira vez resmungou e berrou a princesa Lídia, mas não valeu de nada. Ficou a arfar, com os olhos como pratos, enquanto o jardineiro não deixava de sorrir.
       – Princesa, até amanhã. Gozai dos cravos. Amanhã de manhã vou-vos trazer petúnias.
       A princesa quis então resmungar, porque não gostava de petúnias, mas decerto não lhe ficava ar nos pulmões para continuar a resmungar.
       Aquele episódio foi difundido por toda a corte imediatamente. Bem logo, todos os cortesãos sabiam o que acontecera e foram perguntar ao jardineiro qual era a dica para não ficar surdo enfrente da princesa.
       – Qual é o segredo? –perguntaram-lhe.
       – Aguentar a respiração?
       – Contar de 19 até 1 só com os ímpares?
       – Imaginar que me caem as orelhas?
       O jardineiro sorria.
       – Nada disso –disse por fim–. Chega com pôr estas bolinhas de algodão nas orelhas. Vedes? É muito simples. Assim.
       E deu bolinhas de algodão que ele mesmo cultivava no jardim aos cortesãos que havia ao seu redor.
       – Escutais algo? ––perguntou o jardineiro.
       – Eh?
       – Eh?
       – Eh?
       E assim até trinta.
       No dia seguinte, a camareira trouxe o sumo de laranja azedo demais. A princesa resmungou, mas a camareira continuou a sorrir, como se não tivesse escutado. A princesa tomou o sumo porque não lhe ficava outra.
       Depois, quando foi vestir-se, um dos sapatos fez-lhe mal. Aí resmungou de novo. Mas a sua assistente apenas sorria. A princesa optou por pôr uns tênis para ir mais cómoda.
       A seguir foi tomar café no salão, que era onde os cortesãos acudiam para terem tertúlia. Estranhou-se que todos falassem aos berros, como se não se escutassem bem. Até os camareiros berravam, que horror. Aí a princesa Lídia berrou, berrou muito, berrou como nunca berrara antes, mas pareceu inútil, porque ninguém lhe prestou atenção. A princesa pensou que, se calhar, se tornara invisível.
       Mas o pior para ela não foi isso, o pior foi que, depois de berrar como nunca durante dez minutos, quedou sem voz. Quedou afónica.
       – Princesa, acontece-vos algo? –perguntavam-lhe.
       Porém, ela mal emitia uns sonzinhos guturais.
       Então voltou o jardineiro. Levava um frasco com um líquido amarelo e uma colher.
       – Princesa, provai isto.
       Ela não queria. Ia berrar, para isso abriu a boca, sem se lembrar de que perdera a voz. Mas o jardineiro andou rápido e meteu-lhe uma colherada na boca aproveitando a tentativa de resmungar.
       Glup! Foi tudo para dentro.
       – Está muito bom. O que é isto? –preguntou a princesa.
       – Recuperastes a voz!! –disseram logo os cortesãos.
       – É verdade. Mas o que é isto que me deste, jardineiro?
       – Isto é uma receita secreta da minha avó. Só vos posso dizer que tem mel, geleia, pólen e outros ingredientes, todos naturais... bom, e umas pinguinhas de sumo de limão.
       Todos pensaram que a princesa ia agradecer ao jardineiro que a curasse, mas enganaram-se. A reação dela foi bem diferente:
       – Que lhe cortem a cabeça!
       Por desgraça para o jardineiro, a princesa lera recentemente a história de Alice, onde a rainha malandra manda cortar a cabeça de todos os que a incomodam ou importunam.
       E assim, preparou-se um cadafalso no pátio real. Acudiu toda a corte, suspirando de pena por perderem um jardineiro tão porreiro.
       A princesa mexeu a mão e deu ordem ao verdugo de deixar cair o machado sobre a cabeça do jardineiro, o qual estava ajoelhado sobre o cadafalso, com a cabeça sobre um toro de madeira. Diante dele havia um cestinho que recolheria a cabeça separada do pescoço.
       O verdugo, apesar do muito que lhe desagradava o seu ofício, obedeceu. Plum! Bateu com o gume do machado no pescoço daquele infeliz... mas não saiu sangue. A cabeça caiu no cesto e depois começou a flutuar pelos ares, enquanto todos olhavam surpreendidos a cena. Ninguém ficou a saber que se tratava duma cabeça falsa, um balão  recheio de hélio que, ao ficar solto, voou pelos ares.
       Entretanto, o jardineiro ergueu-se, com as mãos amarradas por trás e tranquilamente começou a descer os degraus do cadafalso. A gente estava horrorizada, porque ninguém esperava ver um corpo caminhar todo tranquilo sem cabeça. Aliás, parecia que apesar de não ter cabeça, via, porque não se tropeçava com nada. Por cima, desamarrou as mãos como se nada e chegou ao pé do palco onde estava a princesa, que olhava para ele tão assustada como o resto dos cortesãos.
       – Princesa, tive muita paciência convosco –disse o jardineiro, cuja voz soava totalmente normal–. Agora vou-vos ensinar uma lição...
       Nesse momento, a cabeça do jardineiro saiu do pescoço da camisa. Estava inteira. Depois, pegou num frasquinho com pétalas roxas secas, de não se sabe que flor, pulverizou-as com a mão e a seguir soprou o pó de pétalas para a princesa. Ela não pôde evitá-lo. Respirou o pó e depois tossiu, tossiu muito. Quando conseguiu parar, quis gritar que detivessem o jardineiro, mas a sua voz soou como música de harpa, harmoniosa e envolvente...
       Todos os cortesãos aplaudiram. A princesa não notava que a sua voz soava como o som da harpa, por isso dava comandos e mais comandos, mas toda a gente ouvia a harpa e pensavam que estava a dar um concerto.
       O jardineiro, pela sua parte, fazia inclinações para o público, como se fosse o diretor de uma orquestra, o qual anojava ainda mais a princesa, que pedia que lhe cortassem de novo a cabeça e os braços e as pernas e tudo quanto puder ser cortado, mas ninguém a entendia. Porém, todos continuavam a aplaudir com entusiasmo.
       Depois daquele dia, ninguém viu mais nunca o jardineiro. Desapareceu. Porém, todos viveram muito tranquilos no reino, pois a princesa Lídia passava todo o dia a dar concertos pelo palácio, com a sua melodiosa voz de harpa.

© Frantz Ferentz, 2016


sábado, junho 11, 2016

O HOME QUE FICOU SEM AMIGOS... OU QUASE [+10 anos]


Durante dez anos, o Farhán dedicouse a chamar para toda a lista dos seus amigos. Durante dez anos, fixo telefonemas e mantivo a amizade por teléfono con todos aqueles que non podía combinar para ir tomar algo de vez en cando.

Até que un día parou a pensar e díxose: «Teño a xente moi mal avezada. Sempre ligo eu para eles e eles nunca ligan para min».
E desde ese momento, parou de facer todas aquelas chamadas que facía a miúdo, só chamaba unha vez por semana á pizzaría e era, precisamente, para ordenar unha pizza.
Cabo dunha semana, comezou el a recibir telefonemas dos amigos.
E o máis curioso de todo era que a grande maioría deles estaban anoxados porque o Farhán non os chamaba máis.
Consideraban que era un mal amigo e tiña pouco sentido da amizade.
Outros quebraron a amizade porque pensaron que para que ter relacións con alguén que dun día para outro para de chamar.
En fin, o único amigo verdadeiro que quedou ao Farhán foi o pizzeiro.

Durante dez anos, o Farhán dedicou-se a chamar para toda a lista dos seus amigos. 
Durante dez anos, fezo telefonemas e mantevo a amizade por telefone con todos aqueles que nom podia combinar para ir tomar algo de vez en quando.
Até que um dia parou a pensar e dixo-se: «Tenho a gente mui mal avezada. Sempre ligo eu para eles e eles nunca ligam para mim».
E desde esse momento, parou de fazer todas aquelas chamadas que fazia amiúdo, só chamava uma vez por semana à pizzaria e era, precisamente, para ordenar uma pizza.
Cabo duma semana, começou ele a receber telefonemas dos amigos.
E o mais curioso de tudo era que a grande maioria deles estavam anojados porque o Farhán nom os chamava mais.
Consideravam que era um mau amigo e tinha pouco sentido da amizade.
Outros quebrárom a amizade porque pensárom que para quê ter relações com alguém que dum dia para outro para de chamar.
Em fim, o único amigo verdadeiro que quedou ao Farhán foi o pizzeiro.
                                                                                                                 © Frantz Ferentz, 2016


quinta-feira, junho 09, 2016

O ROBOT DE DESTRUCIÓN MASIVA [+8 anos]

 

— Mamá, dásme vinte euros? —preguntou a Abilia á súa nai debruzando pola porta do salón, mentres a nai batía nas teclas do telemóbil enganándose con elas unha en cada dúas veces.

A mai interrompeuse, ergueu os ollos e dixo:

— E logo? Xa gastaches toda a paga que che din para este mes?

— Gastei. Non podes adiantarme vinte euros do mes vindeiro? Fáltame un compoñente para rematar un raio láser do meu robot de destrución masiva.

— Olla, filla, lamento moito, mais non che teño troco. Só teño unha nota de cincuenta euros e esa non cha podo dar, porque outramente non fago hoxe as mercas. 

A Abilia deu un puntapé á parede e marchou toda anoxada. 

A mai suspirou aliviada e continuou a bater nas teclas. Escribiu con moito esforzo: «Parei por agora a nena. Gañei un mes máis de vida para o planeta». Mais como faría para a súa filla demorar aínda máis na construción dese robot de destrución masiva? Como? E principalmente, até cando podería xustificar manterlle a paga conxelada para que non lle chegase para os compoñentes de que precisaba?

Que duro é ser mai!


— Mamá, dás-me vinte euros? —perguntou a Abília à sua mãe debruçando pola porta do salom, mentres a mãe batia nas teclas do telemóvel enganando-se com elas uma em cada duas vezes.

A mãe interrompeu-se, ergueu os olhos e dixo:

— E logo? Já gastache toda a paga que che dei para este mês?

— Gastei. Nom podes adiantar-me vinte euros do mês vindeiro? Falta-me un componente para rematar um raio láser do meu robô de destruçom massiva.

— Olha, filha, lamento muito, mas nom che tenho troco. Só tenho uma nota de cinqüenta euros e essa nom cha podo dar, porque outramente nom fago hoje as mercas. 

A Abília deu um pontapé à parede e marchou toda anojada. 

A mãe suspirou aliviada e continuou a bater nas teclas. Escreveu com muito esforço: «Parei por agora a nena. Ganhei um mês mais de vida para o planeta». Mas como faria para a sua filha demorar ainda mais na construçom desse robô de destruçom massiva? Como? E principalmente, até quando podería justificar manter-lhe a paga congelada para que non lhe chegasse para os componentes de que precisava?

Que duro é ser mãe!


© Frantz Ferentz, 2016

terça-feira, junho 07, 2016

O MISTERIO DAS BÓLAS DE PO QUE CORRÍAN POLO CORREDOR [+10 anos]

   «Ding dong»
   A campaíña da porta soara cun ton mesmo alegre. O Olivio foi abrir. Levaba o mandil posto, un pano na cabeza e na man dereita sostiña unha vasoira, que non era precisamente máxica, ao contrario, estaba chea de bólas de po.
   Do outro lado da porta, unha señora con lentes de sol, vestida toda de preto, con traxe mais con saia e medias todas pretas, en zapatos de taco tamén pretos, saudou atentamente:
   – Bo día, don Olivio García?
   – Son eu –respondeu o home.
   – Podo ver a súa vasoira?
   Aquela pregunta era a pregunta máis estraña que tiñan feito ao Olivio en to-da a súa vida. Nin sequera a superaba unha outra pregunta que lle fixeran décadas atrás, cando, na escola, o mestre lle preguntou:
   – Vives ou sobrevives?
   Era unha pregunta que nin mesmo hoxe o Olivio era quen de entender, por-que sendo tan preguizoso naquela altura, en días de hoxe xa non era así e pasa-ba o día a traballar. Mais cando chegaba á casa, quería tela toda limpiña. Até que comezaron a xurdir aquelas bólas de po tan odiosas. Si, parecían acudir de todo o predio e acumulábanse na súa casa. Estaba desesperado. Limpaba nelas sen descanso, enchía a vasoira de bólas de po, mais non había xeito de manter a vivenda limpa, pois que, así que se viraba despois de limpar ben nelas, xa había algunha nova a debruzar por algún recanto remoto do corredor e campaba á vontade.
   Mais retornando para a pregunta, o Olivio ficou abraiado. Nin soubo o que responder. Porén, non lle fixo falta, porque xa a señora quitou as lentes de sol e analizou con atención  –e coa axuda dunha lupa que quitara de non se sabe onde– as sedas da vasoira, mentres murmuraba:
   – Interesante... interesante... interesante...
   – Ah, señora –foi protestar o Olivio–, podería explicarme de que vai isto?
   Mais ela non lle prestaba atención ningunha, limitábase a proseguir coa súa análise das sedas da vasoira, que as encontraba apaixonantes, como se se tratase dunha cepa de virus.
   – Requísolle a vasoira –dixo de repente a señora.
   – Queeeee?
   – Requisada no nome da ATRAPA.
   – Da que?
   – Da Axencia Tecnolóxica Re-secreta de Anti-pragas Públicas Anónimas...
   – E iso que é?
   – É unha axencia secreta do goberno, que hai llo explicar todo, xa está ben, ho. Ademais, se é secreta, é secreta.
   O Olivio ficou de boca aberta mentres a señora lle arrebataba das mans a vasoira e marchaba.
Non ía opor resistencia, non. E non pola impresión que lle causara a señora, máis ben porque detrás dela apareceron dous gorilas tamén de preto, con lentes de sol e cara de poucos amigos que non ían permitir que el, o Olivio, se resistise. Con todo, o Olivio, aínda que non entendía nada do que acontecera na súa habitación, decidiu que non ía deixar as bólas de po campar á vontade polo corredor.
Por iso, comprou outra vasoira.
   E continuou a limpar no chan con todas as enerxías, non dando tregua ás teimudas bólas que loitaban por se espallar por toda a casa.
Que desgraza tiña o coitado con iso. Con todo, parecía que a súa vida volvera á normalidade. Mais só aparentemente, porque uns ollos escrutadores non perdían detalle do que acontecía no apartamento do Olivio. Eran uns ollos en forma de micro cámara que alguén instalara, aproveitando unha saída do Olivio para comprar leite, ovos, café e bananas, por varios recantos do lar. Así todos os movementos do home eran controlados.
   O coitado Olivio facía a súa vida como se tal cousa, alleo ao que se cocía ás súas costas, ou máis ben por riba do seu cocote.
Porén, as bólas de po pareceron aínda máis excitadas do habitual, corrían por toda a casa, até conseguían fuxir da vasoira e do recolledor do Olivio, tanto que o home chegou a se espantar. Parecía mesmo que tiñan vida propia. E claro, tal detalle non pasou desapercibido para as cámaras, porque mal decorreran vinte minutos desde o momento en que saltou a alarma, xa había na porta da casa tres tipos en preto grandes como predios e mais un pequerrecho vestido en branco, con cara de lunático, barbiña de chibo e lentes que ampliaban os ollos até pareceren dúas lúas no rostro. Ese último era, sen dúbida, un cientista da ATRAPA. Como non pertencían a unha desas axencias violentas, os catro membros da ATRAPA chamaron á campaíña, pois non ían botar a porta abaixo, como fan os espións nos filmes. 
   O Olivio foi abrir novamente coa vasoira na man, co mandil posto e un pano na cabeza.
   – Non me digan que son da ATRAPA –dixo el a modo de cumprimento.
   – Somos –respondeu o cientista–. Permítame presentarme. Chámome Ru-dolf Ticketing, doutor Ticketing, responsábel polo seguimento das operacións de control de pragas de monstros domésticos. 
   Ao Olivio teríalle dado un ataque de riso se non fose por aqueles tres tipos sinistros que acompañaban o doutor Ticketing.
   – Eu non lle teño monstros domésticos –dixo o Olivio.
   – Ah non? Quere unha proba de que si os ten?
   O Olivio nin tivo vagar de dicir unha palabra, pois xa o cientista da barba de chibo quitou unha especie de rede de cazar bolboretas de non se sabe onde e lanzouna sobre unha manada de bólas de po que se achegaran incautamente da porta da rúa. Porén, aquela rede tiña uns buracos moi finos, como se fose unha peneira para grans en miniatura.
   – E agora observe –dixo o doutor Ticketing.
   Nese instante, as bolas de po comezaron unha fuxida empurrando a rede para o máis profundo do lar do Olivio, como se estivesen conscientes do perigo que lles viña enriba.
   – Viu?
   – É que as bólas de po son seres intelixentes?
   – Non, elas son como animais, non sabe? Son dirixidas por uns seres invisí-beis dentro da categoría dos monstros domésticos, como o monstro das medias, para que me entenda –explicou o doutor.
   E aí, xa sen mediar palabra, os tres gorilas lanzáronse sobre a rede das bol-boretas e capturaron as bólas de po no medio do corredor.
Armaron un estrondo enorme, mais notábase que, xa que non botaran a porta abaixo, algo ruidoso tiñan de facer, porque outramente debían ter a impresión de non gañaren o seu ordenado como é debido, isto é, montando escándalo.
   – E que van facer coas bólas? –preguntou o Olivio.
   – O de sempre: probas, probas e máis probas até conseguirmos demostrar a existencia dos domeadores das bólas de po. E penso que desta vez si imos logralo.
   Por un instante, pola cabeza do Olivio pasaron toda casta de torturas a que someterían aquelas inocentes criaturas, con aparellos impensábeis, feixes de luces abrasadoras, ultrasóns inaturábeis... O único que tiñan feito era correren polo corredor coas bólas e máis nada, non eran perigosos, incomodaban, si, mais non merecían caer nas poutas dunha organización secreta do goberno que ía acabar con eles e, se cadra, metelos en gaiolas ou caixas de vidro para expolos aos curiosos, facéndoos visíbeis... Non, o Olivio tiña o seu corazonciño e non ía permitir aquilo. Ademais, aqueles domeadores das bólas de po vivían no seu lar, por tanto eran os seus animais de compañía! Non señor! Por iso, o Olivio aproveitou que os tres gorilas estaban no limiar a observa-ren a rede como parvos, mentres o doutor Ticketing frotaba as mans de satisfacción.
   Aí o Olivio foi rápido. Primeiro, arrebatou das mans a rede aos gorilas. Segundo deu un couce á porta e deixou os gorilas fóra, no corredor. Terceiro, colleu o doutor Ticketing pola traseira do pescozo da súa bata e pendurouno dun colgadoiro na entrada, onde acostumaba deixar o saio; alí o guicho comezou a patexar e berrar. Coa situación controlada –polo menos momentaneamente–, o Olivio ceibou as bólas de po no terrazo, as cales axiña se esconderon por onde puideron, e guindou a rede para a rúa.
   Entre tanto, xa si os gorilas tiveron unha reacción propia deles, bateron na porta e estaban para botala abaixo, polo que o Olivio optou por abrila, antes de quedar sen ela. Aqueles tres tipos non falaban moito, notábase que eran axentes de acción. Primeiro entraron coma un furacán na casa. Segundo despenduraron o doutor. Terceiro correron para o terrazo, como se tivesen visto todo o que acontecía no apartamento mentres eles estaban fóra. E aí foi onde o Olivio comezou a sospeitar que talvez o vixiaban dalgunha maneira.
   Cabo duns segundos un dos gorilas dixo ao doutor:
   – Efectivamente, lanzou a rede para a rúa.
   – Imos de présa. Talvez aínda consigamos recuperar algunha das bólas de po co seu monstro domeador...
   Tres segundo máis tarde, a paz retornou ao lar do Olivio.  Non demorou moito o Olivio até que descubriu as varias micro cámaras que lle foran instaladas na súa habitación. En vez de quitalas, decidiu que era mellor pór diante de cada unha delas unha foto en que se vían imaxes do apartamento, de xeito que non era posíbel ver o movemento interior. Imaxinade a vergoña que podería sufrir o coitado do Olivio se un día lle dese en pasar por diante dunha micro cámara en calzóns... Ademais, se súa nai o tivese sabido, certamente lle tería dito:
   – Espero que, polo menos, leves os calzóns limpos, meu! O que van pensar os espías de ti, eh?
   Mais grazas a esa estrataxema, aqueles que vixiaban os seus movementos, pasaron a pensar que a vida do Olivio era aborrecida demais e que nunca se pasaba nada na casa del, que nin se lle vía moverse pola habitación... Talvez até se tornara invisíbel, como os monstros das bólas de po.
   Porén, as cousas eran ben diferentes. Os domeadores de bólas de po do seu apartamento comprenderon que o Olivio era un tipo de fiúza, alguén en quen si podían confiar. Aínda que non se mostrasen aos humanos, pois sempre permanecían invisí-beis para as persoas, quixeron manifestar dalgunha maneira o seu agradecemento. E fixeron unha manifestación de bólas de po polo corredor da casa, como se botasen corridas. O Olivio entendeu que aquelas criaturas vivían da doma das bólas de po e, por riba, tivo unha idea. Alí mesmo no seu apartamento construíu un pequeno circuíto, na realidade  era algo parello aos antigos circos romanos onde se facían corridas de cuadrigas. Era moi xeitosiño para estas cousas, xa tempo atrás construíra unha maqueta da Torre Eiffel á escala, e non con escarvadentes, mais con faragulla de pan, que despois pintou de cincento. Ficou ben curriño. Por iso, decidiu erguer un circo romano tamén á base de faragulla de pan, que despois endureceu. Era espectacular. Tiña gradas, palcos e até bandeiriñas que, para se mexeren, contaban cun ventilador por detrás. Ademais, o Olivio construíu coas súas mans carros de carreiras cunha fita que se axustaba ás bólas de po.
   Embora non se visen os monstros domeadores, estes ben podían subir neles e botar carreiras. Porén, como o Olivio gustaba de ver xente, tamén fixo uns guiadores dos ca-rros, tamén de faragulla endurecida e, loxicamente, vestidos de romanos, mais colocados nun lado do carriño para os monstros das bólas de po poderen guiar perfectamente as súas cuadrigas. Foi todo un suceso. Tres veces por semana, había corridas de cuadrigas de bólas de po no corredor da casa do Olivio, xusto por baixo de dúas micro cámaras da ATRAPA, mais alí non tiña xeito de ficar a saber o que acontecía. O Olivio decidiu gravar as corridas en vídeo e despois subilo ás redes sociais.
Hoxe en día, conta con máis de dous millóns de seguidores de todo o mundo, porque as súas carreiras de cuadrigas son espectaculares.
   Só os da ATRAPA están amoscados, mais como non o ven, non poden facer nada. Xa se sabe: ollos que non ven, corazón que non sente.

domingo, junho 05, 2016

VIAXE AO PAÍS DOS HOBITIÑOS [+12 anos]

   Naquela mañá, de repente, a Cesca ergueuse cunha sorpresa. O seu pé esquerdo era moito maior do que o seu pé dereito. Ela estaba ben certiña que aquilo non fora así na noite anterior, que, cando fora deitarse, ambos os pés eran igualiños.
   Porén, agora un era meirande do outro. Axiña chamou para a nai:
   – Mamá, ven ver a desgraza que me aconteceu.
   A nai acudiu rapidamente. Non precisou de explicacións, axiña viu o que se pasaba.
   – Coido que che debo unha explicación –dixo o nai–. Mais antes confírmame unha cousa: non caíches polas escadas, certo?
   – Non.
   – Daquela has saber que o que che acontece é xenético.
   – De que estás a falar? –quixo saber a Cesca, para quen todo aquilo soaba a misterio insondábel.
   A nai suspirou. Sabía que chegara o momento de contar a verdade á filla.
   – Lembras que sempre che dixen que o teu pai morreu nun accidente no espazo exterior na colisión de dous transbordadores, porque o piloto da outra aeronave excedera a taxa de alcohol permitida?
   – Lembro.
   – Pois non é certo. Teu pai non era piloto de transbordadores espaciais, teu pai era e é un hobbit, mais por aquí chamámoslles hobitiños.
   – De que estás a falar?
   – Verás, acontece que nesta casa hai un portal espazo-temporal que permite viaxar a outras dimensións. Cando adolescente, eu atraveseino unha vez. Fun parar á aldea dos Bolsóns. Alí me apaixonei por un pequeno hobitiño, chamado Hugo. Como eu son pequeniña, el case nin notaba a miña estatura superior... Bo, non che vou entrar en detalles. A cousa é que nove meses despois daquilo naciches ti...
   – Que historia tan tenra –dixo a Cesca, quen por un momento se deixou levar polo romantismo, en vez de pola súa situación tráxica con aquel pé inzado.
   – É evidente que a xenética do teu pai está a se manifestar. Por iso tes ese cacho de pé.
   – Si, mais o outro continúa a ser normal.
   – É certo.
   A Cesca continuou a pensar un momento.
   – Mamá, ese portal continúa aberto?
   – Só abre nas lúas cheas.
   – Hoxe haberá lúa chea! E onde está?
   – No cortizo vello do umeiro fórmase unha espiral. Tes que saltar por alí. Fica aberto apenas un minuto. Despois non se pode retornar até a próxima lúa chea. Mais ten coidado como o fas, porque eu unha vez, querendo voltar, aparecín no Uzbequistán e miña nai castigoume sen sobremesa vinte e cinco anos, por iso eu aínda non tomo sobremesa, porque me dura o castigo dela.
   – Tereino presente.
   A Cesca preparou unha mochila con varias cousas e foi para o vello umeiro. Quería coñecer o seu pai e resolver o seu problema do pé, mais camiñar cun pé que parece un zapato de mergullador évos ben complicado. Con todo, conseguiu chegar xusto cando o portal abría no toro da árbore.
   Así, case un mes despois, durante a seguinte lúa chea, a Cesca voltaba onda ela. Petou na porta da casa. A nai foille abrir.
   – Filla, estás ben?
   Mais a Cesca, en vez de responder, acenou para o pé dereito. Víase que era tan grande coma o esquerdo.
   – Agora xa teño os dous pés de hobitiño, mamá!
   A mamá pensou que non era moita desgraza. Era peor ter cara ou poutas de orco. Os pés até se podían disimular.
   Cando estivo dentro da casa, a rapariga contou:
   – Non coñecín o meu pai, o Hugo. Marchara loitar contra as hordas de orcos do sul. Porén, si coñecín o meu avó, o Bolbo, un tipo engrazado que fuma en cachimbo polo nariz porque di que, se o fixer pola boca, lle deixaría un alento horríbel.
   »El contoume todo sobre os hobitiños. Acolleume na súa casa, como a súa neta que son. E deume de comer comida de hobitiños, por iso agora teño o pé dereito así. Porén, resolvín que quería voltar e aquí estou.
   A nai deulle unha aperta. Aceptaba súa filla como era, mesmo con aqueles pés como caldeiros de grandes.
   – O que vou facer con estes pés? –preguntou a Cesca.
   O peor dos pés de hobitiño son as sedas que os cobren por riba. E aí quixeron, entre a nai e a filla, depilalos. Probaron con coitelas, con cremas, con máquinas de barbear e até coa máquina de podar do veciño, mais non houbo maneira. A única solución era un incendio controlado, para o cal pediron axuda a un veciño do que todos sospeitaban que era un pirómano.
   O tipo non daba creto a que lle pagasen por provocar un lume, embora fose tan pequeniño. Porén, grazas a iso conseguiron depilar os pés da Cesca.
   – E agora que será da miña vida con estes pés, mamá?
   A pregunta ficou no ar, sen resposta.Imaxinade unha rapariga con pés como os zapatos dun mergullador. Até para camiñar tiña de facer uns esforzos sobrehumanos. Que futuro lle agardaba?
   Mais como isto é un conto e esta estoria ten de acabar ben, heivos dicir que a fin é moi boa. A Cesca foi fichada por unha equipa de hóquei sobre xeo coma gar-darredes. Con eses pés que ten, non entra a pastilla nin que a disparen cun morteiro. Aínda que non entenda nin papa de hóquei, ela o único que fai é sentar na portaría coma gardarredes e ocupar todo o espazo cos seus pés.
   A súa equipa vai ser a única á que non lle marcaron un gol en toda a liga. Agora só falta que o resto da equipa aprendan a marcar goles eles. En fin, non hai nada perfecto nesta vida.

© Texto: Frantz Ferentz, 2016
© Debuxo: Valadouro

quinta-feira, fevereiro 11, 2016

O MISTÉRIO DOS VÓMITOS ESPONTÂNEOS [+10 anos]



Todo comezou cunha especie de vómitos que apareceron esparexidos pola casa. No inicio eran vómitos isolados, dunha cor amarela. Porén, a cousa foi que aos poucos os vómitos se multiplicaron por toda a habitación, particularmente nas zonas perto dos armarios.
    O Fendro quixo saber de onde procedían aqueles vómitos.
    — Probabelmente é cousa dos ratos —opinou o seu irmán maior, o Manel, que entendía moito de motos e videoxogos, mais non entendía nada de ratos e menos aínda de vómitos de rato.
    Parecía que á única persoa na casa que importaba a orixe daqueles pequenos vómitos era a el. Ademais, só el os limpava, mais tiña un interese científico que o levou a, ademais, almacenalos e até clasificalos. Tamén examinou algúns deles ao microscopio, o cal non deixa de ser algo excepcional, porque un rapaz de nove anos non ten por costume facer esas cousas.
   Dedicou horas e horas á investigación acerca dos vómitos. Ademais de na internet, procurou informacións en bibliotecas e até escribiu para cientístas, facéndose pasar por un afeccionado á ornitoloxía de trinta e tal anos, porque outramente non o tomarían a serio.
    Porén, nada daba resultados. Nin os científicos máis sisudos do país sabían que criatura podía vomitar así. E cando se trataba de facer estudos de ADN, resultaba unha especie descoñecida, como se houbese erros na análise das probas de ADN, mais de facto non había erro ningún.
    Despois de moito pensar, o Fendro chegou á conclusión de que a criatura que ía vomitando pola casa probabelmente era invisíbel ou, polo menos, era capaz de se camuflar mellor do que un camaleón. Era imposíbel que os vómitos xurdisen sós, como os fungos. Por iso, instalou cámaras de raios infravemellos, pequenas, sofisticadas, ben escondidas por toda a casa. 
    E tivo premio. Aos poucos, as cámaras divisaron como unha estraña criatura do tamaño dun puño corría pola casa. Non se trataba dum rato, pois corría sobre dúas patas e parecía intelixente. Despois de rever todas as gravacións, comprendeu que a criatura ía todos os días á gabeta dos peúgos, remexía alií e saía dela a mascar. Despois, camiñaba pola casa como se estivese bébedo, até que nun certo momento vomitaba. Cando iso acontecía, deixaba de camiñar como se estivese bebido e metíase debaixo do móbel da roupa, mais por alí xa non había cámaras e nin había maneira de facer o seguimento.
    O Fendro foi preguntar durante o xantar:
    — Escoitade, vós non notades ultimamente que faltan peúgos, un de cada parella?
    — Faltan —dixo o pai
    — Certo, ainda que non é que sempre faltan, máis ben é que ha algún peúgo que está mordido, como se fose cousa dos ratos... —dixo a mai.
    — Os ratos non comen peúgos —dixo o Manel, tencionando parecer que entendía de ratos.
   Mais aquelas explicações bastárom ao Fedro. Ele já compreendera o que acontecia com aquela estranha criatura. Mas nom ia comentar nada com a família, ia agir pola sua conta.
    No día seguinte, o Fendro preparou unha armadilla na súa gabeta dos peúgos. Meteu unhas lambotadas nunha gaiola de grilos e deixouna alí, á espera de a criatura caer na armadilla. Sabía que calquera monstro, por moi feroz e selvaxe que fose, non podería evitar ir catar unha lambotada. E acertou. Na mañá seguinte, embora non se vise a ollo nu, na gaiola había un monstriño preso.
    O Fendro recolleu a gaiola, colocouna á altura dos seus ollos no alto do móbel e falou para a estraña criatura, coa esperanza de ser entendido:
    — Olla, eu xa sei cal é o teu problema. Tu non es un monstro dos peúgos. Ouviches?
    E para a súa surpresa, da gaiola saíu unha voz que respondeu:
    — E logo, como é que tu sabes iso, se nin me podes ver?
   O Fendro estaba moi emocionado, mais el quería comportarse como un cientista. Por iso explicou:
    — Verás, criatura, tu non es un monstro dos peúgos. Se non me engano, es un monstro das tubarías, mais estás errado con seres un monstro dos peúgos. O que a ti che acontece cos peúgos é que che caen mal, por iso os vomitas!
    Aí houbo silencio. A criatura que se encontraba dentro da gaiola pareceu reflectir sobre aquelas palabras do miúdo.
    — Talvez teñas razón —dixo ao cabo o monstro invisíbel—. Sempre sospeitei que eu era un fillo adoptado, que os meus pais non eran os meus verdadeiros pais...
    — O que che fai pensar iso?
    — Bo, que eu sou tres veces meirande de tamaño que os meus pais e os meus irmáns, non che parece motivo suficiente?
    — Si, tes razón.
    — E tu por que cres que eu sou un monstro das tubarías?
    Aí o Fendro tivo que quitar do peto unhas follas que imprimira. Tratábase de imaxes que encontrara na rede, onde se mostraba como eran os distintos tipos de monstros domésticos, segundo o profesor Agüicola, un xenio dos estudos de fenómenos inexplicábeis no lar que era considerado louco pola comunidade científica, mais que era levado a serio por moita xente, como o propio Fendro.
    — Segundo esta imaxe, tu es un monstro das tubarías.
    — E como podes saber como eu sou se non me viches?
    Aí o Fedro quitou do peto algunhas das fotos que conseguira coa súa cámara de infravermellos. O ser das fotos e o ser das imaxes do profesor Agüicola correspondían, sen dúbida, ao mesmo tipo de monstro: o monstro das tubarías.
    O monstriño ficou moi sorprendido, polo menos iso parecía polos suspiros que largaba. Cando acougou, tornouse visíbel.
    — Está ben, e agora que será de min? —preguntou o monstruo.
    — Non tes nada de que te preocupar —dixo o Fendro.
    O rapaz colleu a gaiola e foi con ela ao baño. Despois abriu a porta da gaiola e deixou caer a criatura pola sanita. A seguir, deu descarga e o monstro perdeuse de vista no remuíño (mais non pensedes mal, a auga estaba limpa).
    A partir daquel momento, pararon os vómitos e os peúgos mordidos. Mais comezaron os sons estraños por todo o lar. As tubarías soaban a calquera hora como se fosen as tripas dun monstro xigante, mais só o Fendro sabía o motivo diso. Tiña certeza que o monstro ficara na casa. Sabíao polos ruídos das tubarías... e tamén porque, ás veces, cando deixaba lambotadas enriba da mesa do computador, estas desaparecían misteriosamente.



Tudo começou com uma espécie de vómitos que aparecérom esparegidos pola casa. No início eram vómitos isolados, duma cor amarela. Porém, a cousa foi que aos poucos os vómitos se multiplicárom por toda a habitaçom, particularmente nas zonas perto dos armários.
    O Fendro quiso saber donde procediam aqueles vómitos.
    — Provavelmente é cousa dos ratos —opinou o seu irmão maior, o Manel, que entendia muito de motos e videojogos, mas nom entendia nada de ratos e menos ainda de vómitos de rato.
    Parecia que à única pessoa na casa que importava a origem daqueles pequenos vómitos era a ele. Ademais, só ele os limpava, mas tinha um interesse científico que o levou a, ademais, armazená-los e até classificá-los. Também examinou alguns deles ao microscópio, o qual nom deixa de ser algo excecional, porque um rapaz de nove anos nom tem por costume fazer essas cousas.
   Dedicou horas e horas à investigaçom acerca dos vómitos. Ademais de na internet, procurou informações em bibliotecas e até escreveu para cientístas, fazendo-se passar por um afeiçoado à ornitologia de trinta e tal anos, porque outramente nom o tomariam a sério.
    Porém, nada dava resultados. Nem os científicos mais sisudos do país sabiam que criatura podia vomitar assim. E quando se tratava de fazer estudos de ADN, resultava uma espécie desconhecida, como se houvesse erros na análise das provas de ADN, mas de facto nom havia erro nengum.
    Depois de muito pensar, o Fendro chegou à conclusom de que a criatura que ia vomitando pola casa provavelmente era invisível ou, polo menos, era capaz de se camuflar melhor do que um camaleom. Era impossível que os vómitos surgissem sós, como os fungos. Por isso, instalou câmaras de raios infravemelhos, pequenas, sofisticadas, bem escondidas por toda a casa. 
    E tevo prémio. Aos poucos, as câmaras divisárom como uma estranha criatura do tamanho dum punho corria pola casa. Nom se tratava dum rato, pois corria sobre duas patas e parecia inteligente. Depois de rever todas as gravações, compreendeu que a criatura ia todos os dias à gaveta dos peúgos, remexia ali e saía dela a mascar. Depois, caminhava pola casa como se estivesse bêbedo, até que num certo momento vomitava. Quando isso acontecia, deixava de caminhar como se estivesse bebido e metia-se debaixo do móvel da roupa, mas por ali já nom havia câmaras e nem havia maneira de fazer o seguimento.
    O Fendro foi perguntar durante o jantar:
    — Escutai, vós nom notais ultimamente que faltam peúgos, um de cada parelha?
    — Faltam —dixo o pai
    — Certo, ainda que nom é que sempre faltam, mais bem é que há algum peúgo que está mordido, como se fosse cousa dos ratos... —dixo a mãe.
    — Os ratos nom comem peúgos —dixo o Manel, tencionando parecer que entendia de ratos.
   Mas aquelas explicações bastárom ao Fedro. Ele já compreendera o que acontecia com aquela estranha criatura. Mas nom ia comentar nada com a família, ia agir pola sua conta.
    No dia seguinte, o Fendro preparou uma armadilha na sua gaveta dos peúgos. Meteu umas lambotadas numa gaiola de grilos e deixou-na ali, à espera de a criatura cair na armadilha. Sabia que qualquer monstro, por mui feroz e selvagem que fosse, não poderia evitar ir catar uma lambotada. E acertou. Na manhã seguinte, embora nom se visse a olho nu, na gaiola havia um monstruinho preso.
    O Fendro recolheu a gaiola, colocou-na à altura dos seus olhos no alto do móvel e falou para a estranha criatura, com a esperança de ser entendido:
    — Olha, eu já sei qual o teu problema. Tu nom és um monstro dos peúgos. Ouviche?
    E para a sua surpresa, da gaiola saiu uma voz que respondeu:
    — E logo, como é que tu sabes isso, se nem me podes ver?
   O Fendro estava muito emocionado, mas ele queria comportar-se como um cientista. Por isso explicou:
    — Verás, criatura, tu nom és um monstro dos peúgos. Se nom me engano, és um monstro das tubarias, mas estás errado com seres um monstro dos peúgos. O que a ti che acontece com os peúgos é que che caem mal, por isso os vomitas!
    Aí houvo silêncio. A criatura que se encontrava dentro da gaiola pareceu refletir sobre aquelas palavras do miúdo.
    — Talvez tenhas razom —dixo ao fim o monstro invisível—. Sempre suspeitei que eu era um filho adotado, que os meus pais nom eram os meus verdadeiros pais...
    — O que che fai pensar isso?
    — Bom, que eu sou três vezes mais grande de tamanho que os meus pais e os meus irmãos, nom che parece motivo suficiente?
    — Sim tens razom.
    — E tu porque crês que eu sou um monstro das tubarias?
    Aí o Fendro tevo que quitar do peto umas folhas que imprimira. Tratava-se de imagens que encontrara na rede, onde se mostrava como eram os distintos tipos de monstros domésticos, segundo o professor Agüicola, um génio dos estudos de fenómenos inexplicáveis no lar que era considerado louco pola comunidade científica, mas que era levado a sério por muita gente, como o próprio Fendro.
    — Segundo esta imagem, tu és um monstro das tubarias.
    — E como podes saber como eu sou se nom me tens visto?
    Aí o Fedro quitou do peto algumas das fotos que conseguira com a sua câmara de infravermelhos. O ser das fotos e o ser das imagens do professor Agüicola correspondiam, sem dúvida, ao mesmo tipo de monstro: o monstro das tubarias.
    O monstrinho ficou mui surpreendido, polo menos isso parecia polos suspiros que largava. Quando acougou, tornou-se visível.
    — Está bem, e agora que será de mim? —perguntou o monstruo.
    — Nom tens nada de que te preocupar —dixo o Fendro.
    O rapaz colheu a gaiola e foi com ela ao banho. Depois abriu a porta da gaiola e deixou cair a criatura pola sanita. A seguir, deu descarga e o monstro perdeu-se de vista no remoinho (mas nom penseis mal, a água estava limpa).
    A partir daquele momento, parárom os vómitos e os peúgos mordidos. Mas começárom os sons estranhos por todo o lar. As tubarias soavam a qualquer hora como se fossem as tripas dum monstro gigante, mas só o Fendro sabia o motivo disso. Tinha certeza que o monstro ficara na casa. Sabia-o polos ruídos das tubarias... e também porque, às vezes, quando deixava lambotadas encima da mesa do computador, estas desapareciam misteriosamente.

Frantz Ferentz, 2016