domingo, março 07, 2021

COUSAS DE MONSTROS

 

PERSONAXES: 3 monstros peludos.

LUGAR: Interior dunha cova con iluminación de fachos. MONSTRO 1 e MONSTRO 2 sentados no chan beben de caveiras humanas.

MONSTRO 1: Estou desesperado (coa caveira na man), se non consigo asustar polo menos dous rapaces esta semana, vanme botar da tribo.

MONSTRO 2 dá unha palmadiña a MONSTRO 1 no ombro.

MONSTRO 2: Como te entendo! Hao tres semanas que non dou espaventado ningunha cría humana. Experimentei con todo, mais foiche en van.

Ambos os MONSTROS sacoden la cabeza con pesar. Entra MONSTRO 3. Senta cabo dos outros dous monstros.

MONSTRO 3: Ola, rapaces! Por que estades tan lúgubres?

MONSTRO 1: ¿Lugru... qué?

MONSTRO 3: Con cara de preocupados.

MONSTRO 1: Que fino falas. Unha caveiriña de sisos?

MONSTRO 3: Non, obrigado, xa desalmorcei. Por que tanto desasosego?

MONSTRO 1: A ver, a ver, por que falas tan estraño? Ti no eras así e por riba estás moi ledo. 

MONSTRO 3: Claro que estou ledo. Teño un éxito rotundo asustando humanos. Sonvos o campeón non só da tribo, senón de todo o cuadrante escuro Beta 4A.

MONSTRO 1: Cóntanos iso.

MONSTRO 3: Todo comezou por acaso cando entrei por erro nun predio grandísimo. Chámanlle biblioteca. Acontece que alí empecei a ler sobre os humanos, aprendín do que gustan e do que non. Aprendín o que era o cinema e lin sobre filmes de terror. Virei todo un especialista en crear cenas de terror para os humanos máis novos segundo as técnicas que eles mesmos utilizan. E limítome a utilizalas con eles propios. 

MONSTRO 2: Qué interesante! Mais non sei o que é nin bibliqueta ni finema.

MONSTRO 1: Eu tamén quero experimentar. Como é que se fai todo iso?

MONSTRO 3 quita un libro de embaixo do pelame.

MONSTRO 3 [entusiasta] De aquí sae toda a miña sabedoría!

MONSTRO 2 arrebátalle o libro das mans e come nel destrozándoo. Logo cuspe algúns anacos. MONSTRO 3 leva as mans para a cabeza. MONSTRO 2 sae ás carreiras.

MONSTRO 2: Que noxo! Esa cousa sabe a papel e tinta!

PANO

Frantz Ferentz, 2021

O SEÑOR NON SABE QUEN SON EU

 


Un auto parado, ocupado por HOME e MULLER. É cabrio, por tanto, os diálogos decorren facilmente. Mesmo atrás hai dúas motos, con AXENTE 1 e AXENTE 2, cuxos sexos non están determinados.

O AXENTE 1 acóstase ao auto parado. Saúda militarmente.

AXENTE 1: Bo día. Sabe por que lle fixen parar?

HOME: Non.

AXENTE 1: Por exceso de velocidade.

HOME: Pero, axente, esta estrada é toda chá, non hai nin un auto. Que problema hai?

AXENTE 1: Que superou tres veces o limite de velocidade.

HOME: En fin, axente, non quería chegar a isto, mais sabe quen son eu?

AXENTE 1: Non, señor.

HOME: Que non sabe quen son eu?

AXENTE 1: Non, señor, xa llo dixen.

HOME: Pero a min coñéceme toda a xente, eu son...

Chega o AXENTE 2. Interrompe o HOME.

AXENTE 2: Algún problema?

HOME: Estaba a piques de dicir ao seu compañeiro quen son eu, parece mentira que non me coñezan. Eu son...

AXENTE 2 [interrumpiendo]: Documentación do condutor e do automóbil, por favor.

O HOME fai un xesto á MULLER. Ela abre o garda-luvas e quita un portafolio. Dáa ao HOME e este extrae dous documentos que pasa ao AXENTE 1.

AXENTE 1: E agora, por favor, o seu permiso de conducir.

O HOME mete a man nun peto interior, quite o carné de conducir e entrégao ao AXENTE 1.

HOME: Xa ve quen son eu?

O AXENTE 1 mostra o carné ao AXENTE 2. Bisban entre eles.

HOME: Xa sabe quen son eu?

AXENTE 2: Garde silencio, por favor, porque así non podemos ler o seu documento.

HOME [á muller]: Dilles quen son eu!

MULLER: Dillo ti.

Ambos os axentes ollan para a muller. A seguir, o AXENTE 1 contempla o AXENTE 2:

AXENTE 1: E sabe quen son eu?

AXENTE 2: Non teño idea. E o señor sabe quen son eu?

AXENTE 1: Tampouco. Señora, sabe quen somos?

MULLER: Lamento, mais non.

AXENTE 2: E a señora quen é?

MULLER: Non llo sei, a verdade.

AXENTE 1: Daquela, ninguén aquí sabemos quen somos.

AXENTE 2: Que duro isto, non si?

MULLER: Si, si...

HOME: A ver, alto, que eu si vos sei quen son...

AXENTE 1: Mais o señor pasou todo o tempo a preguntar quen é, así que está tan perdido coma nós.

HOME: Que non, que non! Eu ben sei quen son. Son alguén moi importante, moito. Eu son... eu son... eu son... Raios, olle no meu carné!

O AXENTE 1 observa o carné.

AXENTE 1: Verá, non trouxen os anteollos de ler, así que non vexo nada.

Devólvelle o carné e o resto da documentación.

HOME: Non pode ser...

MULLER: Daquela, se ningún non sabemos quen somos, mellor marchamos todos, non? Axentes, ¿algún de vós me pode levar na súa moto?

AXENTE 2: Claro, señora.

HOME: E logo, marchas con eles e déixasme aquí chantado? Seica non sabes quen son eu?

MULLER: Laméntoo, mais non me lembro.

Ela sae do auto e monta detrás do AXENTE 2.

AXENTE 1: Ben, xa está. Apuntada a matrícula. Vaille chegar unha coima considerábel por exceso de velocidade. Que teña un bo día [saúda militarmente].

O AXENTE 1 regresa á súa moto. Óuvese como ambas as motos arrancan, mentres o HOME continúa a berrar.

HOME: Vós non sabedes quen son eu! Vós non sabedes quen son eu! Vós non sabedes quen son eu!

MULLER E AXENTES 1 e 2 [asemade]: Non, non o sabemos!


PANO

© Frantz Ferentz, 2021


sexta-feira, setembro 11, 2020

O PRINCIPIÑO E O ASTEROIDE DE CHATARRA

 




Dramatis Personae



Andrés, rapaz
Andrea, rapariga
Comodetodo, o pelicano (unha figura moi grande que pode requirir de dous actores.
         Debe ter un bico con bolsa enorme).
O ferralleiro
O Principiño

1. PRAIA MANABITA



Unha praia do trópico, na costa do Pacífico, algures sen especificar en Manabí. O chan é de area. Hai algúns matos. No fondo vese o mar.

No inicio, o palco é baleiro. Non hai ningún ser humano. De repente, óuvese a voz dunha rapariga que berra sen aínda ser vista.

ANDREA: Axúdame, que non podo eu soa.

Outra voz, esta de rapaz, responde sen que tampouco se vexa o seu propietario.

ANDRÉ: Vou, impaciente. É que me pareceu ver un sapoconchiño a correr para a praia, mais a final era unha ra.

ANDREA (estrañada): Unha ra na praia? Ti soñas.

ANDRÉ: Daquela sería un mexillón con patas...

ANDREA: Ven, que no podo eu soa.

ANDRÉ: Vou, vou.

Entón xa aparecen os dous no palco. Dun lateral, ambos arrastran unha rede grande de máis, toda chea de residuos. Pódese apreciar a ollo nu que hai embalaxes, bolsas, roupa...

Arrastran a rede até o centro do palco. Lárgana, déixana caer no chan e fican os dous sentados. Suspiran, resopran. Decorren uns segundos. De repente, Andrea érguese.

ANDREA (decidida): Ben, xa chega, imos proseguir con isto.

ANDRÉ (lamentándose): Mais, ti que dis? Estou rebentado.

ANDREA (anoxada): Ti? Ti, rebentado? Ti non moviches un dedo.

André érguese sen vontade. Dedícase, xunto con Andrea, a abrir a rede e extraer lixo, peza a peza. Vese como sacan os restos dun triciclo, unha bóla de fútbol rota, trapos, moitas bolsas de plástico, botellas tamén de plástico. 

Todo o meten en bolsas de plástico pretas que previamente colocaron en derredor, onde clasifican o lixo.

De repente, cando André mete a man na rede, óuvense uns queixidos, varios "ai", até que ao cabo se escoita un comando:

COMODETODO: Non me arranques as plumas!

André detense. Andrea achégaselle. Ambos os rapaces fican a ollar. Daquela vese como a rede se move e sae unha figura, que se pon de pé quitando o lixo de enriba sacudíndose e facendo algo así como “brrr”. Trátase dun pelicano.

André e Andrea axudan ao acabado de aparecer a saír da rede. O paxaro colócase entre ambos os rapaces.

COMODETODO: Obrigado, nenos. Onde é que estou?

ANDREA: En Manabí, Ecuador.

COMODETODO: Ui, que ben o calculei.

ANDRÉ: E que fas aí, atrapado nesa rede?

COMODETODO: Ben, évos unha longa historia, mais, para abreviar, heivos dicir que caín nela perseguindo unha especie de cámara de fotos que me escapou do bico ao bocexar. Mergullei no mar e despois, non sei como, vinme envolvido nunha illa de lixo. Finalmente, vós salvástesme.

ANDREA: Mais, recuperaches a cámara?

COMODETODO (a bater nas asas, abrindo o bico e deixando caer unha especie de cámara de fotos que fica no chan): Aí está. Mal se mollou, por sorte, porque axiña a protexín dentro da bolsa do meu bico.
André colle a cámara. Senta no chan e comeza a ollar para as fotos polo visor. Andrea senta ao seu lado. O pelicano úneselles.

ANDREA: E estas fotos de que son?

COMODETODO: Son do Principiño no asteroide da ferralla. Foi aí onde o coñecín.

ANDREA: De veras? E que facía alí o Principiño? E ti?

COMODETODO: Ben, eu son un pelicano ben curioso. Un día, sen me dar conta, botei a voar e acabei emprendendo unha viaxe interestelar. Desde entón, gusto de viaxar por aí. Acontece que me acheguei a aquel asteroide e case ao mesmo tempo estaba a chegar o Principiño... El, pola súa banda, facía o que sempre fai, viaxar e preguntar. Alí foi onde o coñecín...

Escuro


2. ASTEROIDE DE FERRALLA



Sobre o asteroide. Todo o chan está cheo de ferralla. Hai restos de aparellos eléctricos en todas as partes. De feito, a ferralla metálica que foron abandonando os humanos durante séculos na órbita terrestre acabou xuntándose e formando un asteroide artificial que xira ao redor do planeta.

O ferralleiro, cunha lente de aumento diante do rostro e un mandil cotroso, está sentado por tras dunha mesa toda chea de pezas de ferralla. Vai tomando pezas metálicas e examina nelas pola lente de aumento con moita atención. Cabo dun bocadiño, coloca unha etiqueta adhesiva en cada peza e despois lánzaa por aí.

Entra o pelicano por un lateral.

COMEDETODO (ao ferralleiro): Boas.

O ferralleiro ergue a vista e interrompe o que está a facer.

FERRALLEIRO: Boas. Non me pises por aí, que me descolocas todo.

COMEDETODO: Mais aquí está todo caótico.

FERRALLEIRO: Pode ser, mais eu sei onde che teño todo dentro do caos.

COMODETODO: Ah...

Nese momento entra no palco o Principiño. Sorrí. Leva o seu fular moi comprido que vai pendurando por atrás.

PRINCIPIÑO (ao ferralleiro): Ola. (Despois ao pelicano) Ola.

PELICANO: Ola.

FERRALLEIRO (en ton rosmón ao Principiño): Eh, ti. Atento onde pisas, que me descolocas a ferralla.
PRINCIPIÑO: Perdón. E logo, para que queres todos estes arteluxos que non serven para nada?

FERRALLEIRO: Que para que os quero? Seica non ves que son ferralleiro.

O ferralleiro ponse de pé. Parece estar incómodo, porque resopra e murmura entre dentes, a ollar para o Principiño e o pelicano con desconfianza, cos brazos en xerras.

Entre tanto, o Principiño ponse en crequenas e recolle algo do chan. Móstrao ao ferralleiro.

PRINCIPIÑO: E isto o que é?

O ferralleiro leva as mans á cabeza.

FERRALLEIRO: Iso é unha cámara bifocal RX-640. É pura tecnoloxía alemá que equipa os satélites PTV210 BIS. Pode fotografar o que carga unha formiga a 700 km de altura.

PRINCIPIÑO: Mais, fai boas fotos?

O ferralleiro comeza a saltar fóra de si, cos puños para o ar, como se fose unha danza. Estará un bocado así até que decide regresar á súa mesa. Dunha gabeta quita unha botella de leite e toma un grolo.

Entrementres, o Principiño achégase do pelicano. 

PRINCIPIÑO: Oi, como se che dá tirar fotos?

COMODETODO: Nunca fixen fotos. Non teño dedos, mais teño unha memoria fotográfica.

PRINCIPIÑO (algo contrariado): Ben, impórtache se deixo esta especie de cámara aquí enriba (acena para un monticulo de ferralla) e ti vas tocando co teu bico neste botón para tirar as fotos?

COMODETODO: Entendido.

O Principiño deixa a cámara onde di, acenando para o ferralleiro. O pelicano colócase por tras da cámara, fica de costas no palco, a ollar para o Principiño e o ferralleiro, que prosegue coa súa rutina enriba da mesa.

PRINCIPIÑO (ao ferralleiro): E para que lle serve toda esta ferralla?

FERRALLEIRO (interrompendo o seu traballo de clasificación por etiquetas): Servir? Non sei. Só recollo, ordeno e almaceno. Queres mercarme algo? Fágoche un bo prezo. Teño paneis solares, algúns completos. (Entre murmurios, mais pódese escoitar) tamén teño un par de canóns láser con certa carga e até medio mísil.

Entrementres, o pelicano está a facer fotos.

PRINCIPIÑO: Non, obrigado, non me interesan.

FERRALLEIRO: É un gran negocio. Moitas destas pezas poden reutilizarse ou usarse para extraer pezas de reposición. Ademais, non me custa nada recoller a ferralla. De feito, este asteroide xa é tan grande que atrae os metais que pairan nas proximidades. Nin sequera teño que facer o esforzo de o recoller, como facía até hai pouco.

Nese momento, o ferralleiro agáchase e colle algo do chan que mostra ao Principiño. É unha rede de bolboretas.

PRINCIPIÑO: Non sei para que queres unha rede de bolboretas. Non hai aquí. Non poden vivir entre o ferro. Nin tampouco unha rosa nin un raposo.

FERRALLEIRO: Non, rapaz. A rede de bolboretas emprégoa para capturar pezas de ferralla en órbita. Agora, como xa che dixen, non preciso. A ferralla cae soa aquí. Este asteroide de ferralla non para de medrar.

PRINCIPIÑO: Mais non tes unha rosa ... nin sequera un baobab.

FERRALLEIRO: Non preciso. Verás que bárbaro cando comecen a chegar alieníxenas para me mercaren pezas de reposición ... ou inclusive astronautas da Terra.

O Principino rabuña a cabeza. O ferralleiro érguese.

FERRALLEIRO: Se buscas ben, de certo atoparás as pezas necesarias para construír unha nave, porque ben vexo que gustas de viaxar polo espazo.

PRINCIPIÑO: É certo que gusto de viaxar, mais nunca usaría unha nave, creo que poluiría moito.

FERRALLEIRO: E como esperas saír do asteroide?

O Principiño vírase e acena co dedo para o pelícano.

FERRALLEIRO: Con iso non creo que chegues moi lonxe. En fin, déixame darche un meu cartón (quítao dun peto interior e dállo ao Principiño). Eilo, por se algunha vez precisas de ferralla en canto viaxas polo espazo. Ou podes ser o meu representante. Daríache unha pequena comisión polo que vendas, poderiamos comezar cun 0,003%.

O Principiño garda o cartón no peto das calzas. O ferreiro continúa en pé, observándoo, aínda que acabe volvendo para o seu asento e continúa a clasificar e etiquetar pezas de metal.

PRINCIPIÑO (a Comodetodo): Como te chamas, logo?

COMODETODO: Comodetodo.

PRÍNCIPE: Que nome tan divertido.

COMODETODO: Chamáronme así porque cando pequeno comía sen parar. Comía practicamente de todo. Mesmo unha vez comín un arco da vella.

PRINCIPIÑO: Eu tamén quero comer un arco da vella!

COMEDETODO: É difícil, tes que ter moito estómago e ti pareces pequerrechiño.

PRINCIPIÑO: Mais eu gustaría de...

COMODETODO (interrompendo): Tes lambetadas?

PRINCIPIÑO (sorprendido): Non ... (Ao ferralleiro): Hai lambetadas por aquí?

FERRALLEIRO (a ollar para arriba): Non, só hai porcas. Non sei a que saben. Poden ser boas.

COMEDETODO: Gusto de tomar gominolas antes de emprender un voo longo.

PRÍNCIPIÑO: Voltarás á Terra?

COMODETODO: Si, xa son horas.

PRÍNCIPIÑO: Conseguiches facer fotos?

COMEDETODO: Compróbao por ti mesmo.

O Principiño comeza a observar a través do visor da cámara.

PRINCIPIÑO: Que curriño! Gusto das imaxes. Querería enviar algunhas á miña rosa, mais será para outra vez. Estas resérvoas para un amigo na Terra. Podería levalas ti ao meu amigo?

COMEDETODO: Claro...

Nese momento, o ferralleiro ponse de pé e achégase aos outros dous. Está malhumorado.

FERRALLEIRO: Para aí! Que cres que fas? Esa cámara é miña. Se a queres, págama.

O Principiño saca do peto o cartón que lle dera o ferralleiro un tempo antes. Móstrallo.

PRINCIPIÑO: Se queres que eu sexa o teu representante, fico con esa cámara como pago polas comisións.

O Principiño garda de novo o cartón. O ferralleiro fica pensativo por un momento. Gruñe.

FERRALLEIRO: Está ben, mais faime boa publicidade.

O ferralleiro vírase e volve á súa actividade. O Principiño toma a cámara e colócaa diante do bico do pelicano. A ave abre o bico e o Principiño deixa caer a cámara dentro.

COMODETODO: A quen e onde hei de entregar esta cámara?

O Principiño achégase da cabeza do pelicano e bísballe un nome.

COMODETODO: Entendido. E ti como sairás deste asteroide?

PRINCIPIÑO: Como saio de todos os demais asteroides. Obrigado por levares as miñas fotos. Boa viaxe.

COMODETODO: Igualmente.

O Principiño atravesa o palco e sae. O ferralleiro continúa co de seu sentado na súa mesa. O pelicano vírase e sae polo extremo contrario.

Escuro




3. PRAIA MANABITA



De volta á praia. Os dous rapaces están sentados na area a ambos os lados do pelícano.

ANDREA: Que interesante é esa historia.

ANDRÉ: Si, moito.

ANDREA: E para onde é que foi o Principiño despois da viaxe ao asteroide de ferralla?

CÓMODO: Non teño idea, mais sei que nos volveremos a atopar.

ANDRÉ: Adoraría coñecelo.

CÓMODO: Claro que si, mais o Principiño aparece cando un non o espera. Chega sen previo aviso.

ANDREA: Pareceume. Eu tamén gustaría de o coñecer.

ANDRÉ: E a quen tes que dar a cámara? É de aquí, de Manabí?

COMODETODO: Si. Se cadra coñecédelo.

ANDRÉ: Como se chama?

COMEDETODO: Kintilla.

Os dous rapaces erguense de súpeto.

ANDREA e ANDRÉ (asemade, moi sorprendidos): Kintilla!

COMODETODO: Si ... pasou algo?

Os rapaces óllanse. Parecen asustados.

ANDRÉ (cunha voz trémula): Kintilla é un personaxe mitolóxico. É Killa, a lúa, mais tamén é Inti, o sol.

ANDREA: Disque vive precisamente por tras de onde se esconde o sol e viaxa na no lombo da lúa.

COMODETODO: Ben, teño un compromiso co Principiño. Vou voar para alén do horizonte e atoparei Kintilla.

ANDRÉ: Podemos acompañarte?

PELICANO: Se podo levarvos os dous no peteiro, non hai problema 

ANDREA: Mais non nos comas!

COMODETODO: Ben, se me esquezo, berrádeme para que non vos coma.

Os rapaces entran no bico de Comodetodo.

ANDREA (de dentro da bolsa do bico do pelicano): Voemos!

ANDRÉ: Mais devagar, que me mareo.

CÓMODO: Agarda! Mais non vos agarredes de aí, que teño cóxegas ... Ha ha ha ha...

Vai a escuro. Hai un latexo de asas.

Pano

© Texto: Frantz Ferentz, 2020
© Ilustración: Susana San Millán

terça-feira, agosto 25, 2020

O CHEIRO A PAÍS

 Wicca Magia: Teiniaguá – Princesa Moura




Dramatis Personae

Samir, o pai
Leila, a filla
Axente da alfándega



ACTO 1


No palco aparecen Leila e mais o seu pai Samir no seu lar. Están no salón, decorado con estilo árabe. No centro do palco hai unha mesa baixo, cunha teteira. Hai un vello sofá e unha alcatifa no chan. O pai e a filla toman unha cunca de té, ambos sentados no sofá, de cara ao público.

SAMIR (deixando a cunca de té na mesa): Filla, teño que che dicir algo.

Leila deixa a cunca na mesa tamén. Fita para o pai.

SAMIR: Teño que viaxar a Marrocos. Teño que asinar a venda da casa familiar.

Hai uns segundos de silencio. Despois, Leila achégase do pai e abrázao. Mantéñense así uns segundos. A seguir, a nena sepárase e comenta co pai.

LEILA: Teño algúns aforros. Heichos dar para a viaxe.

O pai sorrí  tristemente. Acaríñalle os cabelos.

SAMIR: Agradézocho, ya Leila, mais eu tamén teño algo aforrado. 

O pai toma de novo a cunca e dá un sorbo ao té.

SAMIR: Queres que che traia algo de Marruecos?

Leila quédase pensativa uns instantes. Logo, pensa en voz alta.

LEILA: Hai tantas cousas de que teño saudades da miña infancia... Acórdome sobre todo dos cheiros (ponse en pé e pasea pola estancia, ensimesmada). Acórdome do cheiro do argán cando o vendían na rúa para os turistas. Acórdome do peixe fresco que levaban á poxa. Acórdome dos produtos de coiro que venden no zoco. Acórdome do cheiro da flor da laranxeira... Non sei, son centos de cheiros.

Samir fita para ela. Faille un xesto para que volva a sentar. Ela faino.

SAMIR: Entón, que queres que che traia?

Leila volve a ficar pensativa un instante. Logo di ao seu pai.

LEILA: Sabes o que realmente quero?

SAMIR: Non...

LEILA: Quero que me traias o cheiro a Marrocos.

Vai a escuro


ACTO 2


Control de equipaxes na alfándega do aeroporto. Un axente da lei pide a Samir que se achegue a el segundo vai camiñando coa mala para a saída.

AXENTE (a Samir): Bo día, de onde vén?

SAMIR: De Marrocos.

AXENTE: Moi ben, póñame a mala aquí enriba e ábrama, por favor.

Samir fai o que lle piden. O axente pon luvas de goma. Logo, comeza a remexer en todo. Extrae un frasco cun contido acastañado. O axente o destapa e cheira. Pon cara de noxo.

AXENTE: Que é isto?

SAMIR: Aceite de argán.

AXENTE: Argán? Que animal é ese?

SAMIR: É unha planta. Ten propiedades curativas.

O axente mira o frasco contra a luz.

AXENTE: En calquera caso, non pode pasar isto porque non vén na súa embalaxe orixinal (follea unhas follas que tiña á beira). Non atopo eu este aceite de sagán na lista de produtos... Así que non o pode pasar.

Lanza o frasco a un lixeiro que hai á beira. Logo continúa a remexer na mala. Até que atopa unha caixa de cartón. Sácaa da mala e ábrea.

AXENTE: E isto? (apalpa)

SAMIR: Son dátiles.

AXENTE: Que pegañento...

SAMIR: Son moi doces.

AXENTE: Tampouco vén na embalaxe adecuada.

O axente toma a caixa, péchaa e lánzaa tamén ao lixeiro. Logo volve remexer na mala. Extrae un frasquito cun tapón. Ten un líquido dentro.

AXENTE: E isto? (móstrallo)

Samir hesita.

SAMIR: Este...

AXENTE (en ton desagradábel): Que que degorrios é isto.

SAMIR: Unha amostra de ouriña. É da miña avoa. Tráioa para ser analizada no laboratorio.

O axente larga un gritiño de noxo e deixa caer o frasco na mala.

AXENTE (aínda en ton desagradábel): Peche a mala e váiase.

Samir fai o que lle din. Logo pon a mala no chan e vaise. Só queda no palco o axente.

AXENTE: Seguinte!

Vai a escuro


ACTO 3


Novamente na casa de Samir e Leila. Palco baleiro.

Óuvense unhas chaves que abren a porta. Ao instante entra Samir cunha mala con rodas. Chega até a mesa central. Deixa a mala á beira do sofá. Senta, resopra, descansa abrindo os brazos. Logo incorpórase. Olla para un lateral e chama con voz potente.

SAMIR: Leiliña! Estás na casa?

Óuvese a voz de Leila de lonxe.

LEILA: Si, papá, xa regresei da casa da tía Karima.

Óuvense uns pasos. Leila entra no salón polo lado oposto que entrara Samir. O pai ponse en pé. Pai e filla abrázanse.

LEILA: Que bo que volviches.

SAMIR: Si, xa morría de ganas de ver a miña pequena.

Déixanse de abrazar e sentan no sofá.

LEILA: Que tal a viaxe?

SAMIR: A viaxe, ben. Visitei a familia e percorrín todo Tánxer. Como me gustaría que viñeses comigo.

LEILA: E a min, papá, e a min.

SAMIR: Outra vez será, non?

LEILA: Pois si (breve pausa). E trouxéchesme algo de Marrocos? (en ton mimoso)

Samir pasa man pola fazula e suspira.

SAMIR: Cariño, na alfándega quitáronme case todo. Comprárache aceite de argán e dátiles, que sei como gustas dos da nosa terra. Mais non mos deixaron introducir no país porque non estaban embalados como eles queren.

LEILA: Queda descansado, papá. O importante é que visitaches Tánxer e regresaches san e salvo.

SAMIR; Bo, díxenche que me quitaron case todo, mais non todo.

Samir érguese, pon a mala na mesa e ábrea. Remexe un pouco até que quita o frasco que contiña, segundo dixo ao garda do aeroporto, unha amostra de ouriña. Entrega o frasco á súa filla.

SAMIR: Toma.

Leila recolle o frasco. Óllao.

LEILA: Que é? Perfume?

SAMIR: Ao garda da alfándega díxenlle que era unha amostra de ouriña.

Leila fai un xesto de noxo e deixa o frasco na mesa. Samir ri. Logo recolle o frasco.

SAMIR: O certo é que non é ningunha mostra de ouriña. É auga do Atlántico tomada na praia de Tánxer.

Samir volve entregar o frasco á súa filla.

SAMIR: Que me pediches que che trouxese de Tánxer?

LEILA: O cheiro de Marrocos.

SAMIR: Pois cumprín a miña palabra.

LEILA (sorprendida): Como?

Samir tende a man para Leila. A moza érguese. Samir abre o frasco. Ergue a manga da camisa de Leila e despois verte un pouco de auga sobre a súa pel.

SAMIR: A que cheira?

Leila achega o nariz ao seu brazo e cheira.

LEILA: Cheira... ao meu mar. E o mar sobre a miña pel, cheira... a Marrocos.

Leila abraza o seu pai.

LEILA (emocionada): šukran, xa baba, šukran (=obrigada, papá, obrigada)

Continúan abrazados.

PANO


© Frantz Ferentz, 2020