domingo, setembro 26, 2021

UN PRÍNCIPE AZUL NO LIXO

 


Dramatis personae

Andrea

André

Salamiconpán, príncipe azul (ten realmente a pel azul), vestido con roupas de príncipe.

 

 

ACTO 1

 

Unha praia do trópico. O chan é de area. Hai algúns matos. No fondo, vese o mar. Nun lateral, hai unha enorme caixa de madeira alongada.

No inicio, o palco é baleiro. Non hai ningún ser humano. De repente, óuvese a voz dunha rapariga que berra sen aínda ser vista.

ANDREA: Axúdame, que non podo eu soa.

Outra voz, esta de rapaz, responde sen que tampouco se vexa o seu propietario.

ANDRÉ: Vou, impaciente. É que me pareceu ver un sapoconchiño a correr para a praia, mais a final era unha ra.

ANDREA (estrañada): Unha ra na praia? Ti soñas.

ANDRÉ: Daquela sería un mexillón con patas...

ANDREA: Ven, que no podo eu soa.

ANDRÉ: Vou, vou.

Entón xa aparecen os dous no palco. Dun lateral, ambos arrastran unha rede grande de máis, toda chea de residuos. Pódese apreciar a ollo nu que hai embalaxes, bolsas, roupa...

Arrastran a rede até o centro do palco. Lárgana, déixana caer no chan e fican os dous sentados. Suspiran, bufan. Decorren uns segundos. De repente, Andrea érguese.

ANDREA (decidida): Ben, xa chega, imos proseguir con isto.

ANDRÉ (lamentándose): Mais, ti que dis? Estou rebentado.

ANDREA (anoxada): Ti? Ti, rebentado? Ti non moviches un dedo.

André érguese sen vontade. Dedícase, xunto con Andrea, a abrir a rede e extraer lixo, peza a peza. Vese como sacan os restos dun triciclo, unha bóla de fútbol rota, trapos, moitas bolsas de plástico, botellas tamén de plástico. 

Todo o meten en bolsas plásticas pretas que previamente colocaron en derredor, onde clasifican o lixo.

De repente, cando André mete a man na rede, óuvense uns queixumes, varios "ai", até que ao cabo se escoita un comando:

PRÍNCIPE: Non me tires do cabelo!

André detense. Andrea achégaselle. Ambos os rapaces fican a ollar. Daquela vese como a rede se move e sae unha figura, que se pon de pé quitando o lixo de enriba sacudíndose.

Trátase dun home azul.

André e Andrea axudan ao acabado de aparecer a saír da rede. O home colócase entre ambos os rapaces.

PRÍNCIPE: Obrigado, nenos. Onde é que estou?

ANDREA: En Manabí, Ecuador.

PRÍNCIPE: Ui, que lonxe acabei.

ANDRÉ: E que fas aí, atrapado nesa rede?

PRÍNCIPE: Ben, évos unha longa historia, mais, para abreviar, heivos dicir que eu son o príncipe Salamiconpán, príncipe azul do reino de Halucinestán. Hai unha semana, houbo unha revolución no meu reino, fun derrocado xunto con toda a miña familia real, e proclamaron unha república. A min, directamente botáronme ao lixo, porque dicían que os príncipes azuis non servimos para nada, agás para encher a cabeza das mozas de fantasías. En fin, que como todo o lixo acaba no mar, eu tamén fun parar a esa illa de plástico.

ANDREA: Cada vez hai máis illas de plástico, iso é verdade. Moita desa porqueira remata na costa. Nós tentamos limpar as praias e, de paso, vender plástico para a reciclaxe.

ANDRÉ: Lamento a túa situación. Que podemos facer por ti? Que sabes facer na vida?

PRÍNCIPE: Nada, os príncipes azuis non sabemos facer nada, mais eu gustaba da política, podería ter feito cousas boas se me deixasen. En fin...

ANDREA: Oi, teño unha idea. Se cadra, podemos reciclarte, como facemos co lixo aquí.

PRÍNCIPE (alporizado): Estás a me chamar lixo?

ANDREA: Nooooon, só dicía que te podemos transformar.

PRÍNCIPE: Como?

ANDRÉ (a Andrea): Estás a pensar na nosa máquina recicladora?

ANDREA: Estou.

ANDRÉ: Se cadra é unha boa idea. (Ao príncipe) Acompáñanos.

Os tres camiñan cara a caixa de cartón, con dúas entradas por cada lateral.

André e Andrea colócanse nun dos extremos, seguidos polo Príncipe Azul. Detéñense cabo dela.

PRÍNCIPE: E onde está esa vosa máquina recicladora?

André dá uns toques na caixa de cartón.

ANDRÉ: Éche esta.

O Príncipe Azul larga unha risada.

PRÍNCIPE: Como brincadeira évos boa, mais eu esperaba que me axudariades.

ANDREA: E imos axudarche. Non te fíes do aspecto da nosa recicladora. Construímola nós mesmos e funciona moito ben.

ANDRÉ (colocando a súa man no ombreiro do príncipe): Fíate de nós, como che di a Andrea.

O príncipe azul gruñe, mais ao cabo dá un paso e entra na caixa polo lateral. A seguir, o André mete a man na caixa e manipula uns comandos.

Óuvense un “Aaaahhhhh” de susto do príncipe.

Soan algúns sons mecánicos, que non duran uns poucos segundos.

Ao cabo, o príncipe sae polo outro lado da caixa, mais xa non ten o mesmo aspecto que tiña antes de entrar.

Agora veste roupa normal e a súa pel xa non é azul.

O príncipe, cando sae da caixa, non fai outro que ollar para os seus brazos.

PRÍNCIPE (entusiasmado): Funcionou!

ANDREA (a sorrir): Estás reciclado!

ANDRÉ (ao príncipe): E agora que farás.

PRÍNCIPE: Non sei... teño que pensar. Mais agora que son normal, quero facer cousas. Aburiño e novamente obrigado.

O príncipe mexe a man como despedida e logo marcha polo lateral que fica máis lonxe, mentres os dous rapaces ollan para el, até que abandona o palco.

Vai para o escuro.

 

ACTO 2

 

André e Andrea continúan a recoller lixo na praia, como no inicio do acto anterior.

ANDREA: Olla que es lento cando queres, eh?

ANDRÉ: Lento, non, selectivo.

ANDREA: Todo é lixo.

ANDRÉ: Hai lixo, lixo-lixo e lixo lixísimo. Non é todo o mesmo.

ANDREA: Mais pode ser reciclado?

ANDRÉ: Pode.

ANDREA: Daquela recolle e cala a boca.

ANDRÉ: Que antipática es ás veces!

ANDREA: E ti que preguizoso e que cocho... (Detense) Unha botella!

ANDRÉ: Iso que é, un novo insulto? Chámasme de botella?

ANDREA: Non, que hai unha botella.

ANDRÉ: Que novidade, isto está cheo de botellas de todos os tamaños, cores e duns poucos materiais.

ANDREA: Si, mais esa está aínda no mar e vén contra nós.

Andrea acena para un punto impreciso para o mar. Érguese e recolle a botella. A seguir, regresa ao pé do André.

Ambos fican a ollar para a botella con moito interese.

A botella é de vidro. Andrea quita a rolla, que é de cortizo.

ANDRÉ: Parece que ten un papel dentro, non si?

Andrea mexe a botella para riba e para baixo até que fai caer un papeliño enrolado.

Cólleo da area, desencártao e le nel, mais a voz que soará non é a dela, mais a do Salamiconpán.

PRÍNCIPE: Queridos Andrea e André: Xa decorreron un par de anos desde que me rescatastes na praia. Grazas a vós, a miña mudou completamente. Quérovos contar que son un home novo. Regresei a Halucinestán. Ninguén me recoñeceu, porque con aquela miña pele igual ca do resto da xente, puiden facer unha vida normal. Daquela, eran as eleccións a presidente da república. Fixen campaña e gañei. Agora son o presidente de Halucinestán. Porén, non todo rematou aí. Aconteceu que me apaixonei por unha muller. Ela era unha princesa amarela. Como tiña a pel de cor, era moi marxinada. Mais é tan linda. En fin, que casamos e xa tivemos a nosa primeira filla. Como eu mudara a miña cor de pel, mais non o meu sangue, que continúa a ser azul, a nosa filla saíu verde, por aquilo da mestura de cores, ben sabedes, azul e amarelo dá verde. Teño certeza de que esta mensaxe vos chegará porque, por desgraza, todo o lixo acaba no mar e vós recollédelo todo. Graciñas e até sempre.

André limpa a meixela onde unha bágoa loita por saír. Está emocionado.

Andrea permanece inmóbil.

ANDRÉ (incorporándose): Alégrome por el.

Andrea tamén se incorpora, mais toma un ton serio.

ANDREA: Volvamos ao traballo, que todo este lixo non se limpa só.

ANDRÉ: Oi, ti cres que algunha vez rescataremos alguén interesante outra vez?

ANDREA: É capaz, mais iso non ocorrerá se deixamos todo este lixo aquí na praia.

Ambos continúan a súa recolla do lixo en silencio.

De repente, Andrea grita a André.

ANDREA: André, ven, que parece que hai un pelicano na rede!

VOZ: Sacádeme de aquí, sacádeme de aquí.

ANDREA: E por riba fala!

Cae o pano.

domingo, julho 11, 2021

SANDRO E A ESTRAÑA CRIATURA


— Mamá, mamá, olla, un dragón en miniatura está a correr pola parede! —berrou o Sandro de súpeto do salón da casa.

A mamá, no principio, non deu ouvidos.

Cousas de cativos... un dragón, seica lanzaba faíscas pola boca?

A mamá continuou a escribir ao computador, até que o Sandro novamente berrou do salón:

— Mamá, ven, que o dragón se mexeu.

O Sandro estaba emocionado, por tanto, a nai decidiu ir ver o bicho, fose o que for.

A Obdulia, a nai do Sandro, contemplou unha nódoa na parede.

Acostouse máis e puido ver unha silueta.

— Mamá, por que non pos as lentes? —preguntou o Sandro—, outramente non verás de que se trata.

A Obdulia puxo as lentes.

E a seguir deu un pulo para atrás.

— É un lagarto!

E nese momento, o bicho saltou pola parede e comeu unha mosca.

ÑAM! ÑAM!

Que boa estaba.

O fillo e a nai ficaron abraiados.

— Afástate, fillo, que pode ser perigoso —dixo a nai—. Isto é unha especie de lagarta talvez extraterrestre comemoscas.

— Non, mamá. Trátase dun minidragón comemoscas, mais aínda non botou lume pola boca.

Ambos fitaban para o bicho.

Parecía simpático.

Tiña escamas e os seus dedos parecían ventosas que se agarraban á parede.

E o bicho ollaba para eles.

Que simpático.

— Déixao estar —dixo a nai—. Se come moscas, é sempre benvido, porque esta casa está toda chea delas.

Mais o Sandro pensou que se alimentar só de moscas debía ser algo triste.

Por un instante pensou en cazar unha mosca e comela, mais probablemente sabería a raios, mellor non probar.

Por tanto, foi á cociña, abriu o frigo e quitou un bocado da torta de cenoria con crema que preparara súa nai.

Estaba tan boa!

Só de pensar nela, na boca do Sandro medráballe auga.

Só colleu un cachiño da torta e deixouna nun moble que estaba embaixo do minidragón extraterrestre comemoscas.

Ao outro día, aconteceu que non ficaba nada da torta de cenoria.

O Sandro pensou para si:

— Entre se alimentar de moscas ou de torta de cenoria, eu tampouco tería dúbidas.

E así foi como todos os días antes de ir para a cama, o Sandro deixaba anacos de torta, de pastel ou doutras cousas doces para o minidragón se alimentar.

E todos os días, ao se erguer, o Sandro vía como non ficaba rastro da comida que deixaba para o minidragón.

Tanta lambetada atraeu a atención de máis minidragóns.

Cabo duns días, a parede encheuse de minidragóns, ben, non tantos, había cinco.

A seguir, a nai do Sandro fixo un comentario:

— Hai un misterio nesta casa. Cada vez hai máis moscas, aínda que pola parede corren polo menos cinco minidragóns.

E entón, a nai descubriu as faragullas dos pasteis e tortas que o Sandro estaba a dar de comer a aqueles bichiños de ollos saltóns.

Ademais, os minidragóns estaban cada vez máis gordos, non estaban a comer equilibradamente, consumían moitos pasteis.

— Estás a alimentar ti estes animaliños con doces?

O Sandro só mexeu a cabeza recoñecéndoo.

— De todos os xeitos —continuou a dicir a Obdulia—, aquí hai cousas que non che me cadran.

A nai tomou unha foto dun dos bichos e consultou na internet, pois non podía tratarse nin dun minidragón, nin dunha criatura extraterrestre; a única certeza que tiña era que se alimentaba de moscas, a menos que houbese torta...

Non demorou moito até que na internet atopou a resposta.

Tratábase dunha osga.

As osgas son pequenos réptiles que trepan polas paredes e se alimentan principalmente de moscas que se ven no verán.

A Obdulia ollou para as faragullas do moble e axiña comprendeu o que acontecera:

— Se continúas a dar doces ás osgas, non van querer cazar moscas e teremos a casa chea delas.

O Sandro asentiu, sabía que súa nai tiña razón.

— Non lles poñas máis doces para comer, ou teremos a casa chea de moscas.

O Sandro ficou un bocadiño triste.

Gustaba das osgas.

Eran tan bonitiñas...

A Obdulia viu a cariña triste do fillo e acariñándolle a cabeza díxolle:

— Está ben, podes darlle torta, mais só aos domingos. Mais no resto da semana, que coman moscas, que son osgas, non gurmés.

E foi así como na casa do Sandro e a Obdulia as osgas, ademais de moscas, alimentábanse de doces, mais o que aconteceu despois con esas dietas e a chegada masiva de máis osgas xa vos é outra historia.


© Frantz Ferentz, 2021




quarta-feira, março 10, 2021

O ESCÁNER QUE SABÍA DE MÁIS


 

Personaxes:


  • Garda 1, cunha barba moi longa e descoidada.

  • Garda 2, tamén de barba longa e descoidada.

  • Xefe dos gardas, igual que os outros dous.

  • Rapariga

  • Persoas varias na fila


Lugar: sala dun aeroporto cun arco de seguranza.


Arco de seguranza dun aeroporto. Hai dous gardas, un adiante do arco e o outro atrás. O arco vese lateralmente. Diante del hai unha rapariga. Por tras dela, esténdese unha fila con varias persoas que esperan pacientemente.

GARDA 1: Pase o seguinte [facendo un aceno para a seguinte persoa na fila].

A RAPARIGA comeza a camiñar. Pasa por baixo do arco. Así que pasa, o arco pita.

O GARDA 1 fecha o camiño á RAPARIGA. Faille un xesto para retroceder. Ela obedece, pasa novamente por baixo do arco, desta a camiñar de costas. O arco apita.

O GARDA 2 toma unha cesta e colócao diante da RAPARIGA.

GARDA 2: Coloque todo canto ten nos bolsos neste cesto. Debeu deixar algo nos bolsos que fai que o escáner apite.

A RAPARIGA mete as mans nos bolsos. Quita aínda un mollo de chaves. Colócao na cesta.

GARDA 2: Pase outra vez.

A RAPARIGA pasa novamente por baixo do arco. O escáner volve a apitar.

O GARDA 1 repite o xesto para a RAPARAIGA retroceder. Ela obedece, a camiñar de costas. Novamente apita o escáner.

GARDA 2 [coa cesta na man]: A ver, debeu deixar algo enriba que apita. Unha cadeíña, se cadra?

A RAPARIGA leva as mans ao pescozo e quita unha cadeíña cunha medalla e póusaa na cesta.

O GARDA 1 fai un aceno para a rapariga repetir o movemento pola terceira vez. Ela faino e novamente o escáner apita.

O GARDA 1, con xestos airados, move as mans diante da rapariga para ela retroceder novamente. O escáner torna a apitar.

GARDA 2 [xa nun ton que comeza a soar a enfastío]: Eu xa non sei. A ver, deixe os zapatos na cesta.

Na fila, os pasaxeiros comezan a se impacientar. Óuvense queixas.

PASAXEIRO 1: Todos temos un avión para tomar.

PASAXEIRO 2: Eu teño que ir ao baño, que teño de facer pipí.

PASAXEIRO 3: Non é esta a fila supermercado?

GARDA 2 [en ton moi autoritario]: Xa chega! Calen todos a boca!

Silencio absoluto. A RAPARIGA quita os zapatos e colócaos na cesta. A seguir, pasa por baixo do arco. E novamente apita. 

A RAPARIGA nin espera polo xesto do GARDA 1 e xa retrocede.

GARDA 2 [ao GARDA 1]: Non entendo. Xa non pode ter nada que apite. Hai que avisar o xefe. El saberá o que facer.

O GARDA 2 toma o seu radioteléfono, que leva suxeito no cinto e chama.

GARDA 2: Xefe, veña, que temos un problema... Non, non é iso. Veña, por favor, porque xa se está a formar unha fila considerábel.

O GARDA 2 fai un aceno á rapariga para se pór a un lado. Pasan dous pasaxeiros sen o escáner apitar.

Chega o XEFE dos gardas. Acariña a barba. Camiña con ares de superioridade. Achégase ao GARDA 2.

GARDA 2: Trátase desta pasaxeira. Penso que xa non leva nada de metal, mais aínda así o escáner apita a cada vez que ela pasa por baixo.

O XEFE fai un aceno á rapariga para ela pasar por baixo do arco. Ela accede. Como cabe esperar, o escáner apita.

GARDA 1 [ao xefe]: Viu?

XEFE [leva a man para abarbadela, pensativo]: Vin.

O XEFE observa o arco. Axiña larga unha gargallada que espanta os gardas e até a xente da fila, que dan un paso atrás.

XEFE: Ai, parviños, que non se decataron. Como se ve que non estudaron ben os sinais do escáner. Esta máquina ten unha precisión absoluta [fai un aceno ao GARDA 2].

O GARDA 2 pasa o arco, que apita. O XEFE acena para a parte superior do arco. Pregunta ao GARDA 2.

XEFE: Que luz se prendeu?

GARDA 2: A vermella.

XEFE: Moito ben. [Á rapariga]. Pase outra vez.

A RAPARIGA obedece. Así que atravesa o arco, o escáner apita.

XEFE [aos gardas, tratándoos como se fosen un chisco parvos]: E agora, que luz prendeu?

GARDAS 1 e 2 [asemade]: A azul.

XEFE [sempre en ton condescendente]: Exacto. Moi espelidos. E que significa a luz azul?

Os dous gardas encollen os ombros.

XEFE: Significa que quen pasa por ese arco e provoca que a luz azul prenda transporta algo moi, moi perigoso. Ollen para esa rapariga.

Os dous gardas ollan para ela inclinándose. Ela continúa queda de pé.

XEFE: O que notan?

GARDA 1: Que é muller.

GARDA 2: E iso é perigoso, non si?

XEFE: É, mais a luz azul non prende por iso, prende polo que ten na cabeza.

Os dous gardas ollan novamente para a rapariga, agora a repararen na cabeza dela, mais non ven nada de estraño.

XEFE: Aínda non descubriron cal é o perigo?

GARDA 1: Non...

GARDA 2: Non.

XEFE [acenando para a rapariga co dedo]: Que ela ten un cerebro que funciona nesa cabeciña.

GARDA 2: Mais todos temos un cerebro, non si?

XEFE: Mais non un cerebro con ideas propias! Ela pensa por si mesma! Iso é un risco. E na nosa patria non admitimos persoas así. Axente [ao GARDA 2], acompañe esta rapariga de volta para a sala de embarco, que regresará para o seu país no seguinte voo dispoñíbel.

O GARDA 2 achégase da RAPARIGA e acénalle coa man o camiño. Ela atravesa o arco que apita novamente e ambos desaparecen polo lateral oposto do arco de seguranza.

Entrementres, o seguinte pasaxeiro da fila atravesa o arco, mais o arco non apita, simplemente, larga unha gargallada.


PANO

© Frantz Ferentz, 2021