sexta-feira, janeiro 07, 2022

AO OUTRO LADO DO PATIO

 

 A Xulia tivo que acompañar o pai, importante funcionario encargado de cuestións de inmigración.

Naquel dia, ela levaba un lindo vestido de seda con flores pintadas. Lindo. A Xulia nunca acompañaba o seu pai a aquel local estraño onde el traballaba, porque dicían que era feo e cocho, mais daquela era sábado e a mamá estaba doente, por tanto o papá tivo que levar consigo a nena. Xa a avisara que tería que ficar todo o tempo no seu escritorio, sen saír de alí, que tiña de se comportar como unha boa nena. A rapaza non sabia exactamente cal era o traballo do pai. Tiña ouvido dicir que el era o director da Axencia para o Control da Inmigración. Aquilo parecía moi importante. Ademais, cando as persoas falaban con el, co pai, tratábano con moito respecto. Alén diso, cando ía para o traballo, o pai vestía un bonito uniforme, cunha gorra que tiña no medio un escudo moi curriño. A Xulia gustaba de ter un pai tan importante. E así, naquel dia, a Xulia alí ficou, no escritorio do pai, chea de tedio. O pai apenas lle deixara unhas follas de papel e uns lapis de cores para a rapaza facer debuxos. El dixo que tiña que participar nunha reunión e que volvería despois para levala a xantar. Que pouco a coñecía o pai. E libros, había calquera que lle interesase? A nena deu unha vista de ollos polos andeis, até a altura a que a súa vista alcanzaba. A simple idea de estar alí todo o día comezaba a enfastiala. Xa non sabia para onde ollar e nin tiña vontade de facer debuxos, como se ela fose unha nena de cinco anos. Xa tiña dez! Cando será que o seu pai se decataría diso? E foi daquela que só lle faltaba un punto onde fixar a súa atención: a xanela. Nin podía imaxinar que do outro lado se abría un mundo diferente. Ducias de persoas, case todas de raza preta, camiñaban polo patio a dar voltas, sen rumbo, sen calquera interese, ao sol. A nena notou os seus rostros tristes, por veces famentos. Mais logo encontrou algo que chamou a súa atención: a poucos metros por baixo da xanela, varios rapaces da súa idade brincaban cunha caixa de cartón. Ela non podía ver moito ben que tipo de brinquedo era aquel, unha simple caixa de cartón. E nese instante entrou o pai da Xulia. Viu a filla a ollar pela xanela, mais non achou que aquilo fose algo grave. — O que estás a ver, meu tesouro? — As persoas alá fóra... Por que é que elas están aí, prisioneiras? Algunhas están mesmo moi tristes... O pai non quixo expresar as cousas do punto de vista dun adulto. Ela, a Xulia, era aínda moi miúda para entender certas cousas, mais se cadra era unha óptima ocasión para lle explicar as verdades da vida. — Esas persoas teñen de estar aí porque entraran no noso país sen permiso... Por tanto, fican á espera de ser devolvidas para os seus países, porque as persoas non poden viaxar para onde queren e cando queren. Cada persoa ten o seu país e ten de vivir nel — explicou pacientemente o pai. — Daquela, por que é que o avó di que coñece moitos países de África e da Europa? Por que é que ele pode viaxar e estas persoas non? Demasiado complicado. Bastaba unha resposta simple: — Porque é así... A nena fixou os seus ollos no pai. Non comprendía a lóxica de «as cousas son así por que si». Pola súa banda, o pai non quería usar os argumentos “políticos”, os que dicían que os inmigrantes só viñan ao país para roubar o traballo aos cidadáns dese país. Por iso, utilizou un argumento que el pensou que a nena podería comprender perfectamente. — Olla, filliña. Os inmigrantes son persoas rudas e ignorantes. Eles non saben nada. Son como os animais. A serio, son como os animais da selva, eles son mesmo un pouquiño selvaxes... A Xulia continuou a ollar pela xanela. Selvaxes non parecían, soamente tristes, moi tristes, mesmo cansos. Todos, excepto os meniños ao pé da xanela, que continuaban a brincar coa caixa de cartón. Até sentiu certa envexa deles, porque ela nunca se divertía tanto. O pai colleu un cartafol que tiña vindo buscar e dixo á nena: —Volvo así que poida. Pórtate ben, está ben? E faime un debuxo lindo... Un debuxo lindo. Desde cando o papá se interesaba polos debuxos? El nin mesmo sabia que a Xulia do que realmente gustaba era explorar, si, ela quería ser unha exploradora, se cadra, doutros mundos e descubrir novos planetas. Debuxiños... A rapaza volveu ollar pola xanela. Os risos chegaban até ela moi nitidamente. Abriu a xanela e estricou o corpo para tentar ver mellor o que é que aqueles rapaces facían que tanto os divertía. Por baixo da xanela do escritorio do pai había unha especie de plataforma, como un teito, a unha altura de cerca de tres metros por riba do chan. A Xulia sentía unha curiosidade inmensa por coñecer a razón do divertimento deles, polo cal saltou até ao teito. Alí deitada, puido contemplar a cena que se desenvolvía por baixo dela. Tres rapaces pretos xogaban cunha vella caixa que probabelmente apañaran do lixo da cociña. Atravesaran as paredes da caixa con catro barras que eran totalmente rectas, excepto no medio, onde formaban unha especie de “V”. Encontraran, sabe Deus onde, unha bóla de golf e usábana coa caixa. De facto tiñan construído un futbolín. Era curriño aquel brinquedo. A Xulia estaba a gustar moito del, mais non se atrevía nin a respirar para non ser ouvida por ninguén. Porén, algo aconteceu que fixo que a meniña entrase na cena, mais non foi a mantenta. Nun dos movementos cunha das barras, a bóla gañou un impulso tan grande, que saíu a voar e alcanzou o teito sobre o cal a Xulia observaba a partida. Os rapaces seguiran a traxectoria da bóla por riba das súas cabezas e foi así que descubriran a presenza daquela nena que os observaba de riba. A Xulia apañou a vella bola de golf e despois guindouna para eles. Os rapaces sorrían. Tiñan uns lindos dentes branquísimos. Un deles preguntoulle: — Queres xogar connosco? A Xulia non respondeu. Sabía que non podía baixar soa daquela altura. Mais antes que ela dixese algunha cousa, outro dos rapaciños dixo aos colegas: — Daquela, como ela vai xogar? É unha nena! Non entende de fútbol... Aquelas palabras enfastiaron a Xulia. — Eu sei tanto de fútbol coma ti, ou até máis! —protestou ela. Mais ficou así, de xeonllos sobre o teito sen saber o que facer a seguir, porque non se atrevía a baixar de alí. Porén, o primeiro dos rapaces entendeu moito ben o que pasaba. Sen dicir unha palabra, lanzouse para a tubaxe que baixaba pola parede e comezou a gabear cunha grande axilidade. En poucos segundos estaba ao lado da nena. — Axúdoche a baixar — ofreceu o neno estendéndolle a man. A Xulia aceptou o convite, mais antes preguntoulle o seu nome. — Sarandé. — Eu, Xulia. O rapaz sorriu e a Xulia puido ver outra vez aqueles dentes branquísimos. A nena cruzou os brazos até envolver o peito do neno. Cando ele sentiu as mans dela a cargar sobre o seu peito, volveu para a tubaxe e baixou en cuestión de segundos, tanto que a Xulia nin se decatou que xa estaban no chan. Os outros dous rapaces aproximáronse a eles. O Sarandé presentounos: — Este é o Xicalué e este, o Rufus. E novamente grandes sorrisos branquísimos. O Rufus era quen desafiara a Xulia sobre fútbol, mais non foran necesarias palabras, porque axiña xa estaban os tres nenos e a nena a xogar ao fútbol co futbolín. O vestido de seda bonito da Xulia ficara todo porco, desgastado, como se tivese vivido alí había varias semanas. Así até pasaría desapercibida para os gardas do recinto. Despois de teren xogado dez minutos, un home achegouse aos rapaces. Era tamén africano, movía os pés devagar, a arrastralos. Debía medir case dous metros e tiña os cabelos moi curtos, mais mesmo así se vía que eran brancos. Tiña tamén barba, medio branca, medio preta. Ficou ao lado da Xulia. No seu triste rostro creceu de repente un sorriso tenro mentres dicía: — Nena linda... A Xulia ollou para el, de feito estaba un chisco asustada. — Non teña medo, nena — dixo o home que notaba o medo na nena —. É que eu teño unha filla que debe ter a súa mesma idade. — Teño dez anos... — Ela tamén... — Chámome Xulia. — Lindo nome, como a meniña. A miña filla chámase Samira. — E non está aquí co señor? — Non, está alá lonxe, en África. Hai xa tres anos que non a vexo —dixo cheo de tristeza o home—, mais como me van devolver ao meu país, axiña vou vela outra vez... A Xulia notou unha mestura de tristeza e de alegría na voz daquel home, mais non percibiu a razón daquilo. E sen máis palabras, continuou a súa camiñada ao redor daquel patio onde os inmigrantes ilegais estaban prisioneiros á espera de seren repatriados, devolvidos para o seu país así que o pai da Xulia recibise un mandado, mais iso a nena non o sabía. Despois diso, a Xulia continuou a xogar con os seus tres novos amigos. Nin soubo do tempo que alí pasou. Nunca se esquecería daquela mañá tan intensa. Nin se decatara de que tiña fame. Ela non, mais o seu pai si. E foi precisamente a fame que fixo que ela fose descuberta. Aconteceu que o pai da Xulia foi buscar a filla cando chegou a hora do almorzo. Pensaba levala con el á cantina dos xefes. Entrou no seu escritorio cun gran sorriso, até xa tiña preparado o que ía dicir. Seria: «Miña princesa, imos almorzar», mais dito cun ton xovial, amigábel. Porén, a frase ficou conxelada nos seus labios cando abriu a porta e viu que a filla non estaba no escritorio. O seu primeiro pensamento foi que a rapaza tiña sido secuestrada, pois a xanela estaba aberta. Aqueles criminosos ían pagar caro por aquela atrocidade. Debruzouse pola xanela. E logo sentiu as gargalladas da filla, ali mesmo ao pé do seu escritorio. Como era posíbel. O director da Axencia de Control da Inmigración saíu do seu escritorio como un foguete e polo camiño fixo un sinal a dous gardas para o seguiren. En poucos minutos irromperan no patio. Aquela entrada repentina do propio director do centro, acompañado de dous homes armados, fixo que todas as persoas que estaban ali naquel momento se detivesen, tamén a Xulia, que fitou para o pai. A nena comprendeu axiña o que pasaba. O pai camiñaba contra ela moi de présa. Ela dixo aos tres rapaces: — Marchade! Rápido! Os nenos obedeceron. A Xulia aínda tivo unha ideia: deu un puntapé á caixa de cartón convertida en futbolín e afastouna de alí. Sabia que así os rapaciños poderían continuar a xogar cando ela xa non estivese. E, como era de esperar, o pai agarrou o brazo da filla e arrastrouna para fora de alí sen dicir unha palabra. Despois, moito demorou o pai da Xulia até que falou coa nena. De feito, foi só cando chegaron á casa que o pai comezou por contar á mai doente como a nena desobediente escapara para xunto dos inmigrantes, que son persoas perigosas. A nena era unha inconsciente. Non entendía que a súa vida correra perigo, que lle podían ter feito calquera cousa, porque os inmigrantes son xente que rouba e fai mal. A Xulia ouvía todo aquilo e mordía os beizos. Non tiña coraxe de responder ao pai, porque o pai era un home moi grande e lle metía respecto. Mais ela non acreditaba no que el dicía. De feito, despois de dez minutos sentada ao pé da cama ao lado da mai, sentindo as súas caricias, aínda que estivese doente, a nena deixouse guiar pola súa fantasía e recreou un campionato de futbolíns en caixa de cartón con bolas de golf. Mais a voz do pai, que naquel momento aumentara de volume, tróuxoa de volta á realidade. O pai dixo: — Oi, nena, olla, tes o teu quarto cheo de brinquedos, tes todo o que calquera nena pode desexar. O que é que tiñan aqueles rapaciños para teres ido con eles? Di, porque eu che compro o que queiras... E daquela a Xulia ergueuse da cama ao lado da mai e dixo toda seria ao pai: — Imaxinación. Podes mercarme imaxinación? O pai calou e saíu do cuarto para ir buscar unha cervexa. A Xulia volveu para o lado da mai, que novamente se puxo a acariñarlle a cabeza.

© Frantz Ferentz, 2013

quarta-feira, janeiro 05, 2022

O MISTERIO DAS CACAS XIGANTES DA RÚA DOS MELANCÓLICOS

 


As gaivotas sempre atoparan o seu lugar favorito para atacar autos humanos naquela lingua de terra que comunicaba o continente coa península onde estaba o farol.

Un día si e outro tamén, os autos estacionados naquela rúa que atravesaba a lingua de terra, chamada rúa dos Melancólicos, acordaban luxados de caca de gaivota.

E todo hai que dicilo, as gaivotas alí esforzábanse por bater ben nos autos, deixándoos cubertos de... merda.

Por que nesa rúa e non noutras da vila mariñeira?

Parecía un misterio, mais na verdade elas consideraban que aquel anaco da aldea era de seu, aínda que iso non quixsese dicir que as gaivotas, mentres voan, non caguen onde lles apeteza, porque, como todas as aves, tamén defecan mentres voan, con resultados diferentes, igual que os corvos mariños, ou en América os pelicanos.

Todo acababa sempre con maldicións do dono do auto, cando, de mañá, ía pólo en marcha e se atopaba cunha caca de gaivota espallada por medio automóbil, porque, ademais, cando caía fresca de certa altura, a caca, ao chocar contra a chapa de metal e o vidro, estendíase e despois secaba rapidamente.

E entón era moi difícil eliminar a caca seca.

Até aquí, todo era normal, había anos que as cousas pasaban así.

Mais entón aconteceu algo novo, diferente, sen precedentes, inesperado, case aterrador.

Unha mañá, varios dos autos non espertaron coa coñecida caca de gaivota espallada, non, espertaron cunha caca xigantesca e colosal, que cubría practicamente todo o auto.

Iso foi un problema, porque quitar merda dese tamaño requiría de varias persoas e demoraba varias horas.

Mais non foi algo casual, foi algo que se repetía cos autos que estaban estacionados na rúa dos Melancólicos.

O ruín era que en toda a vila mariñeira era o único lugar onde se podía estacionar, pois, no resto, as rúas eran moi estreitas.

Así, noite após noite, unha caca de gaivota xigante cubría varios dos autos estacionados na rúa Melancholicos.

Os donos estaban desesperados, non sabían que facer, mais ninguén vira nunca cacas dese tamaño, eran enormes.

Os xornais locais fixéronse eco do fenómeno e de seguida apareceron “expertos” que deron todo tipo de explicacións, cada unha delas publicada nun xornal diferente.

"Esta defecación", dixo un mozo de Singapur cuxa verdadeira profesión era vender guindastres, "está producida por un pterosaurio. O tamaño desta... caca correspóndese coas capacidades intestinais dese dinosauro”.

"Mais non lle están extinguidos os dinosauros?", respondeu alguén.

"Iso é o que din", respondeu o de Singapur, "mais algún debeu quedar por aí, porque ese tamaño non ten outra explicación".

Non convenceu a ninguén, loxicamente.

Outro tipo, este de Toronto, dixo:

"Esa caca é caca de balea".

"Balea?", preguntaron alucinados. "Explíquenos".

“A ver, esta lingua de terra está entre dúas partes do mar. Hai baleas que detestan facer rodeos, así que, cando chegan aquí, toman carreira e saltan por riba do istmo, mais, para perderen peso durante o salto, alivian os intestinos mentres pasan polo ar. E iso é o que temos aquí: caca de balea”.

Non, esa hipótese tampouco convenceu a ninguén, porque nin os máis vellos do lugar nunca viran unha balea dar un salto coma ese, que sería polo menos de cen metros.

Houbo unha terceira opinión, esta dunha muller de Vladivostok, que dixo:

"Eses son residuos extraterrestres das naves que orbitan ao redor do noso planeta, mais que están ocultos aos nosos ollos".

"Mais son residuos das naves ou da súa tripulación?", preguntaron.

"Supoño que da súa tripulación, porque isto é... merda", respondeu a muller.

"Si, mais por que sempre cagan precisamente aquí enriba, co grande que é o planeta Terra?", preguntaron.

Ela encolleuse de ombreiros e explicou que probabelmente tiña algo a ver coa enerxía do lugar.

O seguinte paso veu cando se fixo a análise química das feces.

"Isto é caca de gaivota", anunciou sen dubidalo a cientista que dirixía a investigación, mostrando un isótopo revestido de merda de gaivota.

A partir dese momento, na vila mariñeira, xurdiu a idea de que nos arredores habitaba unha gaivota xigantesca, moi xigantesca, aínda que ninguén a vira nunca.

Tamén pensaban que debía ser invisíbel, porque o único rastro dela eran aquelas cacas do tamaño de cinco pelotas de baloncesto. 

Houbo expedicións científicas e militares que se dedicaron a procurar aquela gaivota xigante que podía cagar como corenta gaivotas normais.

Procuraron e procuraron durante semanas, mais non atoparon rastro dela.

Mentres, na vila construíron un aparcadoiro no exterior, na entrada, para a rúa dos Melancolicos ser só un lugar de paso a pé até o faro.

E nese aparcadoiro desde entón só caeron as cacas de sempre, as das gaivotas correntes, mais nunca máis cacas xigantes.

Por iso, calquera lector hase preguntara: E cal era o misterio das cacas xigantes? Había realmente unha gaivota xigante que cagaba coma un xigante?

A resposta é non.

As gaivotas son moito máis intelixentes do que parecen, polo que simplemente concordaron que, en vez de cagaren por cadansúa conta, o farían sincronizadamente nun grupo de 30 sobre o mesmo obxectivo.

Deste xeito, as cacas de 30 gaivotas apuntadas cara ao mesmo auto producían unha merda xigante.

Así, conseguiron que a rúa dos Melancólicos deixase de estar sempre ateigada de autos e volveu ser para elas.

Xa que logo, por que non pararon de cagar nos autos do novo aparcadoiro?

Pois porque ese é un dos maiores praceres deses paxaros ao que nunca renunciarán.

© Frantz Ferentz, 2022


quarta-feira, dezembro 29, 2021

OS BERROS DO TÍO CAMERÓN CHEGABAN AO XAPÓN


O tío Camerón era grande coma un camión.

Ninguén sabía realmente como se chamaba na realidade, mais todos o coñecían na vila como o tío Camerón. 

Gustaba de levar grandes barbas, vestir roupa folgada que aboiaba polo seu corpo e ollaba para as persoas por riba dos seus anteollos.

O tío Camerón era libreiro. 

Posuía unha máquina grande chamada librificador

Era unha caixa longa cunha porta na dianteira e outra na traseira. 

Se se metía unha persoa nela, cando saía non tiña memoria.

A máquina apoderábase dela e escribía un libro co que valía a pena. 

Quince ou vinte copias do libro saían por un lateral.

Mais a xente da vila ignoraba iso. 

Con todo, todos os vilegos tíñanlle medo. 

Non porque os agredise cos puños, mais simplemente que, se se deixaba caer enriba de alguén, esmagábao e deixábao plano coma unha folla de leituga.

Até aquel día.

Naquel día, o tío Camerón amañeceu cunha dor na boca inaturábel. 

Tanto que comezou a berrar por mor daquela dor, que emabana dunha moa, se espallaba para o resto da boca e paralizaba a metade da súa cara.

Como o tío Camerón era moi grande, os seus gritos eran ouvidos en toda a vila. 

A xente asustouse toda con aqueles berros descomunais do tío Camerón.

Pouco a pouco, os veciños curiosos foron conglomerándose á porta da casa do tío Camerón.

“Mordeulle unha carrapata xigante”, especulou un.

“Caeulle unha bosta nos ollos abertos”, comentou outro.

“Confundiu as lentellas con formigas asasinas e agora córrenlle pola tripa”, afirmou un terceiro.

“Peor aínda, esqueceu onde garda os cartos”, dixo un cuarto.

Mais aqueles berros continuaron durante máis dunha semana. sen os veciños poderen durmir, montar o mercado das pulgas, coidar do gado (que estaba todo estresado), recoller as ceifas (murchaban nos campos antes de ser recollidas), de maneira que os veciños decidiron chamar a feiticeira da bisbarra.

A feiticeira era coñecida como a tía Afonía, porque sempre falaba moi baixo, como se estivese sempre afónica. 

Era unha muller vella, de guedellas horríbeis, cuberta de verrugas, mais que normalmente sabía tratar as doenzas. 

Camiñaba coa axuda dun caxato máis alto ca ela, que parecía máis ben un cetro.

Pagáranlle entre todos os veciños da aldea e ela entrou na cabana do tío Camerón, que, como sempre, estaba deitado a gritar, coa man posta sobre a súa meixela. 

Axiña saíu e dixo aos veciños curiosos:

“O tío Camerón ten un inmenso flegmón”.

“E ademais de conter rima, iso é contaxioso?”, preguntou alguén.

“Non”, respondeu a feiticeira, “mais se non cura axiña, rebéntalle a cara”.

Por un instante, todos imaxinaron que non só a cara, senón a cabeza, ou quen sabe, até o corpo do tío Camerón estoupase.

Habería cachos del por toda a vila. 

Que noxo. 

E iso atraería aínda máis moscas. 

Non, non, era mellor sandalo. 

Non ían collelo e levalo para fóra da vila, porque pesaba coma unha balea. 

Definitivamente, terían que sandalo.

A tía Afónica deulles unhas herbas que dixo que servían para facer infusións.

“Mais non lle botedes azucre, porque o tío Camerón aínda engordará máis”, avisou a feiticeira. “E daquela estoupará, non polo flegmón, mais pola graxa que acumula”.

Os veciños, en quendas, foron dando as herbas ao tío Camerón, até que, cabo dunha semana, desapareceu o flegmón. E coa fin do flegmón, chegou tamén a fin dos berros.

O tío Camerón podería volver ao seu negocio de libreiro. 

Mais despois de tanto tempo ausente, non gañara cartos, porque non fixera libros. 

Por iso, o tío Camerón optou por casa por casa visitando os veciños.

“E ti non me prestarías vinte pesos? Olla que non puiden traballar durante tantos meses e agora estou na ruína”.

E así foi largando o mesmo discurso por todas e cada unha das moradas da vila. 

E non só unha ou dúas veces, mais todas as semanas facía as visitas.

No inicio, a xente deulle cartos. 

Mais claro, tamén fartaron. 

Parecía que o tío Camerón ía vivir á súa costa, sen traballar nin nada. 

Con todo, a xente da vila fartou e dixéronlle:

“Traballa coma toda a xente, para de pedir cartos”.

“É apenas un préstito”, tratou de se xustificar el.

“Traballa!”, insistíronlle.

Mais o tío Camerón collera moito gusto a pedir diñeiro e non traballar. 

Daquela pensou que tiña que ameazar os vilegos para que continuasen a mantelo sen el traballar.

Convocou os veciños todos e dixo en ton ameazante:

“Ollade o que vos vou facer se non me axudades”.

Mostrou o librificador na praza maior. 

E trouxera un peregrino perdido. 

Meteuno no librificador e aos poucos saíu o paisano coa memoria limpa de todo. 

E despois dun cacho, apareceu un libro intitulado Memorias dun peregrino que era un tipo fino.

Finalmente os vilegos ficaron a saber cal era o negocio do tío Camerón. 

Sentiron medo, terror, pavor, pánico. 

Por iso, durante unha semana ninguén lle negou unhas moedas cada vez que as pedía, pois non querían converterse en libros. 

Daquela, a xente toda, preocupada, foi falar novamente coa tía Afonía.

“Que queredes queeee....?”, exclamou ela cando os veciños lle contaron o que pretendían. “Vaivos custar caro, ten un prezo elevado”.

“Sempre será mellor pagarche a ti polo que che pedimos do que nos arruíne o tío Camerón”.

Así, unha noite, varios veciños da aldea penetraron silentes na cabana do tío Camerón. 

Aproveitaron que, mentres bufaba, tomaba ar, para lle largar na boca os pos que preparara a feiticeira.

De mañá, cando acordou, notou que lle volvera a dor horríbel da boca. 

Regresara o flegmón. 

Como lle doía a maldita moa!

Foi para a porta da cabana, mais en vez de saír para a rúa, meteuse nun espazo escuro.

Non se vía nada. 

Comezou a notar que alguén o peiteaba. 

Despois recibía unha masaxe nas tempas. 

Máis tarde recibía unha descarga eléctrica. 

E por fin unha porta abriu.

Saíu. 

Estaba fóra. 

Mais non se lembraba de quen era. 

Caera na armadilla dos veciños que o fixeran pasar a través do seu propio librificador.

E como consecuencia diso, continuaba co maldito flegmón a lle doer un mundo.

Mais tamén todos os habitantes da vila levaron de graza un libro de rimas intitulado: Cando ao tío Camerón lle doe un flegmón.


© Frantz Ferentz, 2021
 



sexta-feira, novembro 26, 2021

EU E O MEU NOME

 

PERSONAXES


Angus: é unha nena.

Avó Trifulco: é inventor

Avoa Aromática: sofre de perda parcial de memoria.

Avoa Sixtina: é fumadora compulsiva. Aparece rodeada dunha nube de fume de tabaco todo o tempo, só se lle verán as pernas.

Avó Tríptico: é un antigo espía que sofre de manía persecutoria.

Carteiro: trae un paquete para Angus.


ACTO ÚNICO

Angus está sentada no salón da casa. A única mobilia é o sofá que hai ao fondo do palco, no centro. Está a ler tranquilamente un libro, pasa unha páxina. De repente, hai un estrondo. Entra no palco o avó Trifulco. Arrastra un saco enorme, en cuxo interior hai algo que no inicio non se ve. Parece pesado. Achégase á meniña.

TRIFULCO. Angus, axúdame. Angus, ven. Angus, quero que vexas o meu último invento!

Angus pousa o libro no sofá, aberto para non perder a páxina e encóstase ao seu avó, quen está a quitar o saco para deixar ao descuberto o obxecto oculto.

ANGUS. Que queres, avó?

TRIFULCO [emocionado]. Angus, Angus! Con este meu invento, Angus, vou revolucionar os sistemas de alarma. Ademais, Angus, este concretamente é moi económico, non precisa de instalación e os seus efectos sobre potenciais ladróns, Angus, son impresionantes.

Mentres fala, acaba descubrindo o obxecto en cuestión. É un funil moi grande, cunha boca enorme e un extremo para a saída dos líquidos máis pequenos, cunhas correas.

O avó coloca o extremo fino do funil no traseiro e axústao coas correas.

TRIFULCO. Angus, viches?

ANGUS. Non entendo nada. Para que queres colocar aí ese funil?

TRIFULCO. Angus, non é un funil, é un potenciador de peidos.

ANGUS. Avó, que andas a dicir? Que parvada é esa? Para que queres potenciar o son dos peidos?

TRIFULCO. Miña querida Angus, na verdade o aparello é máis completo que iso. Potencia o son e tamén o cheiro. Imaxinas, Angus, un peido cen veces máis potente que un normal? Só con medios naturais, un ten un sistema antiladróns totalmente eficaz, non ves, Angus?

ANGUS. Paréceme unha porcallada, avó... E ademais, dubido que funcione.

Angus regresa ao sofá e retoma a súa lectura. Entrementres, o avó Trifulco ponse a argallar no seu invento, como se axustase pezas, cun desaparafusador.

Entra a avoa Aromática. Pasa ao lado do avó Trifulco, a ollar para o chan, para o alto, para diante, para trás, como se procurase algo no ar.

Chega ao pé do sofá e detense ao carón de Angus.

AROMÁTICA. Ola.

Angus interrompe a lectura e pousa novamente.

ANGUS. Ola, avoa. Todo ben?

AROMÁTICA. Non, non, non. Perdín novamente a memoria e ando a procurala... Non a verías por algures?

ANGUS. Non, avoa.

Aromática fica a ollar para Angus.

AROMÁTICA. Ti e mais eu coñecémonos?

ANGUS. Claro, sonche a túa neta Angus.

AROMÁTICA. Angus? Algo che me soa ese nome. Angus, Angus, Angus, Angus...

ANGUS. Por que non sentas aquí un bocadiño para recuperares o folgo?

AROMÁTICA [concentrada]. Angus, Angus, Angus, Angus... [para a miúda] Oi, ti viches a miña memoria, meniña? E como te chamas?

ANGUS. Son Angus, a túa neta.

AROMÁTICA. Es moi curriña ti, recórdasme a alguén, mais non sei quen.

Aromática afástase do sofá e fica ao cabo, a ollar para o chan, mentres camiña en círculos. Entre murmurios vai repetindo o nome de Angus.

Angus retoma a súa lectura sentada no sofá.

Nese intre entra no palco a nube de fume que envurulla a avoa Sixtina. Camiña devagar, cantarexa algo e achégase ao sofá.

SIXTINA [en ton alegre]. Ola, Angus, como che vai?

Angus novamente pousa o libro no sofá, aberto boca abaixo.

ANGUS. Aquí tranquila, a ler este libro, que presta moito [acena para o libro]. E ti que tal?

SIXTINA. Moi ben, Angus, netiña. 

ANGUS [adoptando un ton serio]. Avoa, non vas parar de fumar algún día?

SIXTINA. Mesmo agora non estou a fumar, Angus.

ANGUS. E todo ese fume que te envurulla?

SIXTA. Son xa tantos anos de fumar que debeu tomarme cariño, Angus...

Entra silandeiro o avó Tríptico, na punta das dedas. Achégase á avoa Sixtina e escóndese tamén na nube, mais non o fai moito ben, porque se lle ve unha boa parte do seu corpo.

A avoa Sixtina nótao, reméxese e quéixase.

SIXTINA. Que fas aí? Lisca!

TRÍPTICO. Cala a boca, que me van descubrir.

ANGUS. Quen, avó?

TRÍPTICO: Os meus inimigos, Angus. Xa sabes que son un espía moi cotizado. Sei millóns de segredos e por iso queren liquidarme, Angus.

SIXTINA. Angus, di ao teu avó que procure outro lugar onde se esconder.

TRÍPTICO. Angus, di á túa avoa que non me quero pór en perigo.

SIXTINA. Angus!

TRÍPTICO. Angus!

TRIFULCO. Angus!

AROMÁTICA. Angus!

OS CATRO AVÓS [asemade]. Angus!!!

De supetón, soa un breve estoupido. A seguir, os catro avós continúan a chamar pola neta, mais xa non pronuncian o seu nome, mal lles sae un son, algo parecido con “iihh”. Fican un anaco así, a chamar pola neta, mais sen pronunciaren o seu nome, só producen o chío.

Angus para de lles prestar atención e volve ás súas lecturas.

Un carteiro entra por un lateral. Fai soar unha campaíña invisíbel nunha porta tamén invisíbel.

Soa a campaíña da porta. Sorprende a todos. Angus érguese do sofá e vai abrir. Nun lateral do palco hai un carteiro, Leva un paquete nas mans. 

Angus fai o xesto de abrir a porta invisíbel.

ANGUS. Bo día.

CARTEIRO. Bo dia. Trago este paquete para... [tenta ler no nome] para Iiihhh!

ANGUS. Desculpe, eu chámome Iiiihhhhh.

CARTEIRO. Eu quero dicir Iiiiihhhh

OS CATRO AVÓS [asemade]. Ela é Iiiihhhh!

CARTEIRO [lixeiramente amoscado] E logo, quere o paquete ou non?

Angus alonga a man para o recoller. 

CARTEIRO. Que teña un bo día e faga algo co seu nome, que non se pode pronunciar.

O carteiro vírase e marcha, saíndo do palco. 

Angus volve ao sofá co paquete nas mans, mais non o abre. Fica a pensar.

SIXTINA. Que tes, Iiiihhh?

ANGUS [ollando para os catro avós]. Non o vedes? Xa ninguén me pode chamar polo meu nome. É como se..., como se..., como se...

AROMÁTICA [interrompendo] Como se che tivesen gastado o nome.

ANGUS. Exacto! É mesmo iso. Usádelo tanto que, ao cabo, o meu nome gastou.

TRIFULCO. Eu, se queres, invéntoche un nome, que para iso son inventor, e dos boísimos.

ANGUS. Graciñas, avó, mais non paga a pena. Teño que escoller un nome de meu.

SIXTINA. E como farás para que, deica un tempo, non cho gastemos outra vez?

Angus pon cara de pensar. Hai silencio durante uns segundos. Ao cabo, anuncia cun gran sorriso.

ANGUS. Xa sei, Quero un nome que me describa. Desde hoxe, teredes que me chamar co meu nome completo, que é este: Mociña-que-gusta-de-ler-sentada-no sofá-e-é-moi-curriña-porque-se-ocupa-de-toda-a-xente-que-a-rodea. 

TRIFULCO. Temos que chamarte así?

ANGUS. Así mesmo. Outramente non vos atenderei. E logo, como me chamo?

TRIFULCO.Mociña-que-senta-nunha-cadeira-para-ler-receitas-de-cociña-mentres-conta-chistes-aos-seus-avós.

SIXTINA. Non, non é así. Évos Meniña-que-senta-nas-nubes-e-conta-as-cores-do-arco-da-vella.

TRÍPTICO. Errades ambos. Chámase Rapariga-que-tece-soños-mentres-inventa-sabores-de-xeado.

AROMÁTICA. Algún de vós viu a miña memoria por algures?

ANGUS. Non tendes remedio. Mais chámadame cada un como dixestes, así terei moitos nomes e será máis complicado gastárdesmos.

Angus senta e volve á súa lectura. Os avós van saíndo do palco por cadanseulado.

Vai para o escuro.


Pano

© Frantz Ferentz, 2021

COUSAS DE DINOSAUROS

 


PERSONAXES


Aligator: é un rapaz. Pronúnciese claramente como está escrito, e non <aliguéitor>

Reparador: é o pai de Aligator

Xenérica: é a nai de Aligator.


ACTO ÚNICO

CADRO 1


A sala de xantar dunha casa calquera. No centro do palco, próximo do público, hai unha mesa grande, onde a xente almorza e xanta.

A Xenérica está tranquilamente a tomar unha sopa nunha cunca, coa ollada perdida. A metade das veces que mete o coller na sopa, sácaa baleira ou cáelle case todo de novo na cunca.

De repente entra o Reparador por un lateral a camiñar con pasos amplos, decididos, case a saltar, até que chega ao pé da muller. Leva unha mochila nas costas.

REPARADOR [en ton xovial]. Xa estou aquí!

XENÉRICA [indiferente, apática]. Ah, ola.

REPARADOR. Chegou o neno? [bícalle a cabeza, sen ela deixar de alzar o coller unha e outra vez].

XENÉRICA. Aínda non.

REPARADOR. Aínda ben.

XENÉRICA [sempre a meter e quitar o coller na sopa]. E logo? Xa cansaches do rapaz? 

REPARADOR. Non é iso, muller. Hoxe é o seu día de anos, non te lembrabas?

XENÉRICA. A verdade, non. Non teño eu cabeza para lembrar os aniversarios de todos os meus fillos.

REPARADOR. Fillos? Só tes un.

XENÉRICA. É verdade. [Alzando a vista para o home] Mercaches a sopa, logo?

REPARADOR [lixeiramente alporizado]. Non, raios, non. Ocupeime do agasallo do noso fillo hoxe.

XENÉRICA [frustrada]. Outro día a pasar fame, que desgraza.

REPARADOR. Non entendo por que só comes sopa.

XENÉRICA. Porque gusto dela e só teño que a quentar no microondas.

REPARADOR [a recuperar o ton xovial]. A cuestión é que xa teño o presente para o noso fillo, custoume moito atopalo.

Mentres fala, Reparador pousa a mochila no chan da mesa. Non está fechada. Xenérica non fai outro que ollar para dentro, moi curiosa, mentres Reparador continúa a falar, évos máis ben un monólogo.

REPARADOR. O noso fillo é un neno moi especial. O que el procura é algo que máis ninguén teña. E eu, como seu pai, estou aquí para lle fornecer aquilo que el desexa [emociónase e até parece que lle vai caer unha bágoa]. Como che digo, case calquera agasallo pode ser conseguido con imaxinación.

Xenérica para de mirar na mochila. Fita para o seu home.

XENÉRICA. Que parvadas dis? Se o neno che pedir como agasallo de aniversario facer de gladiador, como o farías?

REPARADOR [largando unha breve gargallada]. Moi fácil, simplemente o levaría a ver un filme de gladiadores, ou até lle compraría uns lentes de visión virtual cun xogo de gladiadores. Con imaxinación é todo posíbel.

XENÉRICA. Que parvadas dis, meu. 

Xenérica volve interesarse polo contido da mochila, até mete a man e atopa dous ovos, que recolle e quita da mochila. Póusaos na mesa.

XENÉRICA. Estes dous oviños, cocidos, poden servirme para a cea.

REPARADOR [sobresaltado]. Para aí! Non toques eses dous ovos!

XENÉRICA. Egoísta, quérelos ambos para ti, que nin fuches facer as mercas.

REPARADOR. Nooooon! Ese é o agasallo para o Aligator!

XENÉRICA. Un par de ovos? Talvez cocidos? Viva a imaxinación!

REPARADOR. Non entendes nada.

Reparador mete a man na mochila e quita unha caixa de cartón e mais unha pequena lámpada con baterías que coloca na parede da caixa. Alí deposita con moito coidado os dous ovos e prepara unha incubadora.

REPARADOR. Viches?

XENÉRICA. O que é que teño que ver?

REPARADOR. A incubadora.

XENÉRICA. Esa caixa é unha incubadora?

REPARADOR. De ovos de dinosauro.

XENÉRICA. Eu sempre pensara que os ovos de dinosauro serían meirandes. Estes ben parecen de galiña.

REPARADOR. É que son de galiña.

XENÉRICA. Mais non acabas de me dicir que eran de dinosauro?

REPARADOR. Certo, son de galiña e de dinosauro asemade.

XENÉRICA. Toleaches?


CADRO 2


Chega Aligator que interrompe a conversa entre os seus pais. Entra polo lateral. Leva unha mochila ás costas. Achégase da mesa onde están os pais.

ALIGATOR. Ola, familia!

REPARADOR. Ola, fillo. Feliz día de anos!

Dálle un bico na bochecha. Despois, volve sentar.

XENÉRICA. Feliz aniversario, Aligator.

Xenérica érguese e dálle tamén un bico, despois senta de novo para continuar a sorber na súa sopa

De repente, Aligator repara na caixa enriba da mesa con dous ovos.

ALIGATOR [apuntando para a caixa]. E isto que é?

REPARADOR. O teu presente de aniversario.

ALIGATOR. A serio? Unha caixa con dous ovos? É para eu aprender a cociñalos?

REPARADOR. Non, fillo, isto son ovos de dinosauro.

ALIGATOR [sorprendidísimo]. Lembrácheste do que vos pedira para este aniversario!

REPARADOR. Claro, filliño.

XENÉRICA. Dille a verdade, dille que son ovos de galiña.

ALIGATOR [deludido]. Que son de galiña? Non son de dinosauro?

Nese momento, Reparador recolle a súa mochila e comeza a quitar libros que deixa enriba da mesa. Hai ademais un cartaz, que é este:

REPARADOR. Olla, todos estes libros falan da evolución. Neles demostran que os dinosauros evoluíron nas galiñas. Este afiche mostra iso.

O Aligator enxerga o cartaz con interese.

REPARADOR. Como es un amante da bioloxía, creo que poderás reverter a evolución destes dous ovos até os converteres en ovos de dinosauro, porque nos seus xenes están aqueles bichos espaventosos.

ALIGATOR [fascinado, con cara de parvo]. Tes razón, podo choerme no meu cuarto a investigar e esperar que os ovos eclosionen, para os someter a un proceso de retorno evolutivo. Coido que poderei alcanzar un estado previo en cuestión de meses, uns dinosauros pequerrechos do tamaño dunha galiña... [ri] Soa ben iso. Ademais, así podo usar o voso presente de hai un par de anos, o traxe de cientista tolo, mais sen eu tolear [agora ri maleficamente, coma un cientista louco]

Reparador aplaude entusiasta.

REPARADOR. Este é o meu fillo [abrázao].

XENÉRICA [parando de sorber na sopa]. Imaxino que mercarías os ovos xa fecundados. En que negocio de animais de compañía os mercaches? Ou foi nunha granxa?

REPARADOR. De que falas? Compreinos no supermercado, que che me saen moito máis baratos.

XENÉRICA [erguéndose e recollendo os ovos]. Olla que es parvo ti. O mellor que se pode facer con estes ovos é fritilos. 

ALIGATOR. Eu quero un ovo estrelado.

REPARADOR. Daquela, eu quérocho cocido.

XENÉRICA. Non, o outro ovo é para min. Ti vai ao supermercado e merca outro ovo para ti. E de paso, merca unhas candeas para que o fillo as sopre. É incríbel que teña que facelo sobre uns ovos en vez de sobre unha torta... Eu vou preparar os ovos.

REPARADOR. Eu vou comprar polo menos media ducia deles...

ALIGATOR. Eu vou... eu vou... ao meu cuarto fabricarme eu propio o meu agasallo de aniversario.

Cada un dos personaxes sae do palco por puntos diferentes.

Vai para o escuro.


Pano

© Frantz Ferentz, 2021